Reconocer | Sergio de Miguel

5 (100%) 2 votes

Pablo Picasso. Cabeza de toro. 1942
Pablo Picasso. Cabeza de touro. 1942

Nos moitos procesos de indagación que levamos a cabo atopar as verdadeiras posibilidades de actuación depende da nosa capacidade de identificar e distinguir. De exercer esa iteración, ese volver ao coñecemento desde a atención e a intención en busca de novos campos de interpretación. Despregando un examinar intenso, un ascender ao saber ver co máximo de expectativas.

A miúdo a nosa procura enfróntase a comparar imaxes con realidades que non poden ser outra cousa que chaves ao entendemento. Que ademais de ser sempre significan. E saber descubrir o seu ser e significación só depende de que sexamos capaces de re-coñecer todo aquilo que é e pode chegar a ser.

Instruírse nesa habilidade de volver extraer significados e respostas das ideas e as cousas, mesmo do invisible e inefable, supón intensificar e evolucionar os campos de expresión e manifestación.

Recoñecer é sempre unha acción pura. Dinámica e aguda. Capaz de diferenciar, a través de valentes achegamentos e eleccións, o insignificante do característico. Máis aló da súa suposta racionalidade o acto de recoñecer moldea a experiencia, a emoción e a alteración perceptiva. Evoca e provoca. E manifesta unha condición ineludible para conseguir o bo facer.

En consonancia co seu atractivo circular como palíndromo o labor de recoñecer supón un deambular aproximativo que converxe no núcleo activo da interpretación, cotejando sucesivamente a definición coa memoria.

Leva por tanto unha actitude de indagación eficiente cuxo principal vehículo é o tempo. Ese tempo esencial e detido, máis preto do cualitativo kairós que dos cuantitativo cronos, que proporciona o criterio necesario para albiscar aquilo que devén en importante. En sintonía con ese trasgo que proporciona o momento adecuado e oportuno.

Sabemos que estamos no feliz estado de recoñecer porque, desde ese preciso momento, todo o que acontece convértese en algo difícil de esquecer. Esperta o impacto. E no seu perspicacia proliferan aquelas emocións e sensacións que trasladan a novas realidades posibles. É un coñecemento instantáneo, a miúdo inexplicable, pero extraordinariamente conectado con aquilo que sabemos positivamente que pode chegar a ser.

Se de recoñecer depende porqué non afacernos en insistir en revisar de maneira crítica o xa aprendido. Non vaia a ser que o que se volve a coñecer, aquí e agora, sexa en realidade o que estamos a buscar.

Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, ocutubro 2016
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.

Arquivado en: artigos, Sergio de Miguel

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,