Santi Vicente · estudo memosesmas | Deseño gráfico e ilustración

Entrevista Santi Vicente · estudio ©memosesmas

Hoxe desprazámonos a Valencia para retomar dous campos tangentes á arquitectura como son o deseño gráfico e ilustración, dúas artes que teñen unha definición propia pero que unificadas poden ser potentes comunicadores. Para iso penetrámonos nelas da man de Santi Vicente, arquitecto pola ETSA- UPV, que nos axudará contándonos a súa experiencia en ambos os campos.

Como a moitos compañeiros a Santi Vicente tras varios anos de exercicio profesional clásico da arquitectura, tocoulle nadar na crise, pero a súa paixón por outras materias fíxolle formarse no estudo doutras disciplinas. Así pois, durante un ano realizo “Artes Aplicadas da Escultura” na EASDV (Escola de Arte e Superior de Deseño en Valencia) e posteriormente fotografa na Escola Fotoarte de Santiago de Chile.

Con todo esa bagaxe adquirida na xeración, produción e comunicación de ideas nace o estudo memosesmas. Grazas a este feito tivo a fortuna de impartir talleres en festivais como Etsatopia (2017), IFAC ( International Festival of Art and Construction, 2016) ou FOA (Festival Outubro Ayora, 2016). Participar en exposicións colectivas na Feira do Libro de Valencia, no CCCC (Centro do Carmen Cultura Contemporánea) ou no MuVIM (Museo Valenciano da Ilustración e a Modernidade). E a sorte de colaborar con profesionais como Nituniyo en proxectos relacionados con arquitectura efémera, como fallas, instalacións e escaparatismo, obtendo varios premios en varias categorías dos Premios Nacionais de Arquitectura Efémera Emporia. A día de hoxe tamén é socio e membro da Xunta de APIV (Asociación de Profesionais da Ilustración Valenciana).

“O responsable de todo isto para ben ou para mal é un servidor, Santi Vicente.”

SSen máis preámbulos compartimos a entrevista que realizamos recentemente.

Santi Vicente · estudio memosesmas ©memosesmas
Santi Vicente · estudo memosesmas © memosesmas

Como, cando e por que xorde memosesmas

Xorde como unha necesidade de levar a cabo ideas e inquietudes máis aló da profesión de arquitecto, profesión na que me achaba inmerso alá polo 2013 en Santiago de Chile. A crise en España fíxome saír en busca de novas oportunidades laborais, e esa posibilidade de ver as cousas desde a distancia, fixo reformularme onde quería aplicar toda aquela “mochila” de coñecementos adquiridos.

Deixando atrás discursos máis aló de que é ou non é arquitectura ou como debe de ser un arquitecto, interesábame onde poder aplicar esa maneira de abordar os proxectos noutros ámbitos que outros podían considerar “menores”, pero que me fascinaban.

Atopáchesche con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

Dificultades hóuboas, hainas e creo haberaas sempre. Hai que entender que as dificultades son un problema para resolver e o atoparlles solución, o motor de calquera avance. Sinto moi afortunado de poder estudar arquitectura, de todo o que puiden aprender e como iso influíu en min tanto profesional como persoalmente.

Pero á súa vez, unha das grandes carencias que tiven que suplir pola miña conta foron como enfocar todo ese coñecemento ao mercado laboral:

“Ninguén che ensina que dereitos tes como traballador, os pasos necesarios para ser autónomo, ou como se monta unha empresa.”

Como recoñecer as túas aptitudes e saber transmitilas, que saídas profesionais existen para elas e se non existen, como enfrontarche a emprender o teu propio proxecto… Para min iso segue sendo unha das tarefas pendentes do mundo universitario. Fórmanse persoas con infinidade de aptitudes e coñecementos que non saben como aplicalos no mundo laboral.

Como detectaches a necesidade deste servizo?

Máis que una necesitade do servizo, comeza como procura de poñer a proba as miñas capacidades e inquietudes e ver en que sectores son un valor engadido. Fascíname o mundo das ideas, como levalas a cabo e como transmitilas. A día de hoxe é no mundo da comunicación gráfica e ilustración é onde me atopo máis cómodo.

Unha das liñas de traballo en que estou moi interesado actualmente é o mundo da comunicación e divulgación da arquitectura. A ilustración é imprescindible na comunicación e utilízase con moi bos resultados en moitos medios de información tanto no seu soporte físico como dixital. A lista podería ser infinita e creo que en campo da comunicación e divulgación da arquitectura ten moitísimo potencial aínda por desenvolver.

La imagen construida de la arquitectura para la cooperación, 2018. Ilustración artículo de Ana Asensio. Publicado en el blog de Fundacion Arquia. © memosesmas
A imaxe construida da arquitectura para a cooperación, 2018.
Ilustración artigo de Ana Asensio. Publicado no blogue de Fundacion Arquia. © memosesmas

Como é o día a día en memosesmas

Pois, aínda que poida soar a típico tópico, non existe unha rutina de traballo ríxida. Debes adaptarche dependendo do tipo de proxecto que se estea levando a cabo, ou a cantidade de traballo que teñas nese momento. Máis que ver como é o día a día, interésame máis ver como xestiono o tempo que invisto no traballo.

Poderíase clasificar o tempo de traballo en tres tipos: produción (tempo dedicado a realizar os encargos nas súas distintas fases), xestión (reunións con clientes, orzamentos, contratos, emails, difusión de proxectos en redes sociais, etc.) e investimento (proxectos persoais, procura de novos encargos, estudo doutros sectores e profesionais para ver cal é o seu funcionamento, etc.).

E, facendo malabares, trato que estean o máis compensados posibles.

Y, haciendo malabares, trato que estén lo más compensados posibles.

Como é o proceso de deseño, desenvolvemento e comercialización en memosesmas?

Creo que non existe unha pauta que se repita de forma rutineira porque non hai dous proxectos nin dous clientes iguais. Neste caso non se está tratando de vender un produto, se non que se está ofrecendo un servizo. Por tanto, ter unha boa comunicación co cliente desde un primeiro momento creo que é clave, evita moitos problemas a ambas as partes Tratar de coñecer as súas necesidades reais, tempos de desenvolvemento e o orzamento do que dispón. Canta máis información relevante, mellor.

A partir de aí, invístese moito tempo en probar e descartar ideas. Non é un proceso lineal, sempre tratas de atopar a solución máis coherente co que se pretende comunicar. E que confíen no teu traballo é fundamental para chegar a bo termo.

Delegaches funcións e centráchesche en partes concretas dentro de memosesmas?

A día de hoxe encárgome de todas as facetas, son o mozo para todo. Os proxectos que chegan ao estudo non teñen sempre un patrón definido así que teño a inmensa fortuna de coñecer a grandes profesionais cos que colaboro cando o proxecto requíreo, e que eles conten comigo para colaborar nos seus. Considero que é parte fundamental na maneira de enfocar os proxectos para dar coa mellor solución.

E como mostra, un botón: A día de hoxe participo en diversos proxectos, por exemplo en comunicación de arquitectura xunto a Ediciones Mínimas e en proxectos de instalacións efémeras, fallas experimentais e escaparatismo con Nituniyo.

Benvidas sexan as colaboracións.

Cal foi (ou será) o momento crítico unha vez comezado memosesmas?

Sempre se está empezando con cada novo proxecto que se presenta no estudo. Por tanto hai que estar convencido que os momentos críticos non desaparecen, hai que saber lidar con eles para poder evolucionar. A día de hoxe interésame moito a internacionalización.

Grazas ás novas tecnoloxías temos a posibilidade de traballar e resolver problemas a clientes de distintos puntos xeográficos e fusos horarios. Iso abre un abanico de posibilidades que doutro xeito non serían posibles.

Condecons, 2016. Instalación urbana. Festival Intramurs © Nituniyo+memosesmas
Condecons, 2016. Instalación urbana. Festival Intramurs © Nituniyo+memosesmas

Cales son as túas referencias?

Como imagino que para todo el mundo, todo lo que cae en mis manos es susceptible de ser referencia en algún aspecto. Aunque luego no tenga un reflejo directo en mi trabajo, hay infinidad de Como imaxino que para todo o mundo, todo o que cae nas miñas mans é susceptible de ser referencia nalgún aspecto. Aínda que logo non teña un reflexo directo no meu traballo, hai infinidade de cousas que me interesan, procuro non ter filtro e se o hai, que sexa bastante poroso.

Sería imposible citar a todos, así que direi algúns relacionados dun modo ou outro coa comunicación gráfica e non da arquitectura para que se alguén conseguiu chegar ata aquí, poida investigar un pouco: Joan Brossa, Chema Madoz, Isidro Ferrer, Javier Jaén, Riki Blanco, Christoph NiemannSteinberg, Quino, Sempé, Mingote, Chumy Chúmez, Perich, Tono, Tute…

Creo que, de todos eles, o que máis me sorprende é a maneira de percibir, transformar e transmitir a realidade. Facendo a selección diría que tamén é o humor, nalgunha das súas acepcións, a liña transversal que os une a todos.

A que segmento de público/cliente diríxesche?

A empresas e profesionais que necesitan comunicar visualmente unha idea. Durante todo este tempo, traballei en diversos campos da comunicación visual, moitos deles relacionados coa arquitectura.

Interésame moito aplicar os coñecementos e ferramentas da arquitectura á ilustración e viceversa.

Como e para que utilizas as “novas tecnoloxías”? A “rede” facilitou o teu labor?

En primeiro lugar utilízoas como fonte inesgotable de información que doutro xeito non podería conseguir: imaxes, vídeos, tutoriales… é unha canle máis para profundar sobre aspectos que a un interésanlle, como o poden ser os libros, a radio ou o cinema. Doutra banda a rede é unha ferramenta fundamental de comunicación. Permite comunicar o que estás a realizar, en que proxectos estás involucrado e ter unha percepción de quen o ve e como responde a iso.

Sacarlle o máximo proveito depende de cada un. Pero como toda ferramenta, un mal uso dela pode non conducirche a nada. Intento que as redes sociais axúdenme, sen converterme un escravo delas.

Ego construido, 2018. Ilustración editorial. Series © memosesmas
Ego construido, 2018. Ilustración editorial. Series © memosesmas

Como ves o futuro da arquitectura? E o da profesión?

Como profesional que se foi desvinculando da actividade arquitectónica propiamente dita, véxome con pouca capacidade de vaticinar ou suxerir sobre a arquitectura “en maiúsculas”.

Pero de todo iso interésanme moitísimo as persoas que terminan a carreira, que teñen unha cantidade de coñecementos asombrosa e moitas inquietudes ás que dar resposta e o actual mercado laboral da profesión non lles ofrece nin como nin onde aplicar eses coñecementos adquiridos.

E tratar de converter esa necesidade de atopar o seu oco en virtude.

Que melloras crees que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?

Persoalmente, paréceme importante reflexionar sobre a conciencia de colectivo, de “gremio”. Teño a sorte de formar parte dunha maneira directa na APIV (Asociación de Profesionais da Ilustración Valenciana). Xerar unha masa crítica de persoas relacionadas laboralmente, que teñen as túas mesmas inquietudes e tratar de divulgar e mellorar as prácticas profesionais do sector onde queres desenvolverche paréceme imprescindible a día de hoxe.

O uso dos Colexios Profesionais como lugares de reivindicación profesional e non unicamente como máquinas de xestión burocrática debería de ser esencial. Estou convencido de que xa existen algúns colexios, asociacións e colectivos en arquitectura que son conscientes diso e tratan de levar isto a cabo.

Hai que darlle a importancia que se merece á idea de colectivo e iso só conséguese unindo forzas e intereses.

Proyecto de edificio de uso mixto en Loja, 2017. Ilustración de arquitectura. Cliente: Ana Asensio © memosesmas
Proxecto de edificio de uso mixto en Loja, 2017. Ilustración de arquitectura. Cliente: Ana Asensio © memosesmas

Estás contentos coa traxectoria realizada ata agora? Que proxectos de futuro espéranche?

Mirando con distancia, podo sentirme moi afortunado. Tanto polos proxectos nos que estiven involucrado, como polos profesionais cos que tiven o pracer de colaborar. A traxectoria non foi pretendida. Hai quen comeza tendo moi claro onde quere chegar.

En mi caso partió todo de una inquietud, una  necesidad de probar distintos campos que poco a poco han ido conformándose en lo que hago a día de hoy. Proyectos a futuro hay muchos pero No meu caso partiu todo dunha inquietude, unha necesidade de probar distintos campos que aos poucos foron conformándose no que fago a día de hoxe. Proxectos a futuro hai moitos pero como sempre, os máis importantes agora mesmo son os que teño entre mans.

Espero que os futuros se cumpran e poder contárvolos.

Para acabar, que lles aconsellarías aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura??

Consellos vendo que para min non teño, di o refraneiro popular. Escoitei unha vez que cando alguén dá un consello, está a falarse a si mesmo no pasado (sendo máis preciso, foi na conferencia de Puño en MAD minuto 01:04. Recoméndoa encarecidamente).

Nese caso diría que se concedan o dereito para equivocarse. Que proben e busquen onde cren que poden ofrecer o mellor de si mesmos cos coñecementos e ferramentas adquiridas, que non son poucas e que pelexen por iso.

Paraíso runner, 2018. Ilustración editorial © memosesmas
Paraíso runner, 2018. Ilustración editorial © memosesmas

Santi Vicente · estudo memosesmas
Febreiro 2019

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Santi Vicente o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.

Alberto Alonso Oro

Arquitecto y editor en veredes, arquitectura y divulgación. Invernalia es un buen lugar. A veces escribo en Fundacion Arquia.

follow me

Arquivado en: Alberto Alonso Oro, Ana Barreiro Blanco, baliza

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,