Faltas de fragmentación | Sergio de Miguel


New Museum of Contemporary Art, New York, de Kazuyo Sejima and Ryue Nishizawa/SANAA

Na arquitectura recente atopamos un recurso recorrente de transgresión figurativa. O seu obxectivo non é outro que pór en valor, salientar, os edificios que polo seu carácter e finalidade han de destacar na súa contorna.

É sabido que a principal virtude da arquitectura é controlar a fragmentación. En definitiva, as cantidades. Existen numerosas leis que veñen definir as pautas fronte a esta cuestión básica.

Os estilos, as modas, puideron desenvolverse grazas a determinadas actitudes fronte ao problema da fragmentación.

Ou a falta dela.

E é que, coma se de faltas de ortografía tratásese, moitos edificios nos últimos tempos acudiron a modificar intencionadamente a orde aprendida (e transmitido) de fragmentación co único propósito de mostrarse diferentes. Cunha presenza alterada.

Para provocar o extrañamento.

É un procedemento bastante eficaz pero, para ter éxito, ha de contemplar unha gran dose de pericia técnica.

Históricamente, a fragmentación da arquitectura veu da man dos sistemas técnicos utilizados. Dos modos de construír. A fragmentación da pedra nada ten que ver coa fragmentación da cerámica, do hormigón ou do aceiro. E, de modo máis recente, a inclusión de materiais compostos deu como resultado un sen fin de novas alternativas.

Construír un volume extremadamente grande e continuo é complexo. Non só por cuestións prácticas senón porque en realidade a ninguén se lle escapa que en realidade si necesita unha fragmentación. O que sucede é que non se mostra. É dicir, supón conseguir un premeditado engano á percepción.

Do mesmo xeito, construír unha peza exageradamente fragmentada, supón un esforzo constructivo en resolución de xuntas un tanto inverosímil. O que fai entender, de novo, que non estamos ante unha fragmentación certa senón ante unha figurada.

Por esta razón na maioría dos casos crúzanse estas intencións. O moi grande confórmase cun sumatorio incontable de pezas pequenas. E viceversa, o moi pequeno conséguese de xeito práctico con imperceptibles pezas grandes.

A escala é sempre humana. Debe ser humana.

Explorar os límites é tarefa da boa arquitectura.

E a procura dunha “nova fragmentación” é parte do xogo…

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, marzo 2010

Sergio de Miguel García

Ph.D. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 2016.
M.A. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 1990.
Profesor en la Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) desde 1995.

follow me

Arquivado en: artigos, Sergio de Miguel

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,