Proxectos para non durmir (II). Do autoplagio ou a coherencia de linguaxe | Alberto Ruiz


Mies van der Rohe fumando | revista Life
Mies van der Rohe fumando | revista Life

A coherencia na linguaxe arquitectónica, todos estamos de acordo, é unha dos acenos de identidade que nos permiten recoñecer ese concepto tan difuso que coñecemos como “boa arquitectura”. Aínda que, falando de termos difusos,

que é iso da “coherencia na linguaxe”?

A miña linguaxe é coherente -aínda que as miñas ideas non sempre o sexan- porque basicamente, sempre falo e escribo nun castelán máis ou menos correcto, porque uso a miúdo as mesmas palabras, porque tento que a construción destas sexa inteligible? os neoloxismos absurdos, as palabras roubadas doutros idiomas, as muletillas e as faltas de ortografía, réstanlle coherencia á miña linguaxe.

Ben. Pasemos ao “linguaxe arquitectónica”. Substituamos as palabras por formas, ocos, fachadas e cubertas, as frases pola composición destas, e a corrección lingüística pola construción precisa, funcional e, se é posible, económica -a economía de linguaxe entre os arquitectos, tanto o falado como o formal, podería dar para un interesante debate- se tentamos establecer un paralelismo un tanto simplificador, o uso correcto e inteligible destes elementos outorgaría coherencia á miña forma de facer arquitectura. Digamos pois, que os pastiches, as referencias anacrónicas, e sobre todo as faltas de ortografía arquitectónica -a escaiola é o “tipex” dos nosos edificios- son os grandes protagonistas das nosas incoherencias do día a día.

Nota: Desculparán vostedes o incoherente neoloxismo da frase anterior. Considéreno unha licenza artística…

BG_madridmunicipal
Falta de ortografía: equivocación na escritura das palabras e na aplicación das normas de ortografía..

O caso é que, se Mies pasouse toda a súa vida repetindo o mesmo detalle de esquina -cousa que non é verdade, pero xa digo que estamos en plan simplificador- por que non vou eu a facer o mesmo, que ademais, para iso teño un Pritzker.

E si. É probable que o emir de Catar estivese en Barcelona –ou mesmo que teña conexión a internet e saiba usar a wikipedia- pero se lle dá por preguntar por que a torre nova parécese tanto, pero tanto tanto tanto, á Agbar, podémoslle dicir que para nada, que a de Barcelona está inspirada nas montañas de Montserrat e esta bebe das fontes dos alminares musulmáns, que ademais, para iso puxémoslle unha fachada de celosías que ri ti da Alhambra.

“Isto.., Jean,rapaz.., que esa xa lla coamos ao alcalde de París co IMA”.

“Cala, cala, que isto é coherencia de linguaxe…”

Jean Nouvel, burj-doha-qatar-designboom
Jean Nouvel, Torre Agbar (Barcelona, España) e Burj (Doha,Qatar) | designboom

Hai que recoñecer, que postos a plagiar, sempre viches máis plagiarse a un mesmo, que non hai que preocuparse polos dereitos de autor. Aínda que claro, sempre podemos apelar a que estamos a experimentar cos procesos semióticos de intertextualización, que para iso somos arquitectos e calquera cousa vale para explicar un proxecto.

En calquera caso, pensen vostedes se este é o camiño para seguir, aínda que só sexa porque o monográfico do Croquis vai quedar en grao sumo monótono…

Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Xullo 2013

Es Doctor Arquitecto por la ETSAM, compaginando su actividad profesional con la docencia y la investigación en la URJC. Los artículos son un reflejo de la inquietud, reflexión y pensamiento en torno a mi pasión: la arquitectura.

follow me

Arquivado en: artigos, Raquel Martínez - Alberto Ruiz

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,