Entre Ford e Lewerentz | Jorge Meijide

 [1]

entre ford y lewerentz

Confésome un cinéfilo impenitente no seu máis estrita definición[2], aínda que tamén podo dicir o mesmo da arquitectura. Son tamén un arquitecto impenitente. Cronológicamente falando o cine chegou antes así que, como ao primeiro amor, gárdolle un lugar especial e, do mesmo xeito que a arquitectura, deume grandes alegrías e tamén grandes decepcións.

Aínda que do paralelismo entre as dúas díxose moito, quero apoiarme en ambas artes, pois ambas o son, para divagar un pouco sobre o feito creativo. As dúas requiren grandes actos de creación e, aínda que para levalas a cabo faga falta a concurrencia de mais xente, o seu punto de partida é individual. Non é que negue a autoría colectiva en obras dunha e outra, pero é que eu creo que a creación é un acto eminentemente individual. Un crea e dous comparten. É un camiño que hai que percorrer con certa introspección. Un camiño individual.

Penétrome pois no oficio do artesano que, como Ford ou Lewerentz, aspiraban a ser meros profesionais niso de contar historias ou de construír espazos. Profesionais cun modo de facer poderoso co que aparentemente era un xenio natural, convertidos en verdadeiros artistas do seu oficio que, por medio do seu claro e directa linguaxe, non necesitaban facerse notar eles mesmos e si as súas realizacións e por extensión a súa visión das cousas. a súa obra falaba por eles.

Nunha entrevista Humberto Eco falábanos do seu consciente e buscada ambigüedad para que o lector achase as súas propias interpretacións da historia que estaba relatando, co que podía deixar ao lector certos camiños abertos para conducir o seu propio relato e establecer relacións. A Dilixencia ou a Igrexa de San Marcos rezuman plenitude visual e espacial e ambas contan unha historia aparentemente acabada, pero ambas esconden máis do que mostran e por iso son tamén obras profundas e complexas. Como toda boa obra admiten constantes revisiones que varían en función do espectador. Nese sentido son tamén obras abertas.

Dicía Louis Kahn que cada obra é unha ofrenda á arquitectura[3]. Non convén pois desaprovechar a oportunidade. Enfrontámosnos/Enfrontámonos continuamente a edificios que se propoñen máis asombrar que transmitir. Asistimos a un panorama no que nos afixemos a confundir a arquitectura con edificios que non a honran. Edificios que transmiten sen emoción, pero con moita imaxe, discursos baleiros ou excesivamente lixeiros e pasaxeiros. As obras son ocasións para a arquitectura, á vez que deben ser transmisoras de pracer, paixón e emoción. Pere Gimferrer, no seu prólogo al Arte Poética de Jorge Luis Borges[4] falanos de como o autor nos ensina a recoñecer a literatura e non a confundila cos libros, obxetos sempre a espera dun lector.

Tanto John Ford (1894-1973) como Sigurd Lewerentz (1885-1975), contemporáneos e creadores longevos ambos, eran parcos en palabras. De Ford basta con ver algunha das súas entrevistas para constatalo e de Lewerentz… apenas nada. As súas obras non son froito de conxunturas pasaxeiras. Falan por eles sen necesidade de explicacións e, aínda que delas non se libraron, podemos imaxinalos sorrindo ante tales intentos, esquecendo que o que ambos crearon era produto directo dun oficio, dun modo de ver as cousas, dun modo de vivir. Entre Ford e Lewerentz está a cousa.

jorge meijide . arquitecto

a coruña. febreiro de 2012

notas:

[1] Imáxes da “A dilixencia” de John Ford, 1939, [fonte: soloparagourmets.blogspot.com] e Interior da Igrexa de San Marcos de Sigurd Lewetentz, 1956. [fotografia: Kalle Söderman, fonte:wikipedia.org]

[2] Aquel que persevera nun hábito ou que se obstina no pecado – que persevera nel sen arrepentimiento. Diccionario de la RAE.

[3] “Primeiro quero empezar dicindo que a arquitectura non existe. o que si existe é cada obra concreta de arquitectura. e unha obra é unha ofrenda á arquitectura, coa esperanza de que dita obra poida chegar a formar parte do tesouro da arquitectura”.Louis I. Kahn, Declaraciones sobre la arquitectura, Politécnico de Milán, enero de 1967.

[4] Arte poética. Seis conferencias. Jorge Luis Borges. Ed. Crítica.

Arquitecto por la ETSA de A Coruña desde 1991. Colabora en el estudio de Juan Navarro Baldeweg entre 1991 y 1992. Máster de proyectos integrados por la fundación camuñas, madrid 1992. A la vuelta A Coruña se incorpora al estudio de su padre, Carlos E. Meijide Calvo con el que trabaja hasta 2001. Desde 2004 hasta 2009 colabora con los arquitectos Patricia de Marichalar y Fernando Martínez. En el año 2009 forma, junto con Patricia de Marichalar meijidedemarichalar arquitectos.

Desde 2014 trabaja en solitario colaborando con estudios y arquitectos amigos. Es profesor de proyectos arquitectónicos en la Escuela Técnica superior de Arquitectura de A Coruña desde 1997; es tutor de proyecto fin de carrera y ha sido presidente del tribunal de PFC. Colabora con blogs y publicaciones de arquitectura.

follow me

Arquivado en: artigos, Jorge Meijide

Tags: , , , , ,