Imprecisión suiza. 54ª Bienal de Venecia

Bice Curiger expón para o 54ª Bienal de Venecia unha perspectiva algo inxenua, afastada do palpitar do mundo actual. Construíu un espazo seguro para unha arte pouca conflitivo. Sobre o alaranxado do crepúsculo veneciano, o 54ª bienal que dirixe Bice Curiger debúxase cunha lucidez imprecisa, e ata se podería dicir que resulta ilexítima a súa parcial rehabilitación do exultante optimismo dos anos oitenta, aínda que o lugar da máscara e o brío sexan o Palazzo delle Esposizioni Della Biennale (o histórico pavillón italiano) e o Arsenale, que, como nos escenarios máxicos das fábulas, permítennos distraernos da seriedade da vida. O presidente da Biennale, Paolo Baratta, afirmou recentemente nun ton neodadá que “estes últimos anos, desde a primeira bienal de Szeemann, en 1999, foron unha fermosa viaxe desde as barbas de Harald ao pintalabios carmesí de Bice”. Harald Szeemann sentía respecto e cordialidade pola vida, sabía que esta non era un valor absoluto, senón unha aposta, un coup de dés. Foi quizá a súa intuición máis penetrante. Bice Curiger, suíza como Szeemann, tampouco se deixou dominar polo pathos do presente, na crenza de que á arte non lle fai falta un prontuario de indignación, simplemente a beleza e o mundo. O título do seu bienal, Iluminacións, responde á súa tenaz crenza de que o artista é capaz de atopar os valores e sondar os seus abismos cunha inocente efusión dos pálpitos do desexo, a vibración da vida.

Parapavilion, instalación de Song Dong na Bienal de Venecia | Francesco Galli | elpais

[…]

Ángela Molina

+ artigo publicado en elpais.com

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: evento, exposiciones

Tags: , ,