IniciofaroDiscriminación urbana | Aldo G. Facho DedeDiscriminación urbana | Aldo G. Facho...

[:es]Discriminación urbana | Aldo G. Facho Dede[:gl]Discriminación urbana | Aldo G. Facho Dede[:en]Urban discrimination | Aldo G. Facho Dede[:]

[:es]

“Extensiones”. Lima, Cómas – La Balanza 2017. Autor: Elezar Cuadros
“Extensiones”. Lima, Cómas – La Balanza 2017. Autor: Elezar Cuadros

Según la ONU, la violencia es una forma de discriminación que inhibe la capacidad de gozar de derechos y libertades en igualdad. Si bien la violencia de género, ante las alarmantes cifras, es uno de los temas que más se está visibilizando hoy, existen otros tipos de actos que afectan y ponen en peligro nuestras vidas cada día, y cuya escala de responsabilidad supera a la de un sujeto en particular. Nos estamos refiriendo a la discriminación urbana, que casi a diario se cobra una vida, y que es, en gran medida, consecuencia de la ilegalidad y falta de planificación de nuestras ciudades.

Hablemos de Lima, una ciudad de más de 9 millones de habitantes donde cerca de la mitad1 viven en zonas con deficiente cobertura de servicios urbanos (agua, desagüe, luz, transporte público, educación, salud, parques, etc.), con problemas de accesibilidad, o con cierto tipo de riesgo físico o edilicio.

La discriminación nos mata cuando tenemos una emergencia y no puede llegar la ambulancia o los bomberos, porque la única forma de acceder a casa del 30% de la población es caminando por arenales o subiendo muchas escaleras. Nos mata cuando nos enfermamos por no tener agua potable, desagües o electricidad, siendo esta la realidad de cerca del 5% de los limeños. Pero también cuando quedamos expuestos a toneladas de basura, ya sea porque la gestión del recojo es deficiente, o porque la pobreza nos lleva a hurgar en los botaderos clandestinos.

Nos mata cuando nuestra casa se desmorona por estar construida sobre un terreno frágil, o cuando se la lleva el río, un huayco o un derrumbe. O también porque la levantamos sin tener en cuenta las normas técnicas, que es la realidad de 7 de cada 10 hogares según cifras de CAPECO.

Nos mata cuando ponemos en riesgos nuestras vidas en una combi, taxi colectivo o mototaxi, sobre cargados de pasajeros y haciendo carreras para ganarle al otro. Y no es que seamos irresponsables, es que no tenemos otra alternativa para llegar a nuestro trabajo o escuela. Según el INEI,2 el 30% de los accidentes de tránsito son generados por unidades de transporte público, que representan sólo el 1,5% del parque automotor.

Nos mata al dejarnos desprotegidos ante el accionar de delincuentes, y no sólo en calles oscuras, sino a plena luz del día, aglutinados en una estrecha vereda, un paradero colapsado, o algún paraje desolado. Según la encuesta de Lima Como Vamos del año 2017, el principal problema de los ciudadanos es la inseguridad, siendo que el principal incidente son los robos callejeros.

Esta ilegalidad es estructural, según el censo del 2007, cerca del 40% del área urbana de Lima es de origen informal, y de ese porcentaje, cerca del 5% no podría ser urbanizado dado lo precario de su ubicación. El costo para la ciudad de la ausencia de políticas sostenidas orientadas a planificar su crecimiento es de miles de millones de soles, ello porque sistemáticamente se han considerado las zonas rústicas y/o marginales como “suelo barato”, sin tomar en cuenta el costo de la provisión de los mencionados servicios urbanos.

La ciudad en la que vivimos necesita acciones urgentes que reduzcan nuestro riesgo a morir, o que, mucho mejor, proyecten nuestro mejor vivir desde un crecimiento equilibrado y en equidad. Para ello es urgente que Lima Metropolitana tome control sobre su territorio, regulando no sólo el desarrollo urbano, sino también la movilidad, los servicios básicos y las grandes obras de infraestructura. El hecho que la ciudad no cuente con un Plan de Desarrollo que organice su presente para orientar su futuro es insostenible. Han pasado ocho años desde que el último plan venció, y casi treinta desde que se elaboró.

Como sociedad, debemos exigir a todos los candidatos el firme compromiso de retomar el control del territorio desde la planificación estratégica, con acciones inmediatas y mediatas que nos permitan proyectar nuestro futuro desde el ordenamiento de nuestro presente, y que contemple su revisión y adaptabilidad permanente, siguiendo los constantes cambios de nuestra sociedad.

Lo que debe motivarnos a presionar por el cambio no debieran ser sólo fechas conmemorativas como el Bicentenario, sino la conciencia que la única forma de asegurar nuestras vidas y bienestar, es trabajando en conjunto por una ciudad mejor.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto urbanista
Lima · Junio 2018
Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad y fundador de la Red Latinoamericana de Urbanistas

Notas:

Cuadro 9, Página 24.

2 Página 10

[:gl]

“Extensiones”. Lima, Cómas – La Balanza 2017. Autor: Elezar Cuadros
“Extensións”. Lima, Cómas – La Balanza 2017. Autor: Elezar Cuadros

Segundo a ONU, a violencia é unha forma de discriminación que inhibe a capacidade de gozar de dereitos e liberdades en igualdade. Aínda que a violencia de xénero, #ante as alarmantes cifras, é un dos temas que máis se está visibilizando hoxe, existen outros tipos de actos que afectan e poñen en perigo as nosas vidas cada día, e cuxa escala de responsabilidade supera á dun suxeito en particular. Estamos a referirnos á discriminación urbana, que case a diario cóbrase unha vida, e que é, en gran medida, consecuencia da ilegalidade e falta de planificación das nosas cidades.

Falemos de Lima, unha cidade de máis de 9 millóns de habitantes onde preto da mitade1 viven en zonas con deficiente cobertura de servizos urbanos (auga, desaugadoiro, luz, transporte público, educación, saúde, parques, etc.), con problemas de accesibilidade, ou con certo tipo de risco físico ou edilicio.

A discriminación mátanos cando temos unha emerxencia e non pode chegar a ambulancia ou os bombeiros, porque a única forma de acceder a casa do 30% da poboación é camiñando por areais ou subindo moitas escaleiras. Mátanos cando nos enfermamos por non ter auga potable, desaugadoiros ou electricidade, sendo esta a realidade de preto do 5% dos limeños. Pero tamén cando quedamos expostos a toneladas de lixo, xa sexa porque a xestión do recollo é deficiente, ou porque a pobreza lévanos a furgar nos botaderos clandestinos.

Mátanos cando a nosa casa se desmorona por estar construída sobre un terreo fráxil, ou cando lla leva o río, un huayco ou un derrube. Ou tamén porque a levantamos sen ter en conta as normas técnicas, que é a realidade de 7 de cada 10 fogares segundo cifras de CAPECO.

Mátanos cando poñemos en riscos as nosas vidas nunha combi, taxi colectivo ou mototaxi, sobre cargados de pasaxeiros e facendo carreiras para gañarlle ao outro. E non é que sexamos irresponsables, é que non temos outra alternativa para chegar ao noso traballo ou escola. Segundo o INEI,2 o 30% dos accidentes de tránsito son xerados por unidades de transporte público, que representan só o 1,5% do parque automotor.

Mátanos ao deixarnos desprotexidos #ante o accionar de delincuentes, e non só en rúas escuras, senón a plena luz do día, aglutinados nunha estreita vereda, un paradoiro colapsado, ou algunha paraxe abatida. Segundo a enquisa de Lima Como Imos do ano 2017, o principal problema dos cidadáns é a inseguridade, sendo que o principal incidente son os roubos rueiros.

Esta ilegalidade é estrutural, segundo o censo do 2007, preto da 40% da área urbana de Lima é de orixe informal, e desa porcentaxe, preto do 5% non podería ser urbanizado dado o precario da súa localización. O custo para a cidade da ausencia de políticas sostidas orientadas a planificar o seu crecemento é de miles de millóns de soles, iso porque sistematicamente consideráronse as zonas rústicas e/ou marxinais como “chan barato”, sen tomar en conta o custo da provisión dos mencionados servizos urbanos.

A cidade na que vivimos necesita accións urxentes que reduzan o noso risco para morrer, ou que, moito mellor, proxecten noso mellor vivir desde un crecemento equilibrado e en equidade. Para iso é urxente que Lima Metropolitana tome control sobre o seu territorio, regulando non só o desenvolvemento urbano, senón tamén a mobilidade, os servizos básicos e as grandes obras de infraestrutura. O feito que a cidade non conte cun Plan de Desenvolvemento que organice o seu presente para orientar o seu futuro é insustentable. Pasaron oito anos desde que o último plan venceu, e case trinta desde que se elaborou.

Como sociedade, debemos esixir a todos os candidatos o firme compromiso de retomar o control do territorio desde a planificación estratéxica, con accións inmediatas e mediatas que nos permitan proxectar o noso futuro desde o ordenamento do noso presente, e que contemple a súa revisión e adaptabilidade permanente, seguindo os constantes cambios da nosa sociedade.

O que debe motivarnos a presionar polo cambio non debesen ser só datas conmemorativas como o Bicentenario, senón a conciencia que a única forma de asegurar as nosas vidas e benestar, é traballando en conxunto por unha cidade mellor.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto urbanista
Lima · Xuño 2018
Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Cidade e fundador da Rede Latinoamericana de Urbanistas

Notas:

Cadro 9, Páxina 24.

2 Páxina 10

[:en]

“Extensiones”. Lima, Cómas – La Balanza 2017. Autor: Elezar Cuadros
“Extensiones”. Lima, Cómas – La Balanza 2017. Author: Elezar Cuadros

According to the UN, violence is a form of discrimination that inhibits the ability to enjoy equal rights and freedoms. Although gender violence, given the alarming figures, is one of the most visible issues today, there are other types of acts that affect and endanger our lives every day, and whose scale of responsibility exceeds that of a particular subject. We are referring to urban discrimination, which almost daily takes a life, and that is, to a large extent, a consequence of the illegality and lack of planning of our cities.

Let’s talk about Lima, a city with more than 9 million inhabitants where about half1 vof them live in areas with poor coverage of urban services (water, sewage, electricity, public transport, education, health, parks, etc.), with problems of accessibility, or with a certain type of physical or building risk.

Discrimination kills us when we have an emergency and cannot be reached by ambulance or firefighters, because the only way to access the home of 30% of the population is by walking on sand or climbing many stairs. It kills us when we get sick from not having drinking water, drains or electricity, this being the reality of about 5% of Lima people. But also when we are exposed to tons of garbage, either because the collection management is poor, or because poverty leads us to delve into clandestine dumps.

It kills us when our house falls apart because it is built on fragile ground, or when it is taken by the river, a huayco or a landslide. Or also because we raise it without taking into account the technical standards, which is the reality of 7 out of 10 households according to CAPECO figures.

It kills us when we put our lives at risk in a combi, collective taxi or motorcycle taxi, over loaded passengers and making races to beat the other. And it is not that we are irresponsible, it is that we have no alternative to get to our work or school. According to the INEI,2 30% of traffic accidents are generated by public transport units, which represent only 1.5% of the car fleet.

It kills us by leaving us unprotected by the actions of criminals, and not only in dark streets, but in broad daylight, clustered together on a narrow path, a collapsed whereabouts, or some desolate place. According to the Lima Como Vamos survey of 2017, the main problem of citizens is insecurity, with the main incident being street robberies.

This illegality is structural, according to the 2007 census, about 40% of the urban area of Lima is of informal origin, and of that percentage, about 5% could not be urbanized given the precarious location. The cost to the city of the absence of sustained policies aimed at planning its growth is billions of soles, this is because the rustic and / or marginal areas have been systematically considered as “cheap land”, without taking into account the cost of the provision of the mentioned urban services.

The city in which we live needs urgent actions that reduce our risk of dying, or that, much better, project our best life from a balanced and fair growth. For this it is urgent that Metropolitan Lima take control over its territory, regulating not only urban development, but also mobility, basic services and large infrastructure works. The fact that the city does not have a Development Plan that organizes its present to guide its future is unsustainable. It has been eight years since the last plan expired, and almost thirty since it was developed.

As a society, we must demand from all the candidates the firm commitment to regain control of the territory from strategic planning, with immediate and mediate actions that allow us to project our future from the ordering of our present, and that contemplates its revision and permanent adaptability, following the constant changes of our society.

What should motivate us to press for change should not only be commemorative dates such as the Bicentennial, but the awareness that the only way to ensure our lives and well-being is to work together for a better city.

Aldo G. Facho Dede · Urban architect
Lima · Juny 2018
Author of the Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad and founder of the Red Latinoamericana de Urbanistas

Notes:

Comparative chart 9, Page 24.

2 Page 10

[:]

Aldo G. Facho Dede
Aldo G. Facho Dedehttp://urbanistas.lat/
Arquitecto urbanista asociado a FD Arquitectos y editor principal de la “Red Latinoamericana de Urbanistas”. Está convencido que nuestras ciudades se deben planificar en base a modelos estratégicos y adaptativos, que partan del reconocimiento de la diversidad del territorio, ambiente y culturas, y sirvan para estimular el desarrollo integral de los talentos de sus ciudadanas y ciudadanos. Aldo cuenta con más de veinte años de experiencia profesional en urbanismo, planificación urbana y arquitectura en Latinoamérica y España, principalmente en el Perú y la Argentina. Ha enfocado su labor docente en aportar a la formación de arquitectos con conciencia social, sensibles con su ciudad y medio ambiente. Además, en alianza con el Comité de Lectura, produce el podcast “Ciudades que Inspiran”. Junto a su esposa intenta formar a sus tres hijos como personas libres y ciudadanos de bien. Arquitecto-Urbanista por la Universidad Nacional de Ingeniería (UNI-FAUA), título homologado en Argentina. Magister en Desarrollo Sustentable por la Universidad de Lanús (UNLA-FLACAM, Argentina). Estudios de Doctorado en la Universidad Politécnica de Cataluña (España). Experiencia profesional en Urbanismo, Planificación Urbana y Arquitectura, desarrollada en las ciudades de Lima-Perú, La Plata-Argentina y Barcelona-España. Ha participado en el desarrollo de proyectos y consultorías para Perú, Argentina, España, México y Brasil. Ha ganado concursos de arquitectura y diseño urbano en Perú y Argentina. Es docente del área de Urbanismo de la USAT y miembro del Consejo Consultivo de la Escuela de Arquitectura de la UDEP. Es socio de FDARQ Urbanismo + Arquitectura y editor del blog HABITAR
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS