¿A crise como oportunidade? Conto de verán | Cristina García-Rosales

Crise era unha pícara gordezuela. nacera no ano 2008 e tiña moitos pais: os irmáns Lethman, eran dous deles, varios grandes bancos ou mellor devandito grupos bancarios nacionais e internacionais -como o Stanley Morgan, o Chase Manhattan Bank ou o Santander- eran outros, e por suposto, estaban as multinacionais eléctricas, químicas, farmacéuticas ou agro-alimentarias, as militares e de fabricación de armas, quen favoreceran o seu nacemento, implantando distintas e malignas sementes, todas elas no interior dunha enorme meretriz alemá chamada Ángela. Os diferentes pais, machistas e retrógrados, e a escasamente maternal nai, crearan unha preciosa pero malvada retoña que ía engordando de xeito claro durante o verán de 2012.

Crisis tiña moitas irmás. Unha delas era Oportunidade, algo máis inqueda e maior. En vez de xogar cos seus bonecos -como facía malignamente Crisis- provocando que se reunisen en manifestacións e protestas, ante o recorte que lles cara a dos pelos, membros e outros elementos necesarios para a súa felicidade, Oportunidade reuníalles e dáballes ideais, falsos, iso si, co que estaba a caer. Pero ideais, á fin e ao cabo, que sempre se agradecen. E facíaos soñar.

por nochesininsomnio.blogspot.com.es

Por iso a súa nai dicíaa con frecuencia, “Crise, filla, intenta ser como Oportunidade”. De aí quedou a frase a crise como oportunidade que tanto dano fai, porque aínda que os ideais son necesarios, primeiro habería que cambiar algunhas cousa dende a súa raíz.

Tiña un medio irmán chamado Risco. Pasábase o día xogando á bolsa e especulando, co que provocaba subas e baixadas repentinas de humor da súa prima favorita, por todos coñecida como a Prima de Risco. A Prima de Risco, coleccionaba puntos básicos, e cantos máis acumulaba, máis nerviosos poñíanse todos os desherdados do país. Facíao para amolar, claro, xogando no Mercado de Valores, que era como un gran parque (nunca mellor dito) pero cheo de sapos, cobras, escorpións e hienas.

Outro irmán de Crisis chamábase Rescate. Rescate fora un gran lector de Julio Verne e de Salgari e gustáballe rescatar a rapaza máis bela perseguida por ladróns e bandidos. Neste conto, metérono de protagonista principal. Pero non entende nada. Nin de números, nin de economía, nin de finanzas, nin por suposto se entende coa Prima de Risco nin co Interese da Débeda. A Débeda, irmá da nai da Crise (a nai de todas as nais…). ten como interese principal deber, como o seu nome o indica, aínda que quixese ter outros intereses máis sinxelos, máis de andar por casa

Fotografía: Cristina García-Rosales

Todo isto ía ocasionando, pouco a pouco, unha rebelión dos bonecos cos que os nosos protagonistas xogaban. Rebelión pacífica pero contundente ao notar a falta de delicadeza con que eran tratados, así como as mentiras constantes que uns e outros lles contaban.

Isto acontecía no verán do 2012. E eu, espectadora desta singular historia, non puiden por menos de comezar este conto que non teño nin idea de cual vai ser o seu final….

(Continuará)

Verán | Fotografía: Cristina García-Rosales

Cristina García-Rosales. arquitecta

madrid. xullo 2012

Cristina García-Rosales

Soy arquitecta (1980). Mis proyectos son muy diversos. En 1995 fundo el grupo La Mujer Construye, en el que ocupo la Presidencia. 

follow me

Arquivado en: artigos, Cristina García-Rosales

Tags: , , , , , , ,