InicioeventosPROYECTO LETEO│ Juan López

PROYECTO LETEO│ Juan López

El artista ferrolano Juan López expone en la galería Sargadelos un proyecto que combina pintura y música. Para este ferrolano del 73, «el arte puede cambiar las cosas». Y así se plantea sus proyectos, alejados de etiquetas y centrados en profundizar en su visión de las cosas a través de varias disciplinas. Sobre todo, la pintura y la música. Como los que dan forma al Proyecto Leteo que, hasta el 31 de enero, expone en la galería Sargadelos de Ferrol.

«-¿Qué nos vamos a encontrar en este Proyecto Leteo?

-Surge a partir de unos textos que escoge el pintor Manolo Quejido, en un taller el Macuf (Museo de arte contemporáneo de Unión Fenosa). Y a partir de esos textos que le pido que escoja y grabe, surge la música y la pintura. Hablan de la sociedad del bienestar, del efecto alienante que provoca en las personas y de lo difícil que es romper este sistema, y la pregunta clave es qué papel juega el arte dentro de la sociedad. El arte siempre es crítico y nos posiciona en otra postura, pero por otro lado también está mercantilizado. Y esto me lleva a una visión bastante horrorosa: si esto no podemos cambiarlo con el arte, ¿con qué lo vamos a cambiar? Se llama Leteo porque es el río del Hades en el que las almas bebían para olvidar y para reencarnarse. Y eso es lo que yo hago en cada proyecto: desaprender lo aprendido, olvidarse para recordarse otro y seguir creyendo y creando.

– ¿Y cómo responde el público?

-De momento, bastante bien. Es una instalación más que una exposición al uso, los cuadros están en forma de pirámide en una esquina, lo que genera cierta sorpresa a la gente que entra en la galería.

-Habría que definirte como un artista multidisciplinar, ya que la música que suena en la muestra la has compuesto tú..

-Sí, soy licenciado en Historia del Arte y en Historia y ciencias de la Música, soy profesor de música. Lejos de acotar significados, unir dos disciplinas, lo que hace es abrir campos. La gente suele usar mucho las etiquetas, y a mí me da igual que le llaméis a esto música o pintura, lo importante es lo que se ve.

-El año pasado, el proyecto fue Termini-Cavour, que se pudo ver en Santiago, ¿cómo lo explicaría?

-Son dos estaciones de metro de Roma. Siempre voy con la grabadora, en plan Mapa de los sonidos de Tokio, pero desde hace más tiempo. Es lo que se llama música concreta, y aquí recogí el recorrido de una estación a otra. Había una pobre pidiendo en el vagón, y la sensación que yo tuve fue de que nos movemos en el tiempo y el espacio, pero todo sigue igual.

-Vas creando año a año, pero con esta crisis, ¿es más complicado o siempre se puede usar el arte como un revulsivo?

-Pese a esa visión que comentaba antes, yo sigo pensando que el arte cambia las cosas, y sigo trabajando para cambiar algo, aunque sea muy pequeñito, en la gente que vea o escuche lo que hago. Y soy optimista, si no lo dejaría. Quizás en momentos como este, textos como los que ha escogido Manolo Quejido, que son muy sesenteros y un poquito marxistas, cobran más sentido. Hay que revolverse un poquito para cambiar las cosas, y mirarnos desde fuera para poder cambiar algo.

+ www.lavozdegalicia.es

The artist from Ferrol Juan López explains in the gallery Sargadelos a project that paint combines and music. For this man of Ferrol of the 73, «the art can change things». And thus his projects is posed, distanced of labels and concentrating on deepen in his vision of things through several disciplines. Above all, the paint and the music. As which give way to the Project Leteo that, until 31 of January, explains in the gallery Sargadelos of Ferrol.

«-Which leave to find in this Project Leteo?

-It emerges from some texts that the painter Manolo chooses Quejido, in a workshop the Macuf (contemporary Art museum of Unión Fenosa). And from those texts that him demand that chooses and records, the music and the paint emerges. They talk of the society of the well-being, of the effect alienante that causes in the people and of the difficult thing that is to break this system, and the key question is which paper plays the art within the society. The art always is critical and us positions in another posture, but on the other hand also is mercantilizado. And this me takes to a vision enough horrible: if this can not change it with the art, with which it is changing? Is called Leteo because is the river of the Hades in which souls drank to forget and reincarnate. And that is what I do in every project: desaprender the learnt thing, blowing over to remember another and to follow believing and creating.

– And how answers the public?

-So far, enough good. Is a facility more than an exhibition to the use, charts are pyramid-shaped in a corner, what he generates a certain surprise to people that the gallery enters.

-It it would be necessary to define you as a multidisciplinary artist, since the music that sounds in shows her have composed her you..

-Yes, am graduated in Art history and in History and sciences of the Music, I am teacher music. Far from limiting meanings, uniting two disciplines, what he does is to open fields. People a lot usually uses labels, and to me me never mind that call him to this music or paint, the important thing is what is seen.

-Last year, the project was Termini-Cavour, that you could see in Santiago, how would explain it?

-Are two metro stations from Rome. Always go with the tape recorder, in Map plan of sounds of Tokyo, but for more time. Is what concrete music is called, and here picked up the route of a station to another. It there was a poor person demanding in the carriage, and the sensation that I had was according to which get around in the time and the space, but all is still identical.

-Vas creating year to year, but with this crisis, is more complicated or it you can always use the art as a revulsivo?

-Despite that vision that remarked earlier, I still think that the art changes things, and still work to change something, although is very teeny, in the people that sees or listens what I do. I and I am optimist, if not would leave it. Maybe in moments as this, texts as which has chosen Manolo Quejido, that are very from the sixties and a little bit Marxists, more felt are paid. It it is necessary to stir a little bit to change things, and to watch us from the outside in order to to change something.

+ www.lavozdegalicia.es

O artista ferrolán Juan López expón na galería Sargadelos un proxecto que combina pintura e música. Para este ferrolán do 73, «a arte pode cambiar as cousas». E así éxponse os seus proxectos, afastados de etiquetas e centrados en profundar na súa visión das cousas a través de varias disciplinas. Sobre todo, a pintura e a música. Como os que dan forma ao Proxecto Leteo que, ata o 31 de xaneiro, expón na galería Sargadelos de Ferrol.

-Que ímosnos a encontrar neste Proxecto Leteo?

-Xorde a partir duns textos que escolle o pintor Manolo Quejido, nun taller o Macuf (Museo de arte contemporánea de Unión Fenosa). E a partir deses textos que lle pido que escolla e grave, xorde a música e a pintura. Falan da sociedade do benestar, do efecto alienante que provoca nas persoas e do difícil que é romper este sistema, e a pregunta clave é que papel juega a arte dentro da sociedade. A arte sempre é crítico e posiciónanos noutra postura, pero doutra banda tamén está mercantilizado. E isto lévame a unha visión bastante horrorosa: se isto non podemos cambiaro coa arte, Chámalle Leteo porque é o río do Hades no que as almas bebían para esquecer e para reencarnarse. E iso é o que eu fago en cada proxecto: desaprender o aprendido, esquecerse para lembrarse outro e seguir crendo e creando.

– E como responde o público?

-De momento, bastante ben. É unha instalación máis que unha exposición ao uso, os cadros están en forma de pirámide nunha esquina, o que xera certa sorpresa á xente que entra na galería.

-Habería que definirche como un artista multidisciplinar, xa que a música que soa na mostra compuxéchela ti..

-Si, son licenciado en Historia da Arte e en Historia e ciencias da Música, son profesor de música. Lonxe de coutar significados, unir dúas disciplinas, o que fai é abrir campos. A xente adoita usar moitas as etiquetas, e a min dáme igual que lle chamedes a isto música ou pintura, o importante é o que se ve.

-O ano pasado, o proxecto foi Termini-Cavour, que se puido ver en Santiago,

-Son dúas estacións de metro de Roma. Sempre vou coa gravadora, en plan Mapa dos sons de Toquio, pero desde fai máis tempo. É o que se chama música concreta, e aquí recollín o percorrido dunha estación a outra. Había unha pobre pedindo no vagón, e a sensación que eu tiven foi de que nos movemos no tempo e o espazo, pero todo segue igual.

-Vas creando ano a ano, pero con esta crise,

-Malia esa visión que comentaba antes, eu sigo pensando que a arte cambia as cousas, e sigo traballando para cambiar algo, aínda que sexa moi pequeñito, na xente que vexa ou escoite o que fago. E son optimista, se non o deixaría. Quizais en momentos como este, textos como os que escolleu Manolo Quejido, que son moi sesenteros e un pouquiño marxistas, cobran máis sentido. Hai que revolverse un pouquiño para cambiar as cousas, e ollarnos desde fóra para poder cambiar algo.

+ www.lavozdegalicia.es

Artículo anterior
Artículo siguiente
veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

33 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
33 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS