O ollo do cíclope | Jorge Meijide

5 (100%) 1 vote

Ilustración de El medio es el masaje, el clásico de Marshall McLuhan
Ilustración de O medio é a masaxe, el clásico de Marshall McLuhan

Ollos que non ven, corazón que non sente…

non me recoñezo, estou alleo a min mesmo. Non me recoñezo porque o meu ao redor é alleo a min. Xente fai cousas á miña ao redor. Moita xente, moitas cousas, outras cousas, cousas duplicadas, cousas multiplicadas. A vida do outro é allea.

Como se non, eu non son o outro!

A mirada sitúache en relación cos demais. A mirada desde dentro, a mirada externa pasa e vaise como o aire. Non queda e deixa o aroma. Non como o cheiro. O cheiro é lembrado, é penetrante e persistente. Ás veces a vida do outro queda. Pero non son ti. Ti es ti e os demais son os demais. Nin son eu. Hai quen se funde co outro e xa non é un mesmo.

Quen é un mesmo sen quedar illado? Quen pode permitirse ser soamente uno mesmo?

Illamento. Separación. Observar sempre dá certa vantaxe, observar dá distancia, pero ti tamén es eles, e ti e eles é -son, sodes- o mesmo. Hai quen se esforza en ser diferente aos demais e canto máis o tenta máis parecido é. Mirar por mirar é un exercicio interesante, unha terapia, ata que, outra vez, dásche conta de que che miras a ti mesmo.

A xanela é un ollo, é un marco. O que se ve é outra cousa. Alicia a través do espello. Unha película. James Stewart, inmóbil en todo menos no ollo, observa vidas. Sentado mira. Un mira xanelas, mira rúa, mira xente nas súas vidas.

O Nagakin mírache que outra cousa pode facer con tantos ollos se non? O Nagakin é agora pequeno, íntimo. Como unha caixa de recordos. Unha caixa de memoria dentro dun caixón nun armario da bufarda, gardado e permanente.

Documental La Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias japonesas
Documental A Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias xaponesas

Cada xanela é unha. A premisa, a proposición é, era, o que se ve. Tokio é denso, moi denso e espeso. Está cheo. Un non é un, son moitos. No Nagakin é o contrario, un é un. Unha xanela, unha cápsula, son unha persoa; é unha torre individual, un edificio unipersonal; é unha comunidade unipersonal, conxunto de individualidades.

Que é se non a colectividade máis que un conxunto -asociado e disociado á vez- de individualidades?

Un e os demais. Ortega lembrábanos con profunda lucidez filosófica a relación do espectador coa escena contemplada. Ambos son necesarios. Un é en función do outro, da outra. Observar e ser observado. Actuar e mirar. Ver e ser visto.

Existe algo se non o observamos? Existe algo cando non o vemos?

Schrödinger fregaríase as mans. O austríaco, máis tarde irlandés, confúndenos, pero no fondo sabemos que a árbore caída no bosque, aínda que non o oiamos, nin o vexamos, está caído e segue caído, seguirá caído. O gato non está morto e vivo á vez

Ou si?

O galego dubida se sobe ou baixa, dicía Sota. O de Duchamp baixa lentamente, eternamente. A incerteza non é certeza -nin o contrario-. A vista tampouco o é. Santo Tomás testemúñao, a chaga é real. O tacto foi necesario.

Mirar e ver son dúas cousas distintas. Tocar é outra cousa. Mirar é testemuñar, ver é comprender; como falar é pronunciar, dicir é enunciar e contar é convencer. E así moitas cousas.

Nada é o que parece e nada é o que nos din. Aínda así seguimos mirando e seguimos vendo; seguimos falando e seguimos contando. Alguén nos oirá, alguén nos entenderá, e quizais alguén, un, só un, comprenderanos.

Esperaremos pois.

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Novembreo 2017

Texto para o número 14 da revista engawa a propósito dunha imaxe do edificio Nagakin proposta como tema por Filipe Magalhāes e Ana Luisa Soares. Escrito en xuño de 2013 e revisado en novembro de 2017.

Arquivado en: faro, Jorge Meijide

Tags: , , , , , , , , , , ,