IniciocapturasarquitectosBotas Ghirlanda → Malaparte → Godard → Cavani | Jorge Gorostiza

Botas Ghirlanda → Malaparte → Godard → Cavani | Jorge Gorostiza

[:es]

Juan Manuel Botas Ghirlanda. Golfo de Capri, öleo sobre lienzo 128 x 126 cm. Museo Municipal de Bellas Artes, Santa Cruz de Tenerife
Juan Manuel Botas Ghirlanda. Golfo de Capri, óleo sobre lienzo 128 x 126 cm.
Museo Municipal de Bellas Artes, Santa Cruz de Tenerife

Hace poco, navegando por la red, encontré el cuadro Golfo de Capri, que pintó Juan Manuel Botas Ghirlanda en la primera década del siglo pasado y cuya reproducción adjunto sobre este texto. Es curioso que los cuadros y casi todo, se vea ahora más en las pantallas que en la realidad, aunque la impresión no sea la misma. Al encontrarlo en Internet, he recordado  la última vez que lo vi, fue en una exposición antológica del pintor, lo habían colgado solo en una gran pared al fondo de la primera sala y aunque lo había visto muchas veces en el Museo Municipal de Bellas Artes, inmediatamente lo asocié a una palabra: Malaparte.

¿Ese promontorio en la isla de Capri no sería era el elegido por el escritor para edificar su casa?

En 1905, Botas vendió uno de sus cuadros más grandes al Ayuntamiento de Santa Cruz de Tenerife por una fortuna, mil quinientas pesetas (aproximadamente nueve euros), Miguel Tarquis ha escrito que al mismo tiempo el pintor empieza «a hacer política, compra con cuadros o halagos las voluntades de los concejales», demostrando que la corrupción no es solo un fenómeno contemporáneo, y logra la aprobación del Pleno municipal para que le concedan una beca de estudios de tres mil pesetas anuales, con este dinero, por fin pudo abandonar su isla perdida en medio de Atlántico, trasladándose a Roma, durante su viaje a Italia se sabe que estuvo una temporada en Nápoles y seguramente desde allí cruzó el Tirreno hasta Capri.

Treinta años después, Malaparte adquirió un terreno escarpado en la costa este de Capri llamado Punta del Massullo y le encargó a Adalberto Libera el proyecto para construir su casa, ya se ha escrito mucho sobre este edificio y sobre El desprecio, algunos hablando solo de Brigitte Bardot y otros, mas serios, ensalzando cómo Jean-Luc Godard usa ese espacio arquitectónico de una forma magistral. Hay que recodar que Liliana Cavani en La piel desaprovechó las posibilidades que le daba el edificio y cómo las han aprovechado algunos directores de anuncios publicitarios.

Habría que preguntarse si hoy en día se permitiría que alguien construyese esa casa en ese lugar, en primera línea de costa, no conozco la legislación italiana, pero estoy seguro que en España sería prácticamente imposible y que conste que no se está criticando la legislación, porque es evidente que destruir un paisaje como el que pintó Botas es una salvajada, pero también es evidente que la casa Malaparte es uno de los edificios más interesantes de la historia de la arquitectura.

Botas volvió a su isla pero, según Tarquis, tenía «su pecho minado ¡Las modelos son tan bonitas! Roma y París son perniciosas para cualquier joven de un temperamento anárquico como el de Botas. Locuras de juventud que no se pueden reparar; la tuberculosis pulmonar había hecho presa en su pecho» -como puede observarse Tarquis tenía unas nociones de medicina muy peculiares-, una enfermedad que entonces era inevitablemente mortal. El pintor acababa de cumplir treinta y cinco años cuando falleció, y en esos pocos años había visto y vivido mucho más que la mayoría de sus compatriotas insulares.

Este podría ser un buen final para esta entrada, pero lo cierto es que una vez comparadas las fotografías de la casa y el cuadro, no parece que sean el mismo promontorio, es una lástima, porque finalmente lo real pierde el encanto que podría tener en la ficción.

Villa Malaparte
Villa Malaparte

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, Mayo  2019
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad[:gl]

Juan Manuel Botas Ghirlanda. Golfo de Capri, öleo sobre lienzo 128 x 126 cm. Museo Municipal de Bellas Artes, Santa Cruz de Tenerife
Juan Manuel Botas Ghirlanda. Golfo de Capri, óleo sobre lenzo 128 x 126 cm.
Museo Municipal de Belas Artes, Santa Cruz de Tenerife

Hai pouco, navegando pola rede, atopei o cadro Golfo de Capri, que pintou Juan Manuel Botas Ghirlanda na primeira década do século pasado e cuxa reprodución adxunto sobre este texto. É curioso que os cadros e case todo, véxase agora máis nas pantallas que na realidade, aínda que a impresión non sexa a mesma. Ao atopalo na internet, lembrei a última vez que o vin, foi nunha exposición antolóxica do pintor, o colgaran só nunha gran parede ao fondo da primeira sala e aínda que o vía moitas veces no Museo Municipal de Bellas Artes, inmediatamente asocieino a unha palabra: Malaparte.

Ese promontorio na illa de Capri non sería era o elixido polo escritor para edificar a súa casa?

En 1905, Botas vendeu un dos seus cadros máis grandes ao Concello de Santa Cruz de Tenerife por unha fortuna, mil cincocentas pesetas (aproximadamente nove euros), Miguel Tarquis escribiu que ao mesmo tempo o pintor empeza «a facer política, compra con cadros ou afagos as vontades dos concelleiros», demostrando que a corrupción non é só un fenómeno contemporáneo, e logra a aprobación do Pleno municipal para que lle concedan unha bolsa de estudos de tres mil pesetas anuais, con este diñeiro, por fin puido abandonar a súa illa perdida no medio de Atlántico, trasladándose a Roma, durante a súa viaxe a Italia sábese que estivo unha tempada en Nápoles e seguramente desde alí cruzou o Tirreno ata Capri

Trinta anos despois, Malaparte adquiriu un terreo escarpado na costa este de Capri chamado Punta del Massullo e encargoulle a Adalberto Libera o proxecto para construír a súa casa, xa se escribiu moito sobre este edificio e sobre O desprezo, algúns falando só de Brigitte Bardot e outros, mais serios, enxalzando como Jean-Luc Godard usa ese espazo arquitectónico dunha forma maxistral. Hai que recodar que Liliana Cavani en A pel desaproveitou as posibilidades que lle daba o edificio e como as aproveitaron algúns directores de anuncios publicitarios.

Habería que preguntarse se hoxe en día permitiríase que alguén construíse esa casa nese lugar, en primeira liña de costa, non coñezo a lexislación italiana, pero estou seguro que en España sería practicamente imposible e que conste que non se está criticando a lexislación, porque é evidente que destruír unha paisaxe como o que pintou Botas é unha animalada, pero tamén é evidente que a casa Malaparte é un dos edificios máis interesantes da historia da arquitectura.

Botas volveu á súa illa pero, segundo Tarquis, tiña «o seu peito minado As modelos son tan bonitas! Roma e París son perniciosas para calquera mozo dun temperamento anárquico como o de Botas. Tolemias de mocidade que non se poden reparar; a tuberculose pulmonar había feito presa no seu peito» -como pode observarse Tarquis tiña unhas nocións de medicina moi peculiares-, unha enfermidade que entón era inevitablemente mortal. O pintor acababa de cumprir trinta e cinco anos cando faleceu, e neses poucos anos vira e vivira moito máis que a maioría dos seus compatriotas insulares

Leste podería ser un bo final para esta entrada, pero o certo é que unha vez comparadas as fotografías da casa e o cadro, non parece que sexan o mesmo promontorio, é unha mágoa, porque finalmente o real perde o encanto que podería ter na ficción.

Villa Malaparte
Villa Malaparte

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, Maio  2019
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Cidade[:en]

Juan Manuel Botas Ghirlanda. Golfo de Capri, öleo sobre lienzo 128 x 126 cm. Museo Municipal de Bellas Artes, Santa Cruz de Tenerife
Juan Manuel Botas Ghirlanda. Golfo de Capri, oil on canvas 128 x 126 cm.
Museo Municipal de Bellas Artes, Santa Cruz de Tenerife

Recently, surfing the net, I found the picture Gulf of Capri, which Juan Manuel Botas Ghirlanda painted in the first decade of the last century and whose reproduction attached on this text. It is curious that the pictures and almost everything, is now seen more on the screens than in reality, although the impression is not the same. When I found it on the Internet, I remembered the last time I saw it, it was in an anthological exhibition of the painter, they had hung it only on a large wall at the bottom of the first room and although I had seen it many times in the Museo Municipal de Bellas Artes, I immediately associated it with a word: Malaparte.

That promontory on the island of Capri would not be the one chosen by the writer to build his house?

In 1905, Boots sold one of his greatest paintings to the City of Santa Cruz de Tenerife for a fortune, one thousand five hundred pesetas (approximately nine euros), Miguel Tarquis has written that at the same time the painter begins

«to do politics, buy with paintings or compliments the wills of the councilors »,

demonstrating that corruption is not only a contemporary phenomenon, and achieves the approval of the municipal plenary to grant him a scholarship of studies of three thousand pesetas per year, with this money, finally he could abandon his Lost island in the middle of Atlantic, moving to Rome, during his trip to Italy it is known that he was a season in Naples and surely from there crossed the Tyrrhenian to Capri.

Thirty years later, Malaparte acquired a steep terrain on the east coast of Capri called Punta del Massullo and commissioned Adalberto Libera for the project to build his house, much has already been written about this building and about El desprecio, some speaking only of Brigitte Bardot and others, more serious, extolling how Jean-Luc Godard uses that architectural space in a masterful way. It should be remembered that Liliana Cavani in La piel missed the possibilities that the building gave her and how they have taken advantage of some advertising directors.

It would be necessary to ask if today someone would be allowed to build that house in that place, on the waterfront, I do not know the Italian legislation, but I am sure that in Spain it would be practically impossible and that it is known that the legislation is not being criticized, because it is evident that destroying a landscape like the one that Boots painted is a savage one, but it is also evident that the Malaparte house is one of the most interesting buildings in the history of architecture.

Boots returned to his island but, according to Tarquis, he had «his mined chest. The models are so pretty! Rome and Paris are pernicious to any young man of an anarchic temperament like Boots. Madnesses of youth that cannot be repaired; pulmonary tuberculosis had become prey in his chest »- as can be seen Tarquis had very peculiar notions of medicine – a disease that was then inevitably fatal. The painter had just turned thirty-five when he died, and in those few years he had seen and lived much more than most of his island compatriots.

This could be a good end to this post, but the truth is that once the photographs of the house and the painting are compared, it does not seem that they are the same promontory, it is a pity, because finally the real thing loses the charm that it could have in Fiction.

Villa Malaparte
Villa Malaparte

Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, May  2019
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad[:]

Jorge Gorostiza
Jorge Gorostizahttp://cinearquitecturaciudad.blogspot.com.es/
Doctor arquitecto por la UPM, 2015. He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD. En este blog se irán recogiendo artículos y textos dispersos por la Web, así como otros publicados y libres de derechos, que traten sobre Cine, Arquitectura y Ciudad. Así quienes estén interesados por las relaciones entre la ficción y la realidad, podrán tener más argumentos para profundizar en esas relaciones. No es un blog en el que se vayan a hacer comentarios sobre las vivencias personales de su responsable, que además a nadie interesan. Por supuesto que está abierto a cualquiera que le gusten estos temas, sirviendo como foro de debate y como lugar donde todos podamos aprender con las ideas de los demás.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS