Eses tolos arquitectos | Stepienybarno

Molulor | thefunambulist.net

No seu día, si alguén nomeaba a palabra “o arquitecto” xa che imaxinabas alguén importante a quen case se podía reverenciar. Con todo, na actualidade, a profesión caeu en desdicha; por unha banda, asóciase a un sector especulador que macizó media España e, por outro, aínda que sexa dura a expresión, non teñen onde caerse mortos.

Certamente, en parte é así; pero só en parte. Se miramos un pouco máis aló, os que foron a man executora do desastre urbanístico, en realidade, foron uns poucos e a suma do total de arquitectos excede os 50.000. Aínda quedan, seguramente, 49.000 que non tiveron nada que ver con todo aquilo.

A maioría deles, apaixonáronse pola arquitectura, como quen se namora do amor. De tan namorados que estiveron, as horas convertéronselles en minutos e todas elas íanse en compracer á súa amada arquitectura. Así pasaron os cinco anos de carreira ou seis ou máis, porque nestas escolas as notas, en xeral, non se regalan, súanse e de que xeito. Encima da tarima hai de todo, profesores bos, profesores bos pero cun ego de elefante (que en realidade non son tan bos) e, como en todo, malos, moi malos. Pero case todos eles, incluso estes últimos, ao seu xeito están hipnotizados pola arquitectura.

Estes estudantes, botan o resto en cada entrega, é dicir en cada proxecto que realizan, que non por casualidade se chama entrega. E auto-esprémense tanto que os seus amigos desaparecen e eles desaparecen para as súas familias. Pode dar a impresión, dende fóra, que é unha vida dura; pero, dende dentro, é a vida. A única vida que entenden cando lles pica o virus da arquitectura.

Unha vez na rúa, ven a realidade e, ás veces, a realidade non se lles ve. Demasiadas horas entre arquitectos, demasiado tempo pecando de endogamia. Iso si, o número de parellas entre cartabóns e escuadras, ou, mellor dito, entre poliliñas e fatal erro, é con diferenza o maior de todas as carreiras.

Os arquitectos non dormen; non é broma, non dormen, ou polo menos non o fan cando teñen estar enfrascado no final dun proxecto. Están deseñados para a excelencia; si, xa sabemos, que soa un pouco ridículo. Pero é así. Non se conforman con algo correcto, traballan ata que xa non se pode mellorar ou si, pero chega a famosa entrega e no último minuto, sen folgos, chegan (cando chegan) con toda a tarefa. Ás veces, despois de centos de horas de traballo, non saben onde teñen que mandar proxecto e pásaselles o prazo. Son así. Cos detalles burocráticos non son moi bos, coa xestión tampouco; gústalles máis crear, soñar e pensar un mundo mellor.

Que están desconectados da realidade. Pode ser, pero están feitos de boa pasta e, a pesar da que está a caer, non se queixan moito. Un sector con moito máis do 50 por cento de paro e case non abren a boca. Son modosos ata para iso; de feito, moitos aínda non recoñecen estar no paro, porque hai un proxecto, bo, un posible proxecto, para un primo seu que quizais un día rehabilite non sei que alpendre. Ás veces o primo é o propio arquitecto. Isto de amar o que fan, lévaos ao dubidoso límite entre ser bos e ser parvos. Aprovéitanse deles, sen dúbida, e enriba séguese pensando que cobran un pastón por facer catro debuxos. E non é así; en xeral, debuxan e moito, pero debuxan ilusións, definen realidades e axudan a moitas familias a que a súa existencia sexa máis feliz. E, encontrar a felicidade é a única meta importante que paga a pena ter.

Por iso e por moito máis, aínda que pareza que están tolos e xa ninguén lles necesita, os arquitectos non baixan a cabeza e seguen pensando que unha vida mellor é posible; un mundo con arquitectura da boa; se non, non paga a pena. En fin… eses tolos arquitectos¿ti tamén es un deles?

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, outubro 2012

Arquivado en: faro, stepienybarno

Tags: , , , , , , , ,

  • Alberto Alonso Oro

    No digas a tu madre que soy arquitecto. (Arquitectos al menudeo).
    Pablo J. López Hernández
    Cuando yo era joven la carrera de arquitectura era una de las más guay. A
    ella se apuntaban, vocacionalmente unos, despistadamente otros, y todos
    soñadores de futuras glorias. Entre nuestros amigos era una de las
    carreras que más molaba. Para los que aspirábamos a ella, la
    arquitectura era la conjunción del arte y de la ciencia, del disfrute
    personal y del reconocimiento social. Todo fundido, encastado y bien
    pagado. Lo más plus. La repera.
    […]
    http://goo.gl/j8Qdh7

  • Luis

    Como andan todos??? Les dejo un consejo que seguro les interesa:
    Recuerden que desde Enero es Obligatorio comunicar la fecha exacta del inicio
    de una obra: http://youtu.be/Ya69b8_4s0M

  • Ve Redes
  • Ve Redes