A cidade é de todos

“Se a proclama de que a cidade debe ser para todos resulta necesaria é porque se esquece con frecuencia a xustificación última do noso oficio: que a arquitectura non é senón a manifestación dun coñecemento que ha de ser solidario e xeneroso. A obra de Paulo Mendes dá Rocha é intensa e arriscada, tanto pola súa materialidade coma polas súas formulacións estruturais. Pero nesta selección de entrevistas descubrimos que, para el, o máis importante non son os edificios senón a técnica en canto sabedoría ante a natureza, a observación como ferramenta crítica e a intelixencia como o máis sensible instrumento de análise en torno ao humano, a cidade e a casa. A arquitectura vén despois, pero se a cidade non é de todos, se a arquitectura non nolo demostra, entón, é nada.”

José María García del Monte.

Paulo Mendes da Rocha pasou a súa nenez entre a casa dos seus avós maternos na cidade de Vitória -a capital portuaria de Espírito Santo onde naceu en outubro de 1928- e a illa de Paquetá, en augas da baía de Guanabara, en Río de Janeiro, daquela capital do país e lugardonde residía a familia Mendes dá Rocha. En 1940, a familia do arquitecto instalouse na cidade de São Paulo, en cuxa universidade – Universidade de São Paulo- o seu pai, Paulo Menezes Mendes dá Rocha, fora nomeado catedrático de Recursos Navais e Portuarios da Escola Politécnica, institución que Mendes dá Rocha pai dirixiu entre 1943 e 1947. Sen saír de São Paulo, Mendes da Rocha fillo rematou en 1954 os seus estudos de arquitectura, na Universidade Mackenzie, e empezou a labrarse unha sólida carreira proxectando casas, escolas, edificios de apartamentos, museos, mobles, escenografías teatrais e varios proxectos urbanísticos. Pouco despois de titularse na universidade, Mendes dá Rocha gañou o concurso nacional para a construción do centro deportivo do Club Atlético Paulistano. Este traballo valeulle o recoñecemento do público e o gran premio da VI Bienal de São Paulo, en 1961. En 1968, o arquitecto gañou o concurso nacional para a construción do pavillón brasileiro da Exposición Universal de Osaka de 1970 e en 1969 viaxou a esa cidade para seguir de preto o desenvolvemento das obras. Entre outros galardóns de carácter internacional, Mendes da Rocha é membro honorario do Colexio de Arquitectos de Lisboa, recibiu o premio da Fundación Mies van der Rohe polo seu proxecto para a Pinacoteca de São Paulo e en 2000 foi elixido para representar a Brasil na Bienal de Venecia. En 2006, recibiu o Premio Pritzker. En paralelo ao seu traballo no estudo, Paulo ingresou no mundo académico a mediados da década de 1960 da man do seu bo amigo Vilanova Artigas, un dos arquitectos máis destacados de Brasil. Ambos os dous arquitectos deron un novo impulso á Escola de Arquitectura da Universidade de São Paulo cun enfoque social e humanístico que tería unha grande influencia nas xeracións vindeiras de arquitectos e artistas.

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: libros, publicacións

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,