Instrumentos de medida do tempo (IV) | Jorge Rodríguez

5 (100%) 1 vote[s]

Instrumentos de medida do tempo (III) | Jorge Rodríguez

1280px-Joseph_Mallord_William_Turner_064
Ulises burlándose de Polifemo. J.M.W. Turner, 1829 | Fueonte: wikipedia

‘Cando emprendas a túa viaxe a Ítaca.

Pide que o camiño sexa longo,

Cheo de aventuras, cheo de experiencias.’

Constantino Cavafis

Imos pechando o caseto, que todos queremos praia e esmorga, e en verán un bo sarao apetece ata os domingos.

E xa postos a pechar, saldamos esta serie que empezou (ben, empezamos, ti es o primeiro cómplice) fai xa máis dun ano. Esta colección de cantos que fomos descubrindo, e que non intentou máis que ser un lugar para a tranquilidade. Explícome.

Con esta pequena viaxe a través dos lugares de Man, Figueiras, Miralles, Bofill ou Tusquets, coñecemos un pouco máis o seu pensamento, que ao final, é a súa mellor herdanza. Vimos canto tiñan deles mesmos os seus pequenos cantos. Para despedirnos, quero traervos o último pequeno canto dende o que ver a vida.

Se os anteriores eran algo difusos e recónditos, este último vai ser difícil de encontrar. Invítovos a explorar e redebuxar o límite do que consideramos ‘un lugar’.

Un lugar é unha entidade sinxela tremendamente rica en matices, que pode configurarse dende moitos aspectos, pero hai un imprescindible. Haberá un lugar alí onde pasase algo.

O señor Gómez de la Serna dicía con moito tino

‘Onde rompen os amantes para sempre, queda o monumento da súa despedida. Volverano ver intacto e marmóreo cantas veces pasen por este sitio.’

Exemplo descarnado que nos trae ao recordo un atlas de vida, un catálogo de primeiras veces. E tamén de últimas, gravadas a lume.

Estas sesións ás que chamei ‘Pequenos instrumentos de medida do tempo’ se algo me deixaron claro, é que o único realmente fundamental para ser feliz (imos ao turrón, deixámonos de gilipolleces de arquitectitos e pamplineros, a vivir carallo!) é sentirnos queridos. Nun proceso de ensaio e erro, expeditivo e arbitrario, imos construíndo o noso lugar no mundo, o noso espazo de confort, elixindo con quen e onde queremos compartir o noso tempo. Volvo a Don Ramón,

‘O amor nace do desexo repentino de facer eterno o pasaxeiro’.

Outra bigornia.

A escultura entendeu perfectamente ese rol, conxelar un momento de lucidez coa achega do home á pedra inerte. César Vallejo explicouno mellor que ninguén ‘Este mármore non é escultura. E este cadro non é pintura’. A pesar de que Miguel Ángel (fose sombreiros) só tivese que retirar a pedra excedente para sacar o David, o Moisés ou as pietàs, a súa escultura non estaba nesa pedra. Estaba na súa mirada, no seu enxeño, o seu talento. Estaba no seu tempo, que foi a súa vida.

Non obstante dende a arquitectura, estámonos a perder na mediocridade dos insensibles. Non podemos fiarnos daqueles que defenden que a boa vida está nos códigos e os manuais. Véñenseme á cabeza os templos de Selinunte, os campos de Castela, as parras da toquera ou a praza de Azcárraga.

Para completar a definición do lugar, imos intentar transcender o físico, o material. Está claro que a arquitectura sen a technè nos queda coxa, pero imos intentalo, a ver que pasa. Se atendemos aos consellos de Don Ramón, necesitamos xente que nos provoque incendios, que entre nas nosas vidas como unha onda (se, a todos se nos escapa unha cantaruxada pola Xurado) e ensínenos a vivir. Só con esa xente poderemos gozar os días de viño e rosas, eses momentiños pá nós.

Creo que xa temos suficientes vimbios. Está claro que buscamos, e que é necesario para conseguilo, así que rematamos.

Quero acabar cunha homenaxe ao home tranquilo. Non me refiro ao bo de John Wayne, que tamén, senón ao home que pide un camiño longo, para ter tempo de que lle sucedan moitas cousas. O home tranquilo como figura de todas aquelas persoas encargadas de facernos ter claro que eles, e os seus momentos, van ser o noso lugar, o noso último caixón.

Non se me ocorre mellor homenaxe que rematar esa marabilla de poema de Cavafis co que abrimos esta última sesión.

‘Ten sempre a Itaca na túa mente.
Chegar alí é o teu destino.
Mais non apresures nunca a viaxe.
Mellor que dure moitos anos
e atracar, vello xa, na illa,
enriquecido de canto gañaches no camiño
sen aguantar a que Itaca te enriqueza.

Itaca brindouche tan fermosa viaxe.
Sen ela non terías emprendido o camiño.
Pero non ten xa nada que darche.

Aínda Que a vestíbulos pobre, Itaca non te enganou.
Así, sabio como te volviches,
con tanta experiencia,
entenderás xa que significan as Itacas.’

Ben, parece doado. Bo tempo, algunha que outra cervexa e o Bambino en clave de Fa. Para o sarao, digo. O de elixir o lugar, déixollo ao lector, xa dixen que non ía ser doado de encontrar…

Jorge Rodriguez Seoane
Xullo 2015. Coruña

Jorge Rodríguez Seoane

Arquitecto y socio fundador y gerente de Seoane Arquitectura.

Experiencia activa en evaluación de riesgos y plan de negocio, gestión de personal y dirección de proyectos de ejecución.

Gestión de carteras de inversión inmobiliaria, búsqueda de activos singulares y representación de intereses.

follow me

Arquivado en: faro, Jorge Rodríguez Seoane

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,