Contemporáneos | Miguel Ángel Díaz Camacho

Fco. Javier Sáenz de Oíza en el Partenón, Atenas 1984, revista El Croquis n.32-33, pág. 19 (autor desconocido).
Fco. Javier Sáenz de Oíza no Partenón, Atenas 1984, revista El Croquis n.32-33, páx. 19 (autor descoñecido).

O poeta arxentino  preguntábase sobre os seus contemporáneos, establecendo condicións e modos de coexistencia máis aló dun tempo e dunha época: quen son os meus contemporáneos? dicíase. A pregunta esperta enorme interese, máis aínda no momento actual, un presente desprazado e especulativo no que a etiqueta “contemporáneo” preséntase como fiel acompañante das máis edulcoradas felonías: propóñolles indagar desde o seu buscador favorito calquera cousa seguida do adxectivo -contemporáneo- e comprobarán que o expresado aquí non responde a esaxeración ou desatino, especialmente se se buscan imaxes tecleando (en dúas palabras como diría o toureiro) arquitectura contemporánea.

Na imaxe Oíza toma algúns apuntamentos nas ruínas do Partenón en Atenas, pero non como o que rexistra o estado dun cadáver, senón máis ben como quen busca o principio dunha orde, unha sustancia arquitectónica que habitase a través do tempo e a cultura:

“Estou máis preto de Alberti e de Palladio que os mozos”.1

Coma se os dous mestres do Renacemento fosen en realidade os seus contemporáneos máis próximos. Outros como Sou Fujimoto traballaron nos últimos anos sobre unha contemporaneidad suspendida, un futuro primitivo no que a arquitectura se presenta como un estadio da memoria:

“Sinto que existo nun mundo no cal todo -desde os albores da civilización, o antigo Exipto, incluso a modernidade e o contemporáneo- continúa fluíndo de forma paralela. […] Facer arquitectura é deseñar ruínas con meticulosidade”.2

A ruína pode representar o final, pero tamén a orixe, da arquitectura. Talvez o contemporáneo constitúa un estado de inmanencia, unha colección de valores e afinidades electivas capaces de transcender, parafraseando a Warhol, os nosos quince minutos de fama.

“Sempre pode un atopar contemporáneos en calquera lugar do tempo…”.3

A voz narrativa de Eduardo Galeano proponnos un tecido humano Universal e conjuntivo, unha xenealoxía sempre atenta ao mundo e as súas viraxes, un principio fundacional dunha cultura anterior mesmo á palabra. Convén non confundir os escintileos do fugaz, cos fluídos poderosos que conectan aos Homes e os seus contemporáneos.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Setembro 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:

1 Fco. Javier Sáenz de Oíza, revista El Croquis n.32-33, páx. 18.

2 Sou Fujimoto, revista El Croquis n.151, páxs. 18 e 213.

3 “…e compatriotas en cualquera lugar do mundo”. Eduardo Galeano. El libro de los abrazos, Madrid, Siglo XXI, 2012, pág. 231.

Arquivado en: artigos, Miguel Ángel Díaz Camacho

Tags: , , , , , , , , , , , , ,