Dziga Vertov. Arquitectos e Cineastas | Jorge Gorostiza

No seu texto Sobre Kinopravda (kino pravda pódese traducir como cine verdade) de 1924 escribe: «Kinopravda faise con película como unha casa está feita con ladrillos. Con ladrillos uno pode facer un horno, unha muralla do Kremlin e moitas outras cousas. Un pode construír varios filme-obxectos con película. Así como son necesarios bos ladrillos para unha casa, necesítase boa cantidade de película para organizar un filme-obxecto». Vertov, como outros teóricos, compara de novo a fráxil consistencia do celuloide coa solidez e a perdurabilidad da construción arquitectónica. Unha construción que, por certo, cada vez é menos sólida e perdurable.

Dziga Vertov | cinearquitecturaciudad.blogspot.com

[…]

Dziga Vertov

En entradas anteriores fun reunindo textos nos que se comparaba a realización dunha película coa construción dun edificio. Escritos dos directores Ingmar Bergman, Walerian Borowczyk, René Clair, John Ford y Amos Gitai; unha actriz, Viola Dana, e un historiador, Sigfried Giedion.

Agora inclúo nesta “serie” un fragmento dun manifesto escrito por David Abelevich Kaufman, máis coñecido como Dziga Vertov, (que pode traducirse por “xira buxaina”) un dos cineastas máis importantes da historia, a pesar da súa curta produción cinematográfica comparada con outros directores máis prolíficos, pequena produción provocada pola feroz censura política, instaurada para salvagardar o dogma soviético. A pesar diso Vertov tivo “sorte” porque non acabou asasinado nas purgas stalinistas. Mentres dos funcionarios e verdugos do réxime xa non se acorda ninguén, a obra e as propostas teóricas de Vertov transcenderon, tendo unha influencia decisiva sobre distintas xeracións de cineastas dende os anos sesenta ata a actualidade.

No seu texto Sobre Kinopravda (Kino-Pravda pódese traducir como cine verdade) de 1924 escribe::

«Kinopravda consegue película como unha casa está feita con ladrillos. Con ladrillos un pode facer un forno, unha muralla do Kremlin e moitas outras cousas. Un pode construír varios filme-obxectos con película. Así como son necesarios bos ladrillos para unha casa, necesítase boa cantidade de película para organizar un filme-obxecto».

Vertov, como outros teóricos, compara de novo a fráxil consistencia do celuloide coa solidez e a perdurabilidade da construción arquitectónica. Unha construción que, por certo, cada vez é menos sólida e perdurable.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, decembro 2011

Jorge Gorostiza

Doctor arquitecto, proyecta y construye edificios y desarrolla trabajos de urbanismo. Desde 1990, publica numerosos artículos sobre cine y arquitectura en medios de su localidad, revistas como Nosferatu, Nickleodeon, Academia, Lateral, Cahiers du Cinema… y en varios volúmenes colectivos. Entre el 2000 y el 2005 dirige la Filmoteca Canaria. Imparte conferencias sobre arquitectura y cine en instituciones como el CAAM en Gran Canaria, la UIMP, el CENDEAC en Murcia, INCUNA en Gijón, Fundación Telefónica, la ETS de Arquitectura y el CCCB de Barcelona, las ETS de Arquitectura de La Coruña, Sevilla, Valencia y SEU madrileña, La Ciudad de la Luz en Alicante, la UNED en Pamplona, en varios colegios de arquitectos, así como en las universidades del País Vasco, Gerona, Valladolid, Málaga, Granada, SEK en Segovia y CEES de Madrid. Jurado en varios festivales cinematográficos, como los de Alcalá de Henares (2001), San Sebastián (2002), Sitges (2003), Las Palmas (2005) y Documentamadrid (2005), y comisario de las exposiciones Constructores de quimeras. (Centro Conde Duque, Madrid, 1999) y La arquitectura de los sueños (Capilla del Oidor, Alcalá de Henares, 2001).

He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD.

follow me

Arquivado en: capturas, cine, Jorge Gorostiza

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,