O ‘boom’ da autoconstrucción no Perú | Aldo G. Facho Dede

Poboado xove en Lima | wikimedia.org

Comparto con vostedes este artigo escrito por Silvia Mendoza e publicado no Diario El Comercio do Perú o 14 de xuño, no que destacan o importante volume de edificacións que se realizan sen o asesoramento dos profesionais pertinentes. Isto non é novo, que eu lembre é a clásica discusión dos talleres de deseño na facultade: ¿a quen debemos orientar o noso traballo?, ou ¿onde está a maior masa de clientes?

En países como os nosos (Sudamérica), onde parte importante da poboación non ten un nivel de ingresos que lles permita abordar un proxecto de edificación no contexto ideal no que os arquitectos somos adestrados (recursos económicos e materiais), debería chamarnos a unha profunda reflexión sobre o rol real que cumprimos. Máis dun colega desmarcarase e dirá que o traballa para os seus clientes (os que poden pagar a súa arquitectura), pero moitos outros mantemos esa inquietude e buscamos achegarnos a eses sectores de diversos modos, xa sexa colaborando con institucións, ofrecendo asesorías “gratuítas”, etc.

Isto faime pensar noutros oficios tradicionais como o dereito ou o medicamento: ¿non existen avogados de oficio ou gardas médicas?: ¿non deberían haber arquitectos de oficio traballando coordinados polos colexios profesionais e os municipios? Obviamente hai límites para estes traballos como os hai nos exemplos mencionados, é dicir, as persoas que soliciten esta consulta “de oficio” deben ter certas características que xustifiquen o subsidio, dado que a diferenza do medicamento ou o dereito non está en xogo a vida nin a liberdade dos individuos.

Outro xeito é manexar categorías de proxectos, asociadas á condición do cliente. Isto facémolo de modo intuitivo cando pasamos os nosos honorarios, pero os colexios profesionais poderían regulalo. Se ben un proxecto é sempre un proxecto (referíndome ao traballo intelectual que demanda a elaboración deste), podemos pensar en proxectos “estándar” que ademais axuden á economía da construción, e proxectos máis elaborados onde non haxa fortes restricións económicas.

¿Somos máis eficaces como profesionais cando facemos unha casa de luxo ou vinte modestas?, ¿importa máis a fama que obteñamos por unha casa ou multiplicar a nosa capacidade profesional en varias anónimas (nas que sabemos que non poderemos controlar o proceso do proxecto)? Ideal sería poder facer ambas as dúas cousas, ter a capacidade de resolver a cabalidad ambos os dous retos.

Poboado xove en Lima | blog vicenteperu

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor delo Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

Lima · xuño 2010

Arquitecto-urbanista, docente-investigador, convencido de que nuestro país necesita desarrollar sus ciudades en base a modelos de planificación urbana estratégicos y adaptativos, que partan desde las personas y el ambiente, y que busquen la multiplicación del bienestar y su equitativa distribución.

Arquitecto-Urbanista por la Universidad Nacional de Ingeniería (UNI-FAUA), título homologado en Argentina. Magister en Desarrollo Sustentable por la Universidad de Lanús (UNLA-FLACAM, Argentina). Estudios de Doctorado en la Universidad Politécnica de Cataluña (España). Experiencia profesional en Urbanismo, Planificación Urbana y Arquitectura, desarrollada en las ciudades de Lima-Perú, La Plata-Argentina y Barcelona-España. Ha participado en el desarrollo de proyectos y consultorías para Perú, Argentina, España, México y Brasil. Ha ganado concursos de arquitectura y diseño urbano en Perú y Argentina. Es docente del área de Urbanismo de la USAT y miembro del Consejo Consultivo de la Escuela de Arquitectura de la UDEP. Es socio de FDARQ Urbanismo + Arquitectura y editor del blog HABITAR

follow me

Arquivado en: Aldo G. Facho Dede, faro

Tags: , , , , , , , , , , ,