Proxectar arquitectura, ¿ten futuro? ¿como será o futuro de proxectar? | Cristina García-Rosales

A arquitectura é un oficio artístico creador de beleza que -unido á técnica constructiva- proporciona acubillo aos seres humanos. É dicir, seguen vigentes -ao meu entender- os tres alicerces de Vitrubio (utilitas, firmitas e venustas). E non é unha actividade artística na que un creador poida explayarse sen contar co “outro” a quen vai destinada a súa obra. Nisto diferénciase da escultura ou da pintura e doutras artes. Iso si, a boa arquitectura posúe indudablemente un “alma” aínda que sexa a dun contenedor reciclado.

A arquitectura xorde grazas a unha idea xeradora. A través dun proceso complexo, no que interveñen moitas persoas, convértese en obxecto construído e, máis tarde, pode ser que o faga en “lugar”. Neste proceso é necesario contar con diversos factores.

Museo Oteiza | Fotografía: Cristina García-Rosales

1. Saber para que ha de servir, cual vai ser o seu USO. Se ha de ter unha función ou varias. É importante que os futuros moradores interveñan, opinen, participen… Los arquitectos / ás, en definitiva, non somos máis que intérpretes dos sonos e desexos dos usuarios, a cuxo servizo estamos. (UTILITAS)

2. Ensamblar entre si os coñecementos técnicos-estruturais que permitan ao edificio manterse FIRMES contra vento e marea e inclemencias varias, soportando o seu propio peso e o dos aparellos e persoas que o habitan; utilizar parámetros que illen e protexan do frío e da calor, facéndoo confortable e enerxeticamente sostible segundo o lugar e o clima do ámbito; aplicar con acerto os coñecementos dos distintos materiais (a ser posible locais), da economía (para que non sexa cara a súa construción), das instalacións (auga, gas, electricidade, iluminación, calefacción), da súa solidez (como a casa do as tres cabritas resistindo o pulo do lobo), do bo envellecemento ao paso do tempo… (FIRMITAS).

3. É necesario non perder de vista a BELEZA, esa calidade intanxible que teñen as cousas (e as persoas) que nos fai amalas infundindo en nós un deleite espiritual. ¡Cantas veces se esqueceu este concepto, desgraciadamente, facendo que a cidade sexa cada vez máis gris e torpe! (VENUSTAS)

E agora vén a pregunta do millón ¿ten futuro a arquitectura?

Evidentemente, si. Mentres os seres humanos sigamos poboando a nosa fermosa Terra, a arquitectura vivirá. E posto que cada vez somos máis os habitantes do planeta, serán necesarios máis espazos que nos protexan e acollan.

nodo 17 | Fotografía: Cristina García-Rosales

Agora ben, ¿como será o futuro do proxectar?

Ocórrenseme varias ideas, aí van algunhas:

1. Seguramente o futuro, -ou máis ben diría o presente-, será diferente do pasado. Como obviedade, pode valer. Pero a cuestión é que xa non NOS VALEN os modelos anteriores. As redes e as novas tecnoloxías, entre outros factores, contribuíron a cambiar a nosa forma de vivir, de habitar no espazo e de relacionarnos.

2. A cidadanía está a tomar conciencia da situación na que nos desenvolvemos, cada vez fiámonos menos dos políticos e dos medios. E como o cotián é político, necesitamos ter UNHA VIVENDA DIGNA, UNS ESPAZOS PÚBLICOS AXEITADOS, UNHA CIDADE QUE SEXA A CASA DE TODOS. Vivir unha vida boa nun ámbito amable e afectivo.

3. Nesta situación cara á que discorremos, a arquitectura ha de converterse, pouco a pouco, tal como está a suceder en sectores de momento minoritarios, nunha EXPRESIÓN COLECTIVA. Se os holandeses lograron, a forza de sentadas e manifestacións, que as cidades do seu fermoso país posuísen carrís bici para humanizar os seus desprazamentos, esta tendencia é a actual. Chámase mobilización cidadá, e está en contra do poder establecido. Do sistema.

nodo 17 | Fotografía: Cristina García-Rosales

A arquitectura, e polo tanto a forma de proxectar, será FLEXIBLE, COMUNITARIA Y PARTICIPATIVA, VIABLE ENERXETICAMENTE, RECICLABLE, MULTIDISCIPLINAR, IGUALITARIA Y NON SERVIRÁ para que uns cantos se enriquezan. Se non para que entre todos INTENTEMOS MODULAR ESPAZOS ETICAMENTE SENSIBLES (segundo o termo de Santiago Molina), AFECTIVAMENTE SOSTIBLES, LÚDICOS, HUMANISTAS Y ACOLLEDORES.

Esta será, probablemente, a nova forma de proxectar o espazo.

Cristina García-Rosales. arquitecta

madrid. marzo 2011

Cristina García-Rosales

Soy arquitecta (1980). Mis proyectos son muy diversos. En 1995 fundo el grupo La Mujer Construye, en el que ocupo la Presidencia. 

follow me

Arquivado en: artigos, Cristina García-Rosales

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,