Os Eames e Billy Wilder | Jorge Gorostiza

Maqueta da casa de Wilder proxectada polos Eames

Creo que non fai falta dicir quen foi Billy Wilder, nin tampouco Ray e Charles Eames (sempre se adoita poñer a Charles primeiro quizais por ser home). O que quizais se coñeza menos é a amizade que os uniu durante moitos anos.

Segundo Tom Wood no seu libro The Bright Side of Billy Wilder, traducido en España como ¿Quen diantres es Billy Wilder? (Laertes, Barcelona, 1990):

Wilder coñece a Eames e admirou a súa obra dende que este [o autor e/ou o tradutor español do libro cre que Eames é un só arquitecto], a mediados dos anos corenta, creou para el unha cadeira de palisandro e coiro. Durante moitos anos intercambiáronse mobles e pinturas e, nunha ocasión, en 1948, Billy encargou a Eames o deseño dunha casa. Comprou un terreo en Beverly Hills para construír esa casa e rematou tan excitado co proxecto que adoitaba pasarse os fins de semana examinando o deseño co arquitecto e bombardeándoo con suxestións“.

Presentounos o deseñador gráfico Alvin Lustingg que entón usaba o garaxe da casa de Wilder en North Beverly Drive como estudo. Parece ser que os Eames fixeron a montaxe dunha secuencia de O héroe solitario (The Spirit of St. Louis, 1957), tamén se conta que durante a rodaxe desa película Wilder descansaba, deitándose en bancos e calquera lugar que encontrase e solicitoulle aos arquitectos que lle deseñaran unha chaise longue para non ter que buscar un lugar improvisado onde descansar, moitos anos despois, en 1968, eles crearon unha butaca tan longa como para poder descabezar un sono, pero estreita para que ese sono non durase moito tempo, ao parecer Wilder comentou que para deitarse dúas persoas un debería ser como unha escultura de Guiacometti.

Si é certo que moitos anos antes Wilder lles encargou unha casa para el e a súa intelixente e bela esposa, Audrey Young, que fora cantante dunha big-band e aparece fugazmente en Días sen pegada (The Lost Weekend, 1945). Wood escribe sobre a súa voda:

“A fuga de Billy con Audrey, en 1949, revelou nel unha vea romántica cuxa existencia sospeitaban poucas persoas. Acompañados por Eames e a súa muller, Wilder e a señorita Young viaxaron en coche ata Nevada, onde podían casar sen respectar os tres días de espera preliminares. A intención orixinal da parella era casar na primeira cidade de Nevada á que chegasen. Pero a Billy non lle gustou o aspecto da primeira cidade. Insistiu en encontrar un sitio máis apropiado, e seguiron viaxando. Por fin chegaron a unha poboación ao gusto de Billy. Pero antes de dar o seu visto e prace á celebración da cerimonia, Billy insistiu en coñecer o alcalde da cidade para asegurarse de que fose un home respectable e caseiro. A fortuna quixo que o alcalde estivese a lavar os pratos da comida cando o grupo de fuxidos deu con el. Era aquel todo un detalle doméstico e Billy aguantou todo o solemne ritual sen facer nin unha observación enxeñosa ou sarcástica. Despois da cerimonia, o grupo viaxou ata o lago Tahoe. Durante toda esa parte do percorrido, Wilder estivo anormalmente silencioso”.

Wood escribe sobre esta casa que

“Aínda que Eames é considerado como un dos expoñentes máis destacados do deseño moderno, Billy ía tan por diante del nalgunhas das ideas que Eames acababa mareado. “O que nos impresionaba non era tanto a súa audacia coma a constante puntaría das súas intencións”, recorda Eames. “Non utilizou” a casa como un pretexto para despregamentos de enxeño; talvez a súa maior contribución consistiu en intuír onde había elementos de mal gusto no plan que nós elaboraramos. “Aquela casa, que ía parecer unha xigantesca caixa de zapatos, non chegou a construírse. Fora deseñada para un solteiro e Wilder botou a perder o proxecto casando antes de que se puxesen os alicerces”.

A casa non chegou a construírse, pero os debuxos e maquetas (como a que acompaña este texto e outras que poden verse Architectural Digest) dan unha idea do interesante que podía ter sido.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, febreiro 2014

Jorge Gorostiza

Doctor arquitecto, proyecta y construye edificios y desarrolla trabajos de urbanismo. Desde 1990, publica numerosos artículos sobre cine y arquitectura en medios de su localidad, revistas como Nosferatu, Nickleodeon, Academia, Lateral, Cahiers du Cinema… y en varios volúmenes colectivos. Entre el 2000 y el 2005 dirige la Filmoteca Canaria. Imparte conferencias sobre arquitectura y cine en instituciones como el CAAM en Gran Canaria, la UIMP, el CENDEAC en Murcia, INCUNA en Gijón, Fundación Telefónica, la ETS de Arquitectura y el CCCB de Barcelona, las ETS de Arquitectura de La Coruña, Sevilla, Valencia y SEU madrileña, La Ciudad de la Luz en Alicante, la UNED en Pamplona, en varios colegios de arquitectos, así como en las universidades del País Vasco, Gerona, Valladolid, Málaga, Granada, SEK en Segovia y CEES de Madrid. Jurado en varios festivales cinematográficos, como los de Alcalá de Henares (2001), San Sebastián (2002), Sitges (2003), Las Palmas (2005) y Documentamadrid (2005), y comisario de las exposiciones Constructores de quimeras. (Centro Conde Duque, Madrid, 1999) y La arquitectura de los sueños (Capilla del Oidor, Alcalá de Henares, 2001).

He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD.

follow me

Arquivado en: capturas, cine, Jorge Gorostiza

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,