Arquitectura do espellismo. Ensaios sobre a cidade mediática e o fin do público

5 (100%) 1 vote

Arquitectura del espejismo. Ensayos sobre la ciudad mediática y el fin de lo público

É leste un libro dedicado.

Dedicado no sentido. No sentido da procura dunha lóxica.

Inquirir unha lóxica a un espellismo non pode consistir meramente en atopar efectos ópticos causados por inusuais posicións de masas de aire de diferente temperatura, que combinan a luz que emana dos obxectos con aquela outra que se refracta deles, ata obter unha composición irreal no real.

Non pode ser iso se este libro titúlase “Arquitectura do espellismo”.

Roberto Fernández, arquitecto, prolífico escritor, aínda maior lector e académico de prestixio, presenta este libro coa proposta de atopar, no estado de ánimo do lector-buscador, unha figura coherente nos fragmentos do noso tempo. E é un traballo dedicado. O inmediato non pode ser o que se achegue para entender a complexidade do que aquí é exposto.

Con todo, o noso interese é facer da nosa lectura unha ximnasia de confrontacións co que, formando parte do noso acervo, póñanse en cuestionamiento coas teses deste libro.

Tal e como é declarado no libro, trataríase, dunha lóxica, dedicada, de sentido, e disxuntiva. Non hai lóxicas binarias, unha realidade contra unha irrealidad, senón que ha de engadírselle o intrincado orde de correlacións inesperadas, imprevisibles, a oportunidade de acontecemento doutros planos de realidade. É, ese, hoxe, un lugar plausible para a arquitectura, e non habería que temer pola súa crebe estatutario nin pola perda dos seus horizontes habituais de acción. Esta é unha das grandes achegas deste libro, tanto para comprender e resituar os procesos arquitectónicos dispersos, como para avaliar o estado da disciplina.

Extraer aprendizaxes, formar ás novas xeracións. Esa é outra das contribucións que se acha neste exercicio intelectual que propón o arquitecto arxentino, que é construír un libro de cabeceira, desde onde comezar novos entendementos. Dedicado, de novo, o autor preocupouse de suxerir continuidades e contigüidades, provocar confrontacións, suxerir futuras investigacións para a arquitectura e prover consciencia de acción.

Fernández lévao ao seu terreo, o da arquitectura, e propón unha discusión acerca de que é o paso prol- jectivo e a consecuencia post- jectiva.

Esta avaliación non é retórica, diriamos que case non pode ser lóxica, se atendemos a esa convención onde as cousas son pensables sen atender xa a unha realidade na súa obediencia. A lóxica estuda as formas e principios xerais que gobernan o coñecemento e o pensamento humano, estimado puramente en si mesmo, sen referencia aos obxectos. Son conceptos os que manexa a lóxica. Pero do que se trata é de extraer consecuencias cando xa só é posible otear como un camelo: unha arte post- representacional e, máis aló, lanzar unhas hipóteses sobre o fin do proxecto arquitectónico, que xa non atende a modelos.

Este é un libro dedicado, así comezamos, así terminamos. Dedicado no sentido significa, segundo o que quixemos mostrar a partir destas liñas que Roberto Fernández regálanos, profundar ata o abismo o pensamento que constrúe a arquitectura. Non é unha pedra máis na discusión sobre crise da propia crítica. O papel das escolas e facultades de arquitectura permiten elaboracións no seu ámbito que poden saír del para posibilitar unha arquitectura máis certeira co seu tempo, mesmo para promover a súa mellora, a do tempo de presente.

Hai moitos retos abertos que requiren a capacitación académica e que o seu coñecemento compartido e discernido en cada centro garantiría a calidade da arquitectura que ha de vir.

Colocar estes contextos xunto co que promove este libro e o seu autor, na facultade de Arquitectura de Buenos Aires, hai que mencionar a súa exploración do concepto táctico “modo de proxecto” que desenvolve desde hai uns anos, a favor da rexeneración e auxe do que el chama “os novos eclecticismos”. Aínda que a idea de modo de proxecto só lle serve para fins puntuais e só en relación a un autor específico, tamén lle permite recompoñer genealógicamente unha historia modal- proyectual da arquitectura coa que formar ás novas xeracións de arquitectos en relación coa súa contorna próxima latinoamericano.

Por iso, para todo académico en arquitectura, este é tamén un libro dedicado.

Nel pode atopar os froitos das observacións feitas polo seu autor durante anos, e as reflexións que delas resultaron, articuladas cun fecundísimo e orixinal pensamento.

Extracto prólogo Carlos Tapia.

veredes
veredes Administrator
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio. Además de ofrecer la inmediatez de las noticias, se puede buscar información a través de distintas clasificaciones.
follow me

Arquivado en: libros, publicacións

Tags: , , , , , , , , , , ,