Os ministerios de 1984 | Jorge Gorostiza

5 (100%) 1 vote

Composición con la panorámica de derecha a izquierda del inicio de la película para televisión 1984 (Rudolph Carter, 1954) 
Composición coa panorámica de dereita a esquerda do inicio da película para televisión 1984 ( Rudolph Carter, 1954)

Estudando as cidades e edificacións acoirazadas contra os bombardeos aéreos, lembrei o deseño con forma de ojiva que fixo Terence Verity, o escenógrafo da película 1984 (Michael Anderson, 1956), para os ministerios londinienses, que George Orwell describe na súa novela:

“O Ministerio da Verdade: era diferente, ata un extremo asombroso, de calquera outro obxecto que se presentase á vista. Era unha enorme estrutura piramidal de cemento armado branco e relucente, que se elevaba, terraza tras terraza, a uns trescentos metros no aire. Desde onde Winston achábase, podían lerse, adheridas sobre a súa branca fachada en letras de elegante forma, as tres consignas do Partido:

A guerra é a paz.

A liberdade é a escravitude.

A ignorancia é a forza.

Dicíase que o Ministerio da Verdade tiña tres mil habitacións sobre o nivel do chan e as correspondentes ramificacións no subsolo.” 

La Torre Eiffel tiña en 1889 unha altura total de trescentos metros, sen o hasta da bandeira que ondeaba no seu parte superior; a reprodución máis fiel deste edificio nas pantallas non pertence a unha película, senón a unha obra realizada para a televisión, dirixida por Rudolph Carter en 1954, que mesmo ten as inscricións sobre a fachada.

Continuando coa descrición de Orwell:

“En Londres só había outros tres edificios do mesmo aspecto e tamaño. Estes esmagaban de tal maneira a arquitectura dos arredores que desde o teito das Casas da Vitoria podíanse distinguir, á vez, os catro edificios. Neles estaban instalados os catro Ministerios entre os cales se dividía todo o sistema gobernamental. O Ministerio da Verdade, que se dedicaba ás noticias, aos espectáculos, a educación e as belas artes. O Ministerio da Paz, para os asuntos de guerra. O Ministerio do Amor, encargado de manter a lei e a orde. E o Ministerio da Abundancia, ao que correspondían os asuntos económicos. Os seus nomes, en neolengua: Miniver, Minipax, Minimor e Minindantia.” 

É curioso que na película mencionada ao principio aparezan nunha vista aérea da cidade seis ministerios no canto de catro. Noutra versión, quizais a máis interesante, da novela de Orwell, a dirixida por Michael Radford en 1984, para representar aos ministerios elixiuse un único edificio e ademais real, a Senate House da Universidade de Londres, do arquitecto Charles Holden (1932 – 1937), que durante a Segunda Guerra Mundial foi a sede do Ministerio de Información, en cuxo Departamento de Censura, traballou a muller de Orwell; Allan Cameron, o escenógrafo desta última película, fixo unha formulación interesante, xa que creou un Londres do futuro tal e como se imaxinou en 1948, cando Orwell terminou de escribir a súa novela e non como era en realidade o ano 1984 cando se rodou a película.

El ministerio en 1984 (Michael Radford, 1984)
O ministerio en 1984 (Michael Radford, 1984)

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, marzo 2018
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Jorge Gorostiza

Doctor arquitecto, proyecta y construye edificios y desarrolla trabajos de urbanismo. Desde 1990, publica numerosos artículos sobre cine y arquitectura en medios de su localidad, revistas como Nosferatu, Nickleodeon, Academia, Lateral, Cahiers du Cinema… y en varios volúmenes colectivos. Entre el 2000 y el 2005 dirige la Filmoteca Canaria. Imparte conferencias sobre arquitectura y cine en instituciones como el CAAM en Gran Canaria, la UIMP, el CENDEAC en Murcia, INCUNA en Gijón, Fundación Telefónica, la ETS de Arquitectura y el CCCB de Barcelona, las ETS de Arquitectura de La Coruña, Sevilla, Valencia y SEU madrileña, La Ciudad de la Luz en Alicante, la UNED en Pamplona, en varios colegios de arquitectos, así como en las universidades del País Vasco, Gerona, Valladolid, Málaga, Granada, SEK en Segovia y CEES de Madrid. Jurado en varios festivales cinematográficos, como los de Alcalá de Henares (2001), San Sebastián (2002), Sitges (2003), Las Palmas (2005) y Documentamadrid (2005), y comisario de las exposiciones Constructores de quimeras. (Centro Conde Duque, Madrid, 1999) y La arquitectura de los sueños (Capilla del Oidor, Alcalá de Henares, 2001).

He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD.

follow me

Arquivado en: arte, capturas, cine, Jorge Gorostiza

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,