Debuxar a naturaleza | Miguel Ángel Díaz Camacho

Casa Kaufmann, Frank Lloyd Wright | Wright Monograph Vol 5

Das moitas torpezas que os arquitectos promovemos con frecuencia, o feito de debuxar a natureza constitúe, quizais, a máis fermosa. Nos nosos planos aparecen representados dalgún xeito árbores e plantas, ríos e mares, océanos desprovistos do azul celeste dos mapas. Pero acaso é posible condensar as mareas ou as paisaxes nun anaco de papel? “As belezas desaparecerán na miña pluma como asasinatos reiterados”, escribe o propio Le Corbusier consciente das limitacións do debuxo cando se trata de abordar a Naturaleza1.

Non obstante, e paradoxalmente ao mesmo tempo, a natureza forma parte indisoluble de calquera documento gráfico relacionado coa arquitectura. O sinal necesario do norte xiratorio, o gran Norte da planta, irmándanos co sol e as estrelas; os niveis saltarins da sección, reivindican arrogantes o seu lugar sobre a cota cero do nivel do mar (sempre o Mar); o terreo seccionado mostra o espesor da Terra baixo o vapor de auga contido no aire que respiramos. A natureza considera a arquitectura mesmo cando nós non a contemplamos.

Debuxar a natureza supón o primeiro e máis importante acto de recoñecemento:

“todo o que se move ou se balancea, todo o que treme ou se estremece, recoñeceu ante si un ser semellante. […] Feixe que se movan (as árbores debuxadas) como nós nos movemos” 2.

A práctica consistiría entón non en debuxar o corpo sólido da natureza, senón a súa vocación oscilante, a súa axitación como ser vivo e, polo tanto, vacilante; como a representación da auga en Fallingwater3. Se se observa coa suficiente calma, pódese observar o movemento da corrente do río baixo a casa, adiviñar (como fan os pescadores) a velocidade e profundidade da canle antes e despois da fervenza. A auga derramada flúe cara aos extremos, esténdese, arremuíñase e volve ao centro, detense e avanza de novo cara ás rochas da beira liberando remansos e revoltas. Máis alá está o mar, non importa a distancia nin as forzas que se interpoñan. Non fai falta debuxalo.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto

Madrid. marzo 2014

Notas

1 Le Corbusier, La Voyage d’Orient, 1911 (publicado por primera vez en 1965). Ver “Oh, Brueghel (El Doble del mundo)”, Luis Moreno Mansilla, Circo 2000.79

2“Principios”, Luis Martínez Santa-Maria, Madrid, Lampreave 2012, pág. 95.

3 Casa Kaufmann, Frank Lloyd Wright, Arroyo Bear Run, Pensilvania, EEUU, 1936-39.

Miguel Ángel Díaz Camacho

Doctor en Arquitectura, Decano de la Facultad de Tecnología y Ciencia UCJC. Presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura,  perteneciente al Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España. Director de MADC Arquitectos, estudio profesional con premios en concursos nacionales e internacionales, en la actualidad desarrolla proyectos en España y Noruega. Escritor y crítico de arquitectura, es autor de los libros “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (2016) y “Arquitectura y Cambio Climático” (2018).

follow me

Arquivado en: faro, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , , , , , ,