Nubes | Sergio de Miguel

Nubes
Nubes

“Non habrá unha soa cousa que non sexa unha nube. O son as catedrais de vasta pedra e bí blicos cristais que o tempo achandasé. O é a Odisea, que cambia como o mar. Algo hai distinto cada vez que a abrimos”.

Nubes (I). Jorge Luis Borges

O pensamento humano é un misterio. Soporta unha variedade de formas inimaxinable. Detenta continuos cambios e velocidades. É moi fugaz, pero á vez profundo e inaprehensible. É sorprendentemente simultá neo e ubicuo. E aínda que se pretenda non se pode sentir na súa totalidade, nin na súa intimidade. Podría derivarse que a súa superficie é da mesma natureza que o seu interior, pero a súa estrutura, mesmo a súa xenealoxía, é insondable e hermé tica. É tan episódico como enteiro. E nunca, en ningunha ocasió n, pódese completar.

Moitos viron o pensamento como unha nube. O acto de pensar supón construír un sistema de coñecemento pretendidamente integral, alternando continuamente localizacións con visións. A miúdo roza a arrogancia de pretender a totalidade pero no seu levedade, como soñaba Italo Calvino,

“convida a voar como as bruxas encima de utensilios humildes”.

Facer arquitectura é, aínda que asubiar a simplificación, abordar desde o pensamento e a acción a complexidade da vida do home. E ese pensamento que deriva en acción supón abordar conscientemente un corpo tan etéreo como inexplicable. A bruma é persistente e requírese valentía e arroxo para internarse con determinación nela. Aínda que non esperemos nada máis que aquilo que sexamos capaces de capturar e materializar.

Buscamos materializar o pensamento. E ese paradoxo entre o asible e o inasible, entre o mensurable e o inconmensurable, posiciónanos nunha perplexidade constante. Mantémonos entre a ignorancia e a certeza, entre o escepticismo e o dogmatismo, nun territorio que despexamos como alleo ao sacar proveito desa perturbación que entendemos é fértil, sutil e tensa. Trátase dun afortunado estado mental no que un complicado xogo de propósitos, vaguedades, preferencias, cálculos e sentimentos lévanos a localizarnos nunha búsqueda creativa. Adoptando unha actitude vital. Trátase dun suspiro interno, animado pola dúbida, a sorpresa e o asombro. Polo método, a eficacia e o esclarecemento. Como elocuentemente dixo Thomas Mann capaz de

“infundir o entusiasmo do espírito na materia”.

Sen esa perplexidade, sen a incerteza activa, non hai ocorrencias. Non hai aprendizaxe. Tan é así o resorte da creación.

É como aquel xogo das nubes, lembras, onde as formas ao vento convidaban a propoñer significados sorprendentes.

Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, Maio 2018
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitecturaa Grupo 4! da ETSAM.

Sergio de Miguel García

Ph.D. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 2016.
M.A. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 1990.
Profesor en la Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) desde 1995.

follow me

Arquivado en: artigos, Sergio de Miguel

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,