A hipermodernidade debe conseguir o espazo das persoas | Miguel Villegas

5 (100%) 2 votes

Fotografía por arquitextonica licencia by-nc-sa.
Fotografía por arquitextonica licenza by-nc-sa.

Un artigo na Cidade Viva, titulado Sociedade de tránsito dos nosos amigos StepienyBarno, desencadea como sempre unha cadea de ideas. Ía deixar un comentario na web (propúxenme deixar de usar blogue por parecerme case despectivo…) pero prefiro desenvolver un pouco máis o tema e así ser rede un pouco máis.

Co artigo só estou parcialmente de acordo. Lourdes e eu estudamos a Augé a finais dos ’90 e xa entón pareceunos que non levaba razón. Para nós nese momento de inocencia e esponjamiento intelectual había espazos que Augé chamaba “non lugares” e que con todo para nós están cargados de significación e sentido..

O vestíbulo do aeroporto de Schipol en Amsterdam que sempre significaba unha ruptura nas pavías espazo temporal que para nós era o período Erasmus. O Burger King que había á beira de casa dos meus pais, co que se foron moitos momentos entrañables da miña infancia. Os asentos de calquera avión, que permiten un momento de reflexión e introspección moi produtivo…

Se o fiamos co axioma que escribiamos a semana pasada, dámonos conta de que o importante nesta hipermodernidade non son os espazos se non as persoas. É o que cataliza o enorme desenvolvemento que as redes sociais han tido. E aí é onde deberiamos entoar o mea culpa.

Se a rede acolleu ás persoas e os seus acontecementos, conseguiuno a base de darlles sitio. Google non ten ruído, nin adornos superfluos. Facebook é unha colección de acontecementos, ordenados nunha estrutura flexible e dun cores azuis e celestes suaves e amables.

Os espazos na rede, os lugares nos que as persoas se relacionan e interactúan están desposuídos de significación. O sentido deses espazos dano unicamente os acontecementos que neles teñen lugar.

Este é o argumento que nos leva a dirixir o noso traballo ao que chamamos hipoarquitectura. Unha arquitectura con minúsculas, que se converta en espazo para os acontecementos e que ela mesma expon como usable e non como funcional, que sexa ferramenta e non fin. En definitiva unha arquitectura que sirva ás persoas e non a si mesma.

Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, febreiro 2010

Arquivado en: faro, Lourdes Bueno - Miguel Villegas

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,