Mónica Martínez Vicente · Memoory, deseño de ronseis

5 (100%) 1 vote

Mónica Martínez Vicente · Memoory, diseño de estelas
Mónica Martínez Vicente · Memoory, deseño de ronseis

“O 97% do noso corpo é po de estrelas por iso cando nos imos deste mundo, deixamos un ronsel brillante”.

Así reza o inicio no inicio da web de Memoory, un proxecto desta Monica Martínez, unha “mamarquitecta” murciana pola ETSA de Valencia, que se plantexa “transformar a imaxe tan dura e inerte dos cemiterios, dotalos de algo de vida” a través de lápidas únicas e memoriales sobre a vida dos nosos seres queridos que se marcharon para sempre.

“O deseño, os materiais e epitafios baséanse nas vivencias máis bonitas e felices do seu paso por este mundo, plasmando a esencia da súa persoa e realizar así un tributo á VIDA.”

Cando estaba en plena creación da súa labor profesional e os seus primeiros traballos, como outros moitos compañeiros de profesión, tivo que derivar a outros campos, por sorte no seu caso cara á docencia en Arquitectura, outra das súas grandes paixóns.

Memoory, non é o primeiro proxecto no que se embarca Mónica, participou durante eses anos convulsos nun proxecto emprendedor para realizar seriadas pero adaptadas totalmente ao usuario pero non foi posible avanzar pola situación económica dos clientes e os bancos, “non era o momento ou non soubemos chegar ao cliente adecuado” cóntanos Mónica.

Tras dous anos de duro traballo, Memoory comeza a dar os seus froitos, grazas ao experiencia acumulada e ao duro traballo.

“Que é un Ronsel? É unha homenaxe a medida, unha nova relación co recordo.”

Sen máis preámbulos deixámosvos coa charla mantida con Mónica.

Mónica Martínez Vicente · Memoory, diseño de estelas
Mónica Martínez Vicente · Memoory, deseño de ronseis

Como se definiría Mónica?

Mónica é unha entusiasmada de todo o relacionado coa creación artística, desde a arte propiamente devandita, o Deseño, a Moda e por suposto a Arquitectura. Encántame o proceso creativo como experiencia e estilo de vida.

Trasladar esas vivencias a todos os aspectos da miña vida é das cousas que máis me enriquecen e fanme gozar.

O resultado será o que teña que ser pero o como se vai xerando é emocionante.

Como, cando e por que xorde Memoory?

Xorde en setembro de 2016 tras unha experiencia persoal un ano antes. Realicei o deseño da lápida dun familiar, había que renovala e o que existía ao redor era tan triste, gris…

O día da súa despedida, alí mesmo no cemiterio, rodeada de fríos mármores e granitos empecei a imaxinarme outra tumba diferente máis adaptada á súa persoa, os seus gustos, a súa vida. Algo que o imaxinase a el contento.

Ideei unha árbore que evocaba un horto. O seu horto de naranjos onde el era feliz, a sombra do naranjo en verde como símbolo da continuación da súa vida no noso recordo. Unha frase “baixo a sombra das miñas naranjos” faríalle compañía para sempre pois non lle gustaba estar só.

Elegí un material más cambiante con el paso del tiempo que reflejaba perfectamente su personalidad. Se generó un momento mágico entre la familia y nos ayudó a sentirnos apaciguados.

Después pensé que esta experiencia podría trasladarla a otras familias y decidí crear este proyecto.

Atopáchesche con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

Saber de antemán que tipo de produto e servizo realizas é fundamental pero o máis importante é coñecer na medida do posible ao cliente que vai querer e consumir eses produtos ou servizos, pero iso é o máis difícil para min, acertar coas necesidades/preferencias/consumo real dos usuarios.

As estatísticas están moi ben pero a realidade é outra. Ademais, cando emprendes nun sector pechado e descoñecido, custa conseguir os contactos, as alianzas,… parece que está todo na túa contra pero se un está convencido de que o que fai pode cambiar os sentimentos de persoas ou facer vivir experiencias menos dramáticas, hai que ser perseverante, paciente… non desfallecer no intento porque o camiño non é inmediato.

Como é o proceso de deseño, desenvolvemento e comercialización en Memoory?

O primeiro paso é o máis importante que é captar a “esencia da persoa” a través do storytelling que contan os seus familiares/amigos.

A partir de aí estes conceptos trasládanse fisicamente plasmándoos nun só xesto e no material máis idóneo para iso ou o elixido polos clientes.

Unha vez que se dá o visto e prace ao deseño, accédese a un acordo e ponse en marcha o proceso de fabricación e a súa posterior colocación no lugar de sepultura.

É o mesmo proceso que se utiliza para a realización dunha vivenda ou proxecto maior, unha previa fase anteproxecto coa súa correspondente validación/aceptación e unha seguinte fase de execución e instalación.

Mónica Martínez Vicente · Memoory, diseño de estelas
Mónica Martínez Vicente · Memoory, deseño de ronseis

Cales son as túas referencias?

Seguimos moi de preto todo o que teña que ver cos negocios cuxas bases tenden cara á economía circular, social e ecoeficiencia.

O deseño neste sector estaba un tanto vetusto, introducir estratexias de comunicación doutros sectores como a publicidade para cambiar a percepción e tentar naturalizar temas que a priori parecen tabú como é neste caso.

A que segmento de clientes diríxesche? Cales son os encargos máis demandados?

A persoas que teñen unha certa inquietude cara á cultura e o deseño/arte que non queren vivir esa experiencia tal e como estaba exposta…queren algo especial e único, máis amable para os seus seres queridos.

O que máis nos estamos atopado é xente nova que queren encargar xa como queren que sexa o seu final, o como e onde depositar os seus restos, insisten que sexa ao estilo memoory.

Así que o próximo é ver a maneira de recoller esa “declaración de intencións” e incluíla no servizo. Iso é o que máis nos fai seguir para adiante.

Como e para que utilizas as “novas tecnoloxías”? A “rede” facilitou o teu labor?

A tecnoloxía utilizámola para implementar as lápidas; que poidan emitir sons ou teñan texturas ou escritos en braille (para persoas que teñen dificultades físicas) ou para que queden iluminadas á tardiña… Estamos a colaborar cunha empresa *Meu legado dixital*  que achega unha placa cunha tecnoloxía sinxela para móbiles que che dirixen a unha biografía dixital da persoa alí depositada.

Tamén estamos a utilizar a rede sobre todos as sociais para ir redactando temas relacionados que axuden a difundir este proxecto a máis persoas e que non quede como algo local.

Como é o día a día en Memoory?

Actualmente seguimos continuamente en proceso de formación, captación de alianzas afíns que acheguen máis servizos ou reafirmen os conceptos da empresa e o labor comercial para facerllo chegar ás familias que están a pasar por eses momentos dunha maneira máis humana.

É bo estar en contacto con outras empresas que funcionan ver o que fan ben e non tan ben para aprender. Hai que ter unha folla de ruta para non desviarse, pero ao mesmo tempo hai que seguir en contacto coas novas tecnoloxías, formacións, tendencias etc e adaptarse á circunstancias dos clientes.

Se te encerras en crear algo seguro que ao día seguinte alguén xa o está facendo e poida que mellor.

Mónica Martínez Vicente · Memoory, diseño de estelas
Mónica Martínez Vicente · Memoory, deseño de ronseis

Compaxinas ou complementas esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Son mamá de dous nenos pequenos, a conciliación aínda está a anos luz doutros países polo que me toca compaxinar, levando as rendas de Memoory e a crianza dos meus fillos a partes iguais. En ocasións, desenvolvo algún proxecto de arquitectura como informes ou colaboracións noutros proxectos con compañeiros de profesión.

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

Hai que aproveitarse de todos eses condicionantes. Hai unha chea de campos poucos explorados polos arquitectos porque estamos obstinados coa máxima “proxectar para construír” por dicir unha pódense desenvolver “arquitecturas dixitais” que para min si que é “construír” e que o están facendo outras profesións que teñen menos capacidade visual ou global que podería ter un arquitecto.

Como vedes o futuro da arquitectura? E o da profesión?

Unha das cousas que máis me preocupa da arquitectura precisamente é esa, que se vexa como unha batalla porque se está pensando nunha época en que a arquitectura nin sequera pódese chamar así, utilizouse como forma de enriquecemento de persoas que lles importaba o máis mínimo a arquitectura.

Na miña opinión a arquitectura é unha gran disciplina que abarca moitos campos, desde o deseño, a estética, a arte,…e non esquezamos as humanidades tan necesarias nestes tempos tan convulsos.

Polo que calquera arquitectura que vaia cara ao humano e afástese da “construción de fotografía” (que non se malinterprete que eu as adoro) será un bo camiño de partida.

Non é época do arquitecto “figura” e a súa obra “figura”… se non do arquitecto con responsabilidade social. Esa fase fixo moito dano á profesión porque todo o mundo aspiraba a iso e a sociedade aproveitouse diso para outros fins.

Que melloras crees que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?

A formación cara á aplicación directa da tecnoloxía na arquitectura. O internet das cousas é xa unha realidade e haberá que integrala nas edificacións, non? Porque as cousas levarán a tecnoloxía pero as cousas están nun colector que se cadra é conveniente reformularllo para que poida ser intelixente e cambie tamén coa tecnoloxía.

Na Universidade seguen creando a arquitectos como outrora, me entristece, pois cando saen a maioría vai ter que crear o seu posto de traballo desde cero porque a maioría dos traballos estanse reinventando..

Mónica Martínez Vicente · Memoory, diseño de estelas
Mónica Martínez Vicente · Memoory, deseño de ronseis

Como “emprendedora” que opinas dos arquitectos que “abren e/ou recuperan” novos campos e/ou enfoques da profesión?

Paréceme estupendo porque iso fai que aumenten as posibilidades de ofertas laborais e valórellenos máis, non só como meros asinantes que se encheron os petos.

Ademais, que anima a mozos que lles gusta a arquitectura pero non se atreven polo pesimismo instalado na mesma.

Estas contenta coa traxectoria realizada ata agora? Que proxectos de futuro espéranche?

Ás veces, un non sabe que camiño é mellor ou que camiño tomar, no meu caso todo ocorreu por unha experiencia persoal… pero no fondo xa ansiaba e buscaba outras opcións laborais. Estou moi agradecida pola aceptación do proxecto.

No futuro véxome que isto toma forma e consigo que sexa máis rendible, facer ás persoas un pouquiño máis felices e crear beleza nun sector tan escuro e dramatizado.

Para acabar, que lles aconsellariades aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?

Que realmente elixan esta profesión polo que eles poidan ofrecer á mesma, non como simple feito de ter un traballo e gañar diñeiro.

“A arquitectura como un estilo de vida”.

Entender a arquitectura como ferramenta social, procura real da eficiencia enerxética e a sustentabilidade como algo intrínseco non como un plus de venda.

Mónica Martínez Vicente · Memoory, diseño de estelas
Mónica Martínez Vicente · Memoory, deseño de ronseis

Mónica Martínez Vicente · Memoory, deseño de ronseis 
Febreiro, 2018.

Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Mónica o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.

Alberto Alonso Oro
Arquitecto y editor en @veredes. Invernalia es un buen lugar. A veces escribo en @FundacionArquia
follow me

Arquivado en: Alberto Alonso Oro, Ana Barreiro Blanco, baliza

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,