Cara unha arquitectura menor

5 (100%) 1 vote

Hacia una arquitectura menor. Jill Stoner.

“Un arquitecto menor é un carácter destrutivo menor, manitas e hacker, xornalista e editor, alter ego e subalterno. Quen é hábil arranxando, tamén pode sabotear, e sabe desmantelar tanto como ensamblar”.

Jill Stoner, Cara unha arquitectura menor.

A arquitectura xa non pode limitarse á arte de facer edificios, tamén debe inventar a política de desfacelos. Jill Stoner aborda ao longo destas páxinas a construción dunha arquitectónica menor, unha forma de operar (en) o espazo que nos rodea. Fronte ás ruínas dunha paisaxe chea de construcións en desuso e centros comerciais, modelados por arquitectos heroicos, proponnos adquirir a mirada afiada dun hacker, xornalista ou manitas. É dicir, devir arquitectxs menores.

As arquitecturas menores, mobilizadas desde os baixos fondos das estruturas de poder, xurdirán en ocasións no interior doutras arquitecturas –vivas ou obsoletas-. Volveranse ás veces incapturables e escurridizas ante miradas indiscretas. Celebrarán sen complexos a súa fraxilidade e a súa continxencia. Emerxerán, en todo caso, desde a resistencia e o desexo colectivo para transformar a realidade que as rodea.

Apoiándose na literatura, o cinema e o pensamento do século XX, Stoner traza os vectores, as estruturas e elementos dunha nova gramática do espazo. Parte do derrocamento dos catro grandes mitos que sustentan o pensamento hexemónico da Arquitectura – a dicotomía interior-exterior, a autonomía do obxecto, a heroicidade do arquitecto e o binomio cultura-natureza- para propoñer novas posibilidades de construción e destrución do espazo. Estas páxinas constrúen un intenso e completo manual desde o que abordar o “ detritus” de feitos construídos dunha paisaxe urbana chea de oportunidades e unha complexa linguaxe desde o que responder as formas maiores da Arquitectura.

Jill Stoner é arquitecta e exerceu como profesora durante máis de 35 anos. Desde 2015, dirixe a Escola de Arquitectura e Urbanismo Azrieli da Universidade de Carleton, en Ottawa. Anteriormente foi profesora e Directora do Máster de Arquitectura da Universidade de California en Berkeley, onde tamén dirixiu o Centro de Estudos Xudeus e exerceu como Subdirectora da División de Posgrao. A súa práctica profesional, entre 1993 e 2007, que explorou a reutilización adaptable de edificios e desenvolveu propostas urbanas especulativas, recibiu numerosos recoñecementos nacionais e internacionais. O seu primeiro libro, Poems for Architects (2001), aborda cuestións espaciais e arquitectónicas contemporáneas a través dunha antoloxía de poemas do século XX.

Lucía Jalón (tradución e prólogo) é arquitecta pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, onde continúa dando clases na Liña de Paisaxe do Máster en Proxectos Arquitectónicos Avanzados e onde recentemente defendeu a súa tese doutoral Excepción e corpo rebelde: o político como xerador dunha arquitectónica menor. Desde 2013 é editora xefe da revista Displacements: an x’scape journal e desde 2014 é profesora e Directora de Estudos na Escola de Profesións Artísticas SUR. No seu traballo e docencia explora as relacións entre o político e o arquitectónico a partir dunha redefinición spinozista do corpo como xerador do espazo.

Autora: Jill Stoner.
Tradución e prólogo: Lucía Jalón Oyarzun.
Nº de páxinas: 220 páxinas.
Tamaño: 115×190 mm.
Papeis: Munken Pure de 80 grs e cartolina gráfica de 275 grs. Impresión dixital. Encuadernación cosida.

Arquivado en: libros, publicacións

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,