Fachadas (im)portantes | Sergio de Miguel


W PROJECT HORIZONTAL

A arquitectura discorreu desde as súas orixes co paradoxo da dualidade entre o cerramento e a estrutura portante. Dun modo similar á que atopamos na física clásica coa luz e a disquisición onda-partícula.

Durante séculos ambos os elementos foron a mesma cousa, é dicir, xuntos conformaron os muros dos edificios sen maiores ambicións. E estes cumpriron con ambas as misións. Pechar e sustentar.

Durante moito tempo a cuestión de segregar e, por tanto, de mostrar figurativamente o cerramento como algo independente da estrutura portante foi innecesaria. Os sistemas técnicos utilizados e o protagonismo dos sistemas decorativos ligados á expresión dos diferentes estilos enturbaron calquera posibilidade dialéctica entre ambos.

Só naqueles momentos nos que novas técnicas e materiais de construción fixeron a súa aparición puidemos asistir a un desmembramiento intencionado dos dous compoñentes murais. A invención do gótico na idade media ou a utilización do ferro no século XIX, primeiro en horizontal (europa) e logo en vertical (américa), foron momentos nos que se deron pasos de xigante na evolución grazas a entender, entre outras cousas, que ambos os elementos podían e debían estar separados.

A revolución moderna poderíase conxelar no debuxo da casa dominou de LC. Onde os alicerces, por encantamento, atrasábanse da liña exterior dos forxados e, tal xesto, permitía entender como “libre” tanto a fachada como a planta.

Os estilos clásicos agonizaron fronte á transcendencia da dicotomía. As cuestións decorativas pasaron a un segundo plano e o distanciamiento físico entre os dous protagonistas principais acabaron con calquera intento de recuperar a arte mural.

Daquilo fai xa moito tempo. O século XX foi moi cíclico, e moi pertinaz.

Do mesmo xeito que pasase na física moderna coa mecánica cuántica a arquitectura actual non é nada reduccionista. A segregación dual que otrora permitiu abrir camiños de nitidez é hoxe unha lección apresa e non ten moito percorrido máis aló da súa capacidade de afianzar recursos estilísticos.

Xa no século XXI as fachadas, de novo, permítense ser estructurales. E tal mecanismo ciertamente “natural” da arquitectura abre novos campos de interpretación.

Nocións como a porosidad, a desintegración, ou a solidez enchen os cerebros máis creativos e innovadores do panorama internacional.

Muros, si muros outra vez, que se pliegan, se curvan, se perforan, ténsanse, se licúan, baléiranse… conforman as fachadas máis (im)portantes.

Os muros portantes poden ser tecidos estructurales. Máis ou menos transparentes. Máis ou menos densos. Pero a separación de funcións non é xa tan relevante.

Hoxe en día o presente importa máis que o futuro.

A erótica da espectacularidad manda sobre a mística da evolución.

Todo volve.

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, febreiro 2010

veredes
veredes Administrator

Búsqueda para satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.

follow me

Arquivado en: faro, Sergio de Miguel

Tags: , , , , , , , , , , , , ,