O mar oculto | Cristina García-Rosales

O arquitecto Le Corbusier, apaixonado do mar, era tamén un entusiasta dos transatlánticos.

Cando realizou a súa primeira viaxe a Nova York, invitado polas autoridades de EUUU, fíxoo a bordo dun e quedou moi impresionado ao experimentar durante a travesía, que a vida dun barco diferenciábase moi pouco da vida dun Gran Hotel de luxo. Ao mar eludíaselle, ocultábaselle como a un neno mal educado ante unhas visitas de compromiso.

Seccións lonxitudinais. A Verona de Ralph e Ruth Erskine
RMS Titanic partindo de Southampton o 10 de abril de 1912.

Le Corbusier máis tarde -no libro “Cando as Catedrais eran Brancas”- escribiu o diferente que sería unha viaxe en transatlántico acompañado do mar como dun amigo, o mesmo que o viaxeiro de ferrocarril séntese acompañado pola paisaxe fugaz. Para iso imaxinou un barco con grandes paneles de vidro que relacionasen ao viaxeiro co submundo oceánico. A través deles observaríase a vida dos peixes, a flora mariña e a beleza das profundidades. Incluso a maquinaria do barco quedaría á vista, para instruír aos interesados nos segredos da navegación.

Algo parecido acontece nas grandes urbes actuais. A cidade cotiá non gusta. Fragmentada funcionalmente, con distancias enormes entre as distintas actividades que contén recorrido a gran velocidade en automóbil, deixou de interesar e lla ignora, escóndella, o mesmo que ao mar no exemplo anterior. O individuo íllase no seu propio microcosmos, o que o conduce inevitablemente á soidade e á melancolía. Vívese na cidade a pesar dela mesma, ocultándoa tras cortinas e ferrollos, igual que o mar oculto, como dicía Le Corbusier, a bordo dun transatlántico.

Le Corbusier, Unité, 1953

Afortunadamente existen cidades belas e luminosas, acolledoras e habitables e cada vez hai máis interese e sensibilización por parte da cidadanía no deseño e recuperación das nosas cidades.

Quixera incidir en dúas ideas esenciais:

A primeira consiste en que é fundamental que participen as mulleres. Xunto cos homes, á hora de planificar, de buscar solucións, de xestionar recursos, de estar presentes na toma de decisións, en definitiva, de facer cidade.

– A segunda é transmitir o meu convencemento de que os lugares públicos da cidade non deben de ser entendidos como meros redutos residuais entre bloques, ou entre o paso veloz dos vehículos, espazos degradados, terreos de nadie…Sino como lugares de encontro de ser humano consigo mesmo, cos demais e co medio no que habita, expresión da cultura dun pobo e representación das aspiracións dunha determinada sociedade.

Aldo Van Eyk, xogos infantiles, Holanda

Lugares que van conformando a nosa propia identidade a través da memoria. E é coa memoria coa que evocamos recordos bos e recordos malos, segundo as diferentes experiencias espaciais. Os recordos bos están ligados á emoción, ao afecto, á beleza. Ao feito de habitar. Son os lugares que permanecen, os que recoñecemos, os que botamos de menos… Os que constitúen “a alma da cidade”. A “alma” é o que se ve, o que se percibe, o que se sente.

En definitiva, construamos as nosas cidades con harmonía, con sosego, con mesura, e tamén con paixón. Construamos lugares para todos e coa participación de todos, homes e mulleres, anciáns e nenos, adolescentes ou minusválidos. De forma responsable e solidaria, tanto para o beneficio do corpo coma do espírito. A través do diálogo coa natureza, dende a sostibilidade do medio, co respecto á memoria. Lugares para a vida creados dende o interior da vida, fóra da contemplación de beneficios mercantilistas ou outros intereses similares.

Jane Jacobs, “Vida y Muerte de las Grandes Ciudades”

Cristina García-Rosales. arquitecta

madrid. mayo 2012

Nota: Texto escrito a partir de una conferencia impartida en el Ayuntamiento de Donosti (año 2000) para el Grupo de Acción Ciudadana “Las Mujeres y la Ciudad”.

Cristina García-Rosales

Soy arquitecta (1980). Mis proyectos son muy diversos. En 1995 fundo el grupo La Mujer Construye, en el que ocupo la Presidencia. 

follow me

Arquivado en: Cristina García-Rosales, faro

Tags: , , , , , , , , , , , ,