
Hay un viejo chiste en el que uno va a una relojería con un reloj que no funciona. El relojero lo abre, lo examina, le pega un enérgico soplido y se lo devuelve a su dueño, ya funcionando.
-Son cinco pesetas –le dice. (Es un viejo chiste).
-¿Cinco pesetas? ¿Por un soplido?
-No. El soplido es gratis. Las cinco pesetas son por saber dónde soplar.
Bueno, pues ahora nos pasa eso a todos nosotros, y, en general, a todo aquél que ejerza una profesión que consista en tener unos conocimientos y en saber aplicarlos a un problema concreto: Los clientes sólo están dispuestos a pagar el soplido, y no el conocimiento que se necesita para saber dónde y cómo soplar. Porque, en realidad, el conocimiento importa poco.
Estamos en una sociedad de servicios, que, básicamente, se reduce a una sociedad de sopladores. Uno no cualificado sopla con fuerza en todas partes y acaba por arreglar el reloj. Sale mucho más barato que llamar a alguien que sepa soplar, porque el desperdicio de soplidos en falso se compensa con el bajísimo precio de cada uno.
Todo esto es sólo en el caso de que la avería del reloj se arreglase soplando. Si es algo de mayor gravedad se tira el reloj y se compra otro, que sale más barato que contratar a un súper genio que ya sepa incluso más que la técnica del soplo. Los grandes creadores están en otro sitio, en una burbuja de cristal, creando los relojes que vamos a usar todos. Y aquí, en nuestro pedestre entorno, sólo hacen falta sopladores de categoría media-baja. Con eso vamos que chutamos.
Por otra parte, los arquitectos siempre hemos intentado regalar arquitectura. Siempre hemos hecho diseños más allá de lo que nos había pedido el cliente, y, por la causa de la arquitectura, hemos empleado horas y horas que no sólo no cobrábamos, sino cuyo fruto mostrábamos al cliente con la vana ilusión de convencerle, para que nos permitiera llevarlo a cabo con más trabajo, pero también con más ilusión, y siempre con mucha más dificultad de la que suponía la resolución más típica y consabida del encargo.
El maestro Alejandro de la Sota dijo que el arquitecto siempre da liebre por gato. Incluso cuando el cliente quiere gato, el verdadero trabajo del arquitecto no es ya el de producir liebre, sino el de convencer a su cliente de que sabe mejor que el gato y de que le va a salir por el mismo precio o incluso más barata.
Pero, si esta operación siempre ha entrañado dificultad, ahora se torna imposible. Todo el mundo quiere gato.
Incluso cuando se dice despectivamente que este país nuestro está llamado a ser un país de camareros, no nos referimos a los camareros que saben su oficio, que seducen, que sirven discreta y sabiamente y que asesoran con la elegancia de un cónsul. No. Nos referimos a camareros de comida rápida que meten apresuradamente el condumio en cajitas de cartulina plastificada y tiran la cocacola a chorro sobre un vaso de plástico lleno de cubitos de hielo de máquina. Por un sueldo de vergüenza y con una nula cualificación profesional. (Y si la tienen han de esconderla y disimularla. El que sepa algo más que eso, ya lo puede ir olvidando).
Esta sociedad nos arrolla ahora con su pretensión de comer gato, con la de que lo matemos a soplidos y con la de que no los cobremos. Y encima lo llamarán gastronomía.
José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · abril 2013
There is an old joke in which one goes to a watchmaker’s with a clock that does not work. The watchmaker opens it, examines it, sticks an energetic blow and it is returned to his owner, already working.
– They are five pesetas – he says to him. (It is an old joke).
– Five pesetas? For a blow?
– Don´t. The blow is free. Five pesetas are for knowing where to blow.
Well, so now it happens to all of us, and, in general, that one who exercises a profession that consists of having a few knowledge and of being able to apply them to a concrete problem: The clients only are ready to pay the blow, and not the knowledge that it is necessary to know where and how to blow. Because, actually, the knowledge matters little.
We are in a company of services, which, basically, diminishes to a company of blowers. The not qualified one blows strongly everywhere and finishes for arranging the clock. It works out much cheaper that to call someone who can blow, because the waste of blows in false compensates with the bajísimo price for each one.
All that is only in case the breakdown of the clock was fixing up blowing. If it is something of major gravity the clock throws itself and there is bought other one, which works out cheaper that to contract a super genius who already knows even more than the technology than the breath. The big creators are in another site, in a bubble of crystal, creating the clocks that we we all are going to use. And here, in our pedestrian environment, only blowers of category need average – fall. With it we go that we shoot.
On the other hand, the architects always we have tried to give architecture. Always we have done designs beyond the client for what had asked us, and, for the reason of the architecture, have used hours and hours that not only we were not receiving, but whose fruit we were showing to the client with the vain illusion of convincing him, in order that it was allowing us to carry out it with more work, but also with more illusion, and always with great more impede of the one that supposed the most typical and well-known resolution of the order.
The teacher Alejandro de la Sota said that the architect always gives hare for cat. Even when the client wants cat, the real work of the architect is not already of producing hare, but of convincing his client that it knows better than the cat and that it is going to go out for him for the same price or even cheaper.
But, if this operation always has contained difficulty, now it becomes impossible. The whole world wants cat.
Even when it is said contemptuously that this our country is called to be a waiters’ country, we do not refer to the waiters who know his trade, which they seduce, that serve discreetly and wisely and that advise with the elegance of a consul. Not. We refer to waiters of snack food who put hurriedly the food in cajitas of plasticized cardboard and throw the cocacola to jet on a glass of plastic full of ulnae of ice of machine. For a salary of shame and with a void professional qualification. (And if they have it they have to hide it and to hide it. The one that knows something more than it, already can forget it).
This company winds us now with his pretension to eat cat, with her of which we kill it to blows and with her of which we do not receive them. And it raises they will be call it a gastronomy.
José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · april 2013

Hai un vello chiste no que un vai a unha reloxería cun reloxo que non funciona. O reloxeiro ábreo, examínao, pégalle un enérxico soplido e devólvello ao seu dono, xa funcionando.
-Son cinco pesetas –dille. (É un vello chiste).
-Cinco pesetas? Por un soplido?
-Non. O soplido é gratis. As cinco pesetas son por saber onde soprar.
Bo, pois agora pásanos iso a todos nós, e, en xeral, a todo aquel que exerza unha profesión que consista en ter uns coñecementos e en saber aplicalos a un problema concreto: Os clientes só están dispostos a pagar o soplido, e non o coñecemento que se necesita para saber onde e como soprar. Porque, en realidade, o coñecemento importa pouco.
Estamos nunha sociedade de servizos, que, basicamente, redúcese a unha sociedade de sopladores. Un non cualificado sopra con forza en todas partes e acaba por arranxar o reloxo. Sae moito máis barato que chamar a alguén que saiba soprar, porque o desperdicio de soplidos en falso compénsase co bajísimo prezo de cada un.
Todo isto é só no caso de que a avería do reloxo arranxásese soprando. Si é algo de maior gravidade tírase o reloxo e cómprase outro, que sae máis barato que contratar a un súper xenio que xa saiba ata máis que a técnica do sopro. Os grandes creadores están noutro sitio, nunha burbulla de cristal, creando os reloxos que imos usar todos. E aquí, no noso pedestre contorna, só fan falta sopladores de categoría media-baixa. Con iso imos que chutamos.
Por outra banda, os arquitectos sempre intentamos regalar arquitectura. Sempre fixemos deseños máis aló do que nos pediu o cliente, e, pola causa da arquitectura, empregamos horas e horas que non só non cobrabamos, senón cuxo froito mostrabamos ao cliente coa va ilusión de convencelo, para que nos permítise levalo a cabo con máis traballo, pero tamén con máis ilusión, e sempre con moita máis dificultade da que supoñía a resolución máis típica e consabida do encargo.
O mestre Alejandro da Sota dixo que o arquitecto sempre da lebre por gato. Ata cando o cliente quere gato, o verdadeiro traballo do arquitecto non é xa o de producir lebre, senón o de convencer ao seu cliente de que sabe mellor que o gato e de que lle vai a saír polo mesmo prezo ou ata máis barata.
Pero, si esta operación sempre ha entrañado dificultade, agora tórnase imposible. Todo o mundo quere gato.
Ata cando se di despectivamente que este país noso está chamado a ser un país de camareiros, non nos referimos aos camareiros que saben o seu oficio, que seducen, que serven discreta e sabiamente e que asesoran coa elegancia dun cónsul. Non. Referímonos a camareiros de comida rápida que meten apresuradamente o condumio en cajitas de cartulina plastificada e tiran a cocacola a barullo sobre un vaso de plástico cheo de cubitos de xeo de máquina. Por un soldo de vergonza e cunha nula cualificación profesional. (E si téñena han de escondela e disimulala. O que saiba algo máis que iso, xa o pode ir esquecendo).
Esta sociedade arróianos agora coa súa pretensión para comer gato, coa de que o matemos a soplidos e coa de que non os cobremos. E encima chamarano gastronomía.
José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto
Toledo · abril 2013





This discussion about prenatal risks is so crucial; I’m always looking for solid information, especially since my sister is due soon, and she asked me to look into the data we have on mothers who vaped during pregnancy.
A comienzos del pasado siglo, el ingeniero Charles P. Steinmetz cobró una pequeña fortuna a Henry Ford por detectar el fallo de un generador eléctrico · abc.es
El hombre que cobró 10.000 dólares por trazar una raya de tiza · ABC
Reza el dicho popular que las abultadas facturas que suelen
cobrar los servicios técnicos por reparar aparatos tecnológicos no son
«por apretar un tornillo», sino «por saber qué tornillo apretar».
Lo que muy pocas personas conocen es que este tópico que persigue a
muchos ingenieros o mecánicos tiene un origen completamente real que nos
desvela el blog «Tecnología obsoleta».
Para conocer la anécdota que se esconde detrás, tenemos que
remontarnos a principios del siglo XX y fijarnos en Charles P.
Steinmetz, un excéntrico ingeniero que trabajaba en General Electrics y
que, junto a Thomas Edison o Nikola Tesla, es considerado uno de los padres de la electricidad.
[…]
http://www.abc.es/tecnologia/redes/20130415/abci-hombre-cobro-millonada-trazar-201304150921.html
el problema social es que nos acabamos creyendo que el pretender algo más que un gato es algo que está dentro de la pedantería y la soberbia.
Buen artículo como siempre José Ramón. Totalmente de acuerdo con todo. Te sigo desde tu blog y en twitter y siempre me parecen interesante y didáctico todo lo que escribes, así que gracias por entretenernos.
Tienes razón, pero creo que lo que quiere decir De La Sota es que trabajamos más de lo que nos exige el cliente, y que le damos mejor producto que el que esperaba. (A menudo esa mejora la sabemos nosotros, pero no le engañamos).
Dar liebre por gato no es éticametne correcto, aunque no se cobre nada por el «engaño».