A casa que no era un barco | Borja López Cotelo

A Roiba | El primo Ramón

Falouse desta casa como un barco a punto de facerse ao mar1. Quizais pola súa situación, nese fino fío que separa terra e mar, ou talvez por aquela foto descolorida de Ramón Vázquez Molezún aferrado ao leme dun barco, protexendo o seu cranio cun gorro de la.

Pero todos sabemos que esa casa non é un barco, do mesmo modo que o mar non é o mar.

O mar é, en realidade, os nosos medos e lendas; as historias e os contos transmitidos durante xeracións; é tamén todos e cada un dos homes que se levou, é cada promesa que nel viron os que preferiron quedar. É un inmenso depósito de anhelos e sonos, algúns cumprimentos, moitos feitos anacos.

A casa na Roiba non é un barco porque é un cofre; un cofre de vivencias e recordos, de historias que murmura a todo aquel que a visita disposto a escoitala.

Ramón Vázquez Molezún, Janine, e os seus fillos, viviron -viven- nesa casa. E as súas vidas foron enchendo, pouco a pouco, a maxistral carcasa debuxada polo arquitecto. As mañás ao sol na terraza, as tardes no salón que domina a ría dende a súa modesta escala, os nenos facéndose maior nas súas estanzas, a marea reclamando o pañol en cada preamar.

Todo iso está imprimido na pel deste minúsculo edificio.

Pero os cofres sempre foron cobizados. En ocasións por piratas, corsarios e bucaneiros, por aqueles cos cales Stevenson esperaba compartir sepultura2; noutras, as máis, polo océano e polo propio tempo.

A Roiba é vella e o mar golpéaa sen misericordia. Inverno tras inverno as ondas erosionan o seu formigón, deteriórano pouco a pouco como o esqueleto reumático dun vello mariñeiro que mitiga a súa soidade rescatando recordos na taberna do porto de Bueu.

Se non se toman medidas urxentes, A Roiba pronto enmudecerá. O cofre quedará baleiro. Quizais sexa o momento de recordar o triste final do Pequod e o paradoxo dese Ismael que, nun último esforzo, transformou en salvavidas un ataúde para sobrevivir ao mar e aos homes3.

E así puido contar a súa historia.

Borja López Cotelo, doutor arquitecto

Galicia, verán de 2014

Ilustración: El primo Ramón (EpR)

Notas:

1 Así, o mar, en feminino é como lle din en español cando a queren’, asegura Hemingway en O vello e o mar.
2 Afirma Robert Louis Stevenson na dedicatoria de A illa do tesouro: ‘Se os contos e as toadas mariñeiras, tempestades e aventuras, calor e frío, se goletas, illas e o desterro no océano, e bucaneiros e ouro enterrado e todos os romances de antano contados novamente, exactamente como antes se contaban, poden compracer como otrora a min me compracían aos mozos máis sabios de hogaño: así sexa e adiante! E ogallá eu e todos os meus piratas compartamos as sepulturas onde xacen estes e as súas creacións’.

3 Melville recorda ao inicio de Moby Dick que Coffin (ataúde) era no século XIX un dos apelidos máis comúns en Nantucket. Quizais por iso, un ataúde rematou por converterse nun membro máis da tripulación do Pequod.

Borja López Cotelo

Borja López Cotelo, arquitecto por la ETSAC desde 2007, y doctor por la UdC desde 2013.

follow me

Arquivado en: Borja López Cotelo, el primo Ramón, faro

Tags: , , , , , , , , , , , ,