[:es]

La mayor parte de las obras realizadas en los últimos años por Zaha Hadid resultan trabajos estructurados bajo patrones de diseño decisivamente singulares, donde las líneas escabrosas de su relato formal constituyen el eje de sus emblemas, por encima de cualquier otra variable. Estas generatrices, aplicadas de manera estricta en sus trabajos, producen obras de figuras extravagantes que pueden ponderarse o descalificarse con el mismo énfasis sin que ninguna de las dos valoraciones deje margen para dudas.
Entre las obras mencionadas, el diseño para el Centro Heydar Aliyev encuadra perfectamente con esas definiciones. La grafía empleada promueve el impulso escultórico que permite al proyecto definir su carácter unívoco, característica que está fuera de discusión. Sin embargo, la distancia entre las dos disciplinas, arquitectura y escultura, hace eclosión en el resto de las variables de análisis.
El carácter del edificio trasciende las características del sitio, decisión que puede compartirse o no, pero que no lo invalida por sí mismo. Esta es otra característica en la obra de Hadid: el edificio propone un desacuerdo con su entorno para acentuar las bondades de sus diseños, pero en esa decisión también desnuda todas sus carencias.

El Centro emerge del suelo como un pliegue natural, expandido como elemento surgido de la naturaleza, aunque no se corresponde con las bondades de ésta. La diferencia entre la paradójica emulación de las formas naturales y una integración establecida con el sitio, confirma la dualidad de criterios expresada anteriormente. En este aspecto, las superficies extendidas acometen los jardines del centro para formular su escenografía sobre el suelo, pero en esa operación encubre las bondades de la naturaleza bajo superficies sin uso.
Esa continuidad exteriorizada entre el sitio y el edificio, el exterior y el interior, que se expresa en ondulaciones y pliegues estructurales, resulta tan seductora en los accesos al centro como como expulsiva en el resto de los lados. La comunión del programa con los perfiles empleados ofrece laterales opacos e informes donde el visitante resulta impelido de los lados del objeto por el carácter abusivo de las formas.
Un gesto propiciado en uno de los lados del edificio permite acceder a un vestíbulo que abarca todas las alturas. Este espacio está subyugado por la escalera principal, entidad plástica que resulta un elemento destacado de diseño, quizás el más logrado dentro del Centro.
La continuidad de las superficies exteriores en el interior del edificio acentúa las tensiones creadas por la densidad abusiva de líneas alabeadas. Estas cualidades deprimen la riqueza espacial generada en el escalonamiento de los balcones y los cambiantes puntos de vista que ofrece el recorrido. Asimismo, el material empleado en los revestimientos ofrece una textura osificada, uniforme y resbaladiza, que compone un lenguaje táctil carente de calidez y poco sensible al visitante.

La iluminación aplicada sobre la envolvente como rajas hendidas resalta el brillo blanquecino de los revestimientos, acontecimiento que enfatiza las características vidriosas de las superficies.
La génesis estructural del edificio está compuesta por una estructura de hormigón oculta dentro de una rejilla de acero. Esta alianza permite concretar las geometrías proyectadas y lograr superficies libres aptas para el funcionamiento del museo, el auditorio y la biblioteca del Centro.
El uso de fibra de vidrio reforzado como revestimiento exterior concede al conjunto esa inusual plasticidad y permite exhibir una apariencia cambiante de acuerdo a la hora del día, producto del reflejo de la luz solar o la filtración de la luz proveniente del interior durante la noche.

La nueva obra de Hadid resulta un edificio sugestivo, dominado por un carácter destemplado, abusivo en el uso de un mismo recurso. La geometría empleada deslumbra por la plasticidad de sus formas, pero su arquitectura, como en la mayoría de sus obras, sigue evitando soluciones cualitativas y termina concertando expresiones sin otra finalidad que su propia paradoja.
Marcelo Gardinetti. arquitecto
La Plata. diciembre 2013[:en]

Most of the works realized in the last years by Zaha Hadid turns out to be works structured under decisively singular bosses of design, where the rough lines of his formal statement constitute the axis of his emblems, over any other variable. These generatrices applied of a strict way in his works, produce works of extravagant figures that can be weighted or be discredited by the same emphasis without none of two valuations leaves margin for doubts.
Between the mentioned works, the design for the Center Heydar Aliyev fits perfectly with these definitions. The used grafía promotes the sculptural impulse that allows the project to define his univocal character, characteristic that is out of discussion. Nevertheless, the distance between both disciplines, architecture and sculpture, does appearance in the rest of the variables of analysis.
The character of the building comes out the characteristics of the site, decision that can be shared or not, but that does not invalidate it for yes same. This one is another characteristic in Hadid’s work: the building proposes a disagreement with his environment to accentuate the kindness of his designs, but in this decision also nake all his lacks.

The Center emerges of the soil as a natural fold expanded as element arisen from the nature, though it does not correspond with the kindness of this one. The difference between the paradoxical emulation of the natural forms and an integration established with the site, it confirms the duality of criteria expressed previously. In this aspect, the widespread surfaces attack the gardens of the center to formulate his scenery on the soil, but in this operation it conceals the kindness of the nature under surfaces without use.
This continuity expressed between the site and the building, the exterior and the interior, which expresses in wavinesses and structural folds, results so seductora in the accesses to the center as like expulsiva in the rest of the sides. The communion of the program with the used profiles offers opaque and formless wings where the visitor turns out to be driven of the sides of the object for the improper character of the forms.
A gesture propitiated in one of the sides of the building allows to accede to a foyer that includes all the heights. This space is subdued by the principal stairs, plastic entity that turns out to be an element distinguished from design, probably most achieved inside the Center.
The continuity of the exterior surfaces inside the building accentuates the tensions created by the improper density of become warped lines. These qualities depress the spatial wealth generated in the escalonamiento of the balconies and the changeable points of view that the tour offers. Likewise, the material used in the coatings offers an ossified, uniform and slippery texture, which composes a tactile language lacking in warmth and slightly sensitively to the visitor.

The lighting applied on the surrounding one as split cracks highlights the whitish sheen of the coatings, event that emphasizes the glassy characteristics of the surfaces.
The structural genesis of the building is composed by a secret structure of concrete inside a grid of steel. This alliance allows to make concrete the projected geometries and to achieve free suitable surfaces for the functioning of the museum, the audience and the library of the Center.
The use of fiber of glass reinforced as exterior coating grants to the set this unusual plasticity and allows to exhibit a changeable appearance of agreement at the moment of the day, product of the reflection of the solar light or the filtration of the light from the interior during the night.

Hadid’s new work turns out to be a suggestive building dominated by an intemperate, improper character in the use of the same resource. The used geometry dazzles for the plasticity of his forms, but his architecture, since in the majority of his works, continues avoiding qualitative solutions and ends up by coordinating expressions without another purpose that his own paradox.
Marcelo Gardinetti. architect
La Plata. december 2013
[:gl]

A maior parte das obras realizadas nos últimos anos por Zaha Hadid resultan traballos estructurados baixo patróns de deseño decisivamente singulares, onde as liñas escabrosas do seu relato formal constitúen o eixe dos seus emblemas, por enriba de calquera outra variable. Estas xeratrices, aplicadas de xeito estrito nos seus traballos, producen obras de figuras extravagantes que poden ponderarse ou descualificarse coa mesma énfase sen que ningunha das dúas valoracións deixe marxe para dúbidas.
Entre as obras mencionadas, o deseño para o Centro Heydar Aliyev encadra perfectamente con esas definicións. A grafía empregada promove o impulso escultórico que permite ao proxecto definir o seu carácter unívoco, característica que está fóra de discusión. Non obstante, a distancia entre as dúas disciplinas, arquitectura e escultura, fai eclosión no resto das variables de análise.
O carácter do edificio transcende as características do sitio, decisión que pode compartirse ou non, pero que non o invalida por si mesmo. Esta é outra característica na obra de Hadid: o edificio propón un desacordo co seu ámbito para acentuar as bondades dos seus deseños, pero nesa decisión tamén ispe todas as súas carencias.

O Centro emerxe do chan como unha dobra natural, expandida como elemento xurdido da natureza, aínda que non se corresponde coas bondades desta. A diferenza entre a paradoxal emulación das formas naturais e unha integración establecida co sitio, confirma a dualidade de criterios expresada anteriormente. Neste aspecto, as superficies estendidas acometen os xardíns do centro para formular a súa escenografía sobre o chan, pero nesa operación encobre as bondades da natureza baixo superficies sen uso.
Esa continuidade exteriorizada entre o sitio e o edificio, o exterior e o interior, que se expresa en ondulacións e dobras estruturais, resulta tan sedutora nos accesos ao centro como como expulsiva no resto dos lados. A comuñón do programa cos perfís empregados ofrece laterais opacos e informes onde o visitante resulta impelido dos lados do obxecto polo carácter abusivo das formas.
Un xesto propiciado nun dos lados do edificio permite acceder a un vestíbulo que abrangue todas as alturas. Este espazo está subxugado pola escaleira principal, entidade plástica que resulta un elemento destacado de deseño, quizais o máis logrado dentro do Centro.
A continuidade das superficies exteriores no interior do edificio acentúa as tensións creadas pola densidade abusiva de liñas alabeadas. Estas calidades deprimen a riqueza espacial xerada na distribución en niveis ou intervalos dos balcóns e os cambiantes puntos de vista que ofrece o percorrido. Así mesmo, o material empregado nos revestimentos ofrece unha textura osificada, uniforme e escorregadiza, que compón unha linguaxe táctil carente de calidez e pouco sensible ao visitante.

A iluminación aplicada sobre a envolvente como regañas fendidas resalta o brillo esbrancuxado dos revestimentos, acontecemento que resalta as características vidrosas das superficies.
A xénese estrutural do edificio está composta por unha estrutura de formigón oculta dentro dunha reixa de aceiro. Esta alianza permite concretar as xeometrías proxectadas e lograr superficies libres aptas para o funcionamento do museo, o auditorio e a biblioteca do Centro.
O uso de fibra de vidro reforzado como revestimento exterior concede ao conxunto esa inusual plasticidade e permite exhibir unha aparencia cambiante de acordo á hora do día, produto do reflexo da luz solar ou a filtración da luz proveniente do interior durante a noite.

A nova obra de Hadid resulta un edificio suxestivo, dominado por un carácter destemperado, abusivo no uso dun mesmo recurso. A xeometría empregada cega pola plasticidade das súas formas, pero a súa arquitectura, como na maioría das súas obras, segue evitando solucións cualitativas e remata concertando expresións sen outra finalidade que o seu propio paradoxo.
Marcelo Gardinetti. arquitecto
La Plata. decembro 2013
[:]




