Rocio Tapia · Coaching | Arquicoach

ARQUICOACH® é un proxecto empresarial que nace da inquietude vital da súa fundadora Rocío Tapia, Arquitecta, Coach Profesional e Coach de Vida. Pioneira en Coaching para Arquitectos. Speaker Motivacional e Formadora/Coach en Branding, Liderado e Motivación, Autoliderado, Xestión Emocional e do Cambio, Xestión do Tempo, Formación de Equipos e Xestión da Diversidade.

Dende 2011 encamiña as súas accións a formalizar unha toma de conciencia integral no arquitecto e o seu ámbito, para que rendibilice a súa profesión e encontre tanto novas formas, como contextos favorables onde arquitecturar, xa que non se pode encontrar unha solución á nosa carreira profesional, e medio de vida, coa mesma mentalidade dende onde o problema foi creado.

Para iso pon a disposición do arquitecto, Formación e Servizos de Coaching con procesos de Coaching Personal, Profesional, Grupal e de Equipos, e técnicas de PNL, Creatividade, Emogestión, Neurociencia e Sistémica.

Xornada Estratexias para Arquitectos do futuro FIDAS 2011 – ARQUICOACH

¿Que é o coaching?

É unha disciplina que conta con máis de 30 anos no seu haber. Tremendamente híbrida nútrese de diferentes fontes como o deporte, a consultoría, a psicoloxía, a filosofía, a socioloxía, a neurociencia, a programación neurolingüística, a creatividade ou o mesmo zen, entre outras.

Como seres humanos, cimentamos, estruturamos e construímos a nosa vida sobre a base de crenzas, sinerxía da educación recibida, o costume e as nosas experiencias persoais. A calidade das nosas crenzas, (tamén chamadas formas de pensar ou criterios), en cada unha das cousas nas que creamos marcará o tipo de relación e o resultado final que obteremos con elas, xa sexan en situacións, conceptos ou persoas.

Coaching adéstrache a ben pensar, ben sentir e ben facer en perfecta coherencia contigo coñecendo o realmente importante para ti, sacando e desenvolvendo o mellor de ti en cada circunstancia da túa vida. Desenvolve o potencial humano para que tires ao teu paso vellas formas de pensar, e actuar, obsoletas e/ou retrógradas que che impiden avanzar.

En Arquicoach o que se supón que é ou non é un arquitecto, deixa de ter sentido, porque se toma a información, como datos e tendencias nun marco de referencia temporal e sociocultural específico. Agora estamos a transitar cara a outro.

¿Cal foi a túa formación e traxectoria profesional previa a Arquicoach?

Arquitecta pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla, fun 6 anos docente de programas de debuxo, cálculo de estruturas e código técnico entre outros. Traballei nun estudo de arquitectura e nunha promotora.

Sobre o 2007, estando aínda na promotora pensei que tiña que haber outras formas de traballar máis efectivas e é cando me formei nun instituto empresarial como Project Manager Inmobiliario para a Dirección Integrada de Proyectos. Máis tarde, formeime en Habilidades e Competencias Directivas nunha consultora. Certo día, buscando en internet unha web de DIP di cunha de coaching executivo et voilá: vibrei en sintonía.

¿Que levouche a abrirse camiño no coaching? ¿Por que para arquitectos?

Aínda que descubrín o coaching en 2007 non cheguei a formarme como coach ata o 2010, e mira que canto máis descubría, máis me gustaba, “pero… iso era cousa de executivos e eu era arquitecta.

A miña propia formación como coach implicou un grao de autocoñecemento bestial. Descubrinme facendo cousas que nin pensaba puidera facer e deconstruyendo “os meus supostos” a destro e sinistro.

Mi propia formación como coach implicó un grado de autoconocimiento bestial. Me descubrí haciendo cosas que ni pensaba pudiera hacer y deconstruyendo “mis supuestos” a diestro y siniestro.

O de arquitectos chegou máis tarde. Pensaba que estaba enfadada con esta profesión e certos mecanismos autoritarios. Despois descubrín que estaba enfadada con certos arquitectos, e afondando moito máis, e en honor á miña verdade, estaba enfadada comigo mesma por permitir certos comportamentos profesionais na miña persoa. Así que, iso limpeino e díxenme: “podo axudar os meus compañeiros contribuíndo así á arquitectura.

¿Encontráchetes con moitas dificultades na súa posta en marcha?

A dificultade tívena co meu pai.

¿Consideras que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao teu traballo actual?

Sí.

II Congreso Nacional Futuro Arquitecto 2013 – ARQUICOACH

¿Estás contenta cos obxectivos alcanzados?

Faime moi feliz sentir a propia felicidade daquelas persoas que se ven favorecidas polos meus servizos. Fanme moi feliz os correos electrónicos que recibo de compañeiros que depositan a súa confianza en min contándome as súas historias, as súas inquietudes ou dándome as grazas.

¿Animarías outros arquitectos a seguir os teus pasos? ¿Que pasos consideras que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

Animaría a que seguisen os seus, e se no seu camiño está o coaching, adiante. Xa dixo o señor Álvaro Siza que todos os cambios falan de continuidade, aínda que parezan rupturas, xa que todo é resultado de experiencias persoais anteriores. Os meus pasos foron unha volta á miña orixe, xa que sempre me interesou o desenvolvemento persoal.

Un autocoñecemento o máis veraz posible fóra de autoenganos, unha confrontación e autoexploración continua é o que implica este camiño. Son espello dos meus clientes, se en tal espello meto cousas miñas non traballadas, o reflexo que ofrezo veríase enturbado e o coaching que ofrezo perdería sentido.

¿Cres que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis “tradicional” de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

A miña crenza ao respecto é un rotundo SI. O contexto actual sacou a flote unha situación de precariedade xa existente. Os arquitectos andan pelexados co diñeiro, o liderado, o traballo en equipo (coñecemos o traballo en grupo) e a mentalidade empresarial. En que medida se ensina nas escolas os prezos reais dun cálculo de estruturas ou instalacións ou simplemente a baremar honorarios dignos? Hai unha crenza limitante soterrada que vén a dicir que a arquitectura se identifica coa vocación e falar de diñeiro ensucíao. Pois ben, a vocación é un valor ou supercrenza, e o diñeiro, tamén. Mentres o primeiro é unha chamada á contribución, o segundo é unha chamada á supervivencia. E na arquitectura, e o arquitecto, conflúen moitos valores que han de estar presentes para que floreza, como a defensa, a honestidade e a integridade. O dúmping, ademais de ser ilegal, xa non é opción se é que queremos preservar a evolución desta profesión e non caer na súa involución.

¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

É unha opción. Cada movemento espacial actualmente implica motivacións intrínsecas das persoas que así decidiron saír ou quedar. Ambos os dous extremos encóntranse con parámetros e variables diversas que se han de confrontar. Parecese coma se fose máis doado confrontalo se quedamos aquí, pero se nos fixamos ben, cando realizamos un traslado de cidade, os costumes, os acentos, a gastronomía e as formas de relacionarse teñen a súa propia personalidade, ata nos podemos encontrar cun cambio de idioma no mesmo país. Isto mesmo sucede, no caso doutros países. E pódelo tomar dende dous puntos de vista antagónicos: un enriquecemento porque algo ganas ou un empobrecemento porque algo perdes. Ao cabo ten que ver con expectativas non alcanzadas, en como fuches educado para xestionar os cambios e no grao de desenvolvemento das nosas intelixencias emocional e social. A familia e en como se decidirá desenvolver a relación familiar ten un gran peso no poder decisorio.

¿Como ves o futuro da profesión?

Opino que se trata do futuro do profesional da arquitectura, xa que somos os axentes que construímos o futuro da profesión. Non facer nada ou “facer coma se nada”, tamén o constrúe, ollo. Neste sentido, e como toda senda que comeza, é un camiño persoal de exploración. Xa se chegarán a lugares de encontro de masas críticas que indiquen as novas ramas da profesión, aínda que algunhas xa están aquí hai tempo: empresa, defensa, xestión e desenvolvemento do talento, construción de equipos, innovación… ¿vémolas?

Opino que se trata del futuro del profesional de la arquitectura, ya que somos los agentes que construimos el futuro de la profesión. No hacer nada o “hacer como si nada”, también lo construye, ojo. En este sentido, y como toda senda que comienza, es un camino personal de exploración. Ya se llegarán a lugares de encuentro de masas críticas que indiquen las nuevas ramas de la profesión, aunque algunas ya están aquí hace tiempo: empresa, defensa, gestión y desarrollo del talento, construcción de equipos, innovación… ¿las vemos?

Rocío Tapia · Coaching | Arquicoach

Febrero 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Rocio o seu tempo, predisposición e esforzo en realizar esta entrevista para este espazo.

Alberto Alonso Oro

Arquitecto y editor en veredes, arquitectura y divulgación. Invernalia es un buen lugar. A veces escribo en Fundacion Arquia.

follow me

Arquivado en: Alberto Alonso Oro, Ana Barreiro Blanco, baliza

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,