O fabricante de urnas | Miguel Ángel Díaz Camacho

Foto: MADC, Museo Hedmark, Hamar, Noruega, Xullo 2014.

Os obxectos reclaman, en ocasións, a aparición de certas arquitecturas. A súa antigüidade, a súa rareza ou o seu valor fanos dignos habitantes de espazos exclusivos, fóra xa do noso alcance e os nosos costumes. Os obxectos libéranse entón das fricciones que impón o uso cotián e ocupan o lugar sensible e protexido da presea: enseres transformados por nós en depósitos da memoria a modo de illas temporais irrenunciables. Diriamos, en términos de consanguineidade, (re)cordos1.

Durante a construción do museo Hedmark en Hamar atópanse numerosos restos arqueológicos e obxectos procedentes dunha fortaleza medieval anterior ao recinto rural de principios do Século XIX2. Sverre Fehn foi o encargado de proxectar a exposición de devanditos obxectos nunha das máis fermosas coleccións de urnas e soportes que xamais se deseñou. A idea era simple: a cada obxecto, unha arquitectura, é dicir, unha estrutura, un espazo, unha luz. Imposible resolver un soporte “tipo” para o arado, o busto, a garrafa, a copa ou a bala de canón. Os soportes rudimentarios de ferro ou pedra combínanse con planos de madeira tallada e delicadas estruturas de vidro ao servizo da xoia agrícola, doméstica ou militar3.

A delicadeza de Fehn para con estas estruturas, consegue transformar obxecto e soporte nunha nova experiencia unidade, unha soa obra como resultante de distintas épocas, materiais e artes aplicadas, pero genuina e singular baixo a crúa iluminación natural. O sol aparece como única lámpada autorizada a desvelar os matices acuáticos dos cristais, fundindo vidros medievais e contemporáneos nunha alfombra de sombras claras e interior refulgente, sombras que revelan a posición suspendida de botellas e copas no espazo (e no tempo). Fronte ao tradicional fondo escuro do bodegón, os obxectos aparecen aquí sobreexpuestos a unha luz brillante e saturada, adquirindo dimensión espacial a través do movemento das sombras e a incorporación da natureza exterior. En ocasións a arquitectura rétanos desde a máxima esixencia e a menor das escalas; ser arquitecto consiste aquí en aprender o oficio e a alquimia do fabricante de urnas.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto

Madrid. xullo 2014. Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas

1 Recordar, re-cordis, volver a pasar polo corazón.

2Sverre Fenh, Museo Hedmark, Hamar, Noruega 1967-1979, orixinalmente denominado Archbishopric. A independencia nacional noruega obtida a principios do Século XX, tras case 400 anos de ocupación danesa (a Noite de 400 anos), converte calquera obxecto anterior ao Século XV nun tesouro de valor incalculable como símbolo da verdadeira identidade nacional noruega.

3 A experiencia previa de Sverre Fehn como diseñador de exposicións e delicados soportes para obxectos remóntase ao Pabellón de Noruega na Exposición Universal de Bruxelas, 1956-58; a óptica da rúa Prinsengate, Oslo, 1960; ou o deseño da exposición de arte medieval en Hovikodden, 1972.

Miguel Ángel Díaz Camacho

Doctor en Arquitectura, Decano de la Facultad de Tecnología y Ciencia UCJC. Presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura,  perteneciente al Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España. Director de MADC Arquitectos, estudio profesional con premios en concursos nacionales e internacionales, en la actualidad desarrolla proyectos en España y Noruega. Escritor y crítico de arquitectura, es autor de los libros “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (2016) y “Arquitectura y Cambio Climático” (2018).

follow me

Arquivado en: artigos, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , ,