O refuxio da luz | Miguel Ángel Díaz Camacho - veredes

O refuxio da luz | Miguel Ángel Díaz Camacho

5 (100%) 1 vote

El taller de Joan Miró en Mallorca en una de las páginas de 'El ojo de Miró', editado por La Fábrica.
O obradoiro de Joan Miró en Mallorca nunha das páxinas de ‘El ojo de Miró‘, editado por La Fábrica.

Contan que foi ao visitar o taller de Joan Miró en Cala Maior cando Aimé Maeght comprendeu, con verdadeira exactitude, o compoñente esencial para a súa futura Fundación en Saint Paul de Vence. Tras numerosos estudos e proxectos de arquitectos prestixiosos, Maeght descubriría unha luz homoxénea e vibrante no estudo do pintor, unha luz tan intensa e ao mesmo tempo tan agradable, que houbo de viaxar moi lonxe, sen importarlle, para atopar ao autor daquel prodixio, o creador dunha atmosfera que habería de repetir, se chegado o caso fose posible.

Aquel arquitecto, un español refuxiado entón en Estados Unidos, era Josep Lluís Sert.1

A visita ao taller prodúcese en 1960. Tras perder o matrimonio Maeght ao seu fillo de tan só once anos en 1953, o seu amigo o pintor e escultor Georges Braque, propón ao coleccionista unha aventura vital que dalgún modo habería de virar ao redor da fermosa propiedade dos Maeght preto de Niza: a construción dunha Fundación de Arte (museo, taller e residencia para artistas), algo insólito para a época2.

A parcela era en realidade unha paisaxe no alto, unha lomba agreste habitada tan só por un bosque mediterráneo con xenerosas vistas sobre o mar. Contan que Sert realizou maquetas a escala 1:1 para reproducir aquela luz que aínda resoaba na memoria de Aimé, unha luz próxima, case visible alén do horizonte da Costa Azul. Pódese case intuír a lixeireza dos armazones provisionais naquel lugar, o seu movemento pola parcela -durante un ano- buscando a súa mellor posición para as obras de Braque, Chagall ou o propio Miró.3

Na imaxe un conxunto de obxectos parece flotar no medio dunha luz espesa, unha constelación desvinculada do chan ante a sorprendente ausencia de sombras. No taller de Mirou a luz acepta por igual ao lenzo ou a butaca, a mesa ou o taburete, a botella ou a mecedora, convertidos aquí nunha sorte de ofrenda libre do carbón abxecto dos días (Caballero Bonald).

Talvez máis aló da atmosfera homoxénea que esixe o nobre oficio da pintura, máis aló mesmo da ilusoria percepción submarina e ingrávida deste estraño bodegón cuxo orde descoñecemos, talvez diciamos, este grupo humano irrepetible e atormentado buscase na luz o alento meteórico dun refuxio universal: o refuxio da luz.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Febreiro 2016.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:
1 Sert cultivara unha moi boa impresión en Francia tras a construción do Pavillón da República Española para a Exposición Internacional de París de 1937.

2 A casualidade quixo que na parcela existisen uns restos dunha capela dedicada a San Bernardo, precisamente o nome do seu fillo. A reconstrución desta capela serve a Braque como argumento balsámico, introducindo inmediatamente a continuación a idea da Fundación.

3 Neste sentido, Sert puido manter “longas conversacións” cos artistas. Ver Connaissance deas Arts, (Redacteur en chef, Philip Jodidio), Paris, Société Française de Promotion Artistique, 1998, páx. 15.

Miguel Ángel Díaz Camacho
Doctor en Arquitectura, Decano de la Facultad de Tecnología y Ciencia UCJC. Presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura, perteneciente al Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España. Director de MADC Arquitectos, estudio profesional con premios en concursos nacionales e internacionales, en la actualidad desarrolla proyectos en España y Noruega. Escritor y crítico de arquitectura, es autor de los libros “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (2016) y “Arquitectura y Cambio Climático” (2018).
follow me

Arquivado en: artigos, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , , , , ,