Carta dun arquitecto cabreado | Stepienybarno

Logo da “carta dun estudante de arquitectura” que publicamos hai pouco; animámosvos a botar un ollo a esta nova “carta dun arquitecto encabuxado”.

O meu nome e apelidos, non importan. Neste caso só importa que son arquitecto e creo que falo en nome de moitos outros arquitectos coas palabras que veñen a continuación. Aviso de antemán que escribo encabuxado, así que o mesmo digo algo que non debese, pero como veñan as palabras, así sairán.

Vaia por diante que, son o primeiro que recoñece que a sociedade non nos entendeu nin valorado, en gran parte, por nosa propia culpa. Uns cantos arquitectos vendéronse ao mellor postor, políticos e inmobiliarios, e construíron a maioría dos metros cadrados da burbulla. Arquitectos que non facían arquitectura, senón que levantaban ladrillos uno detrás doutro.

Outros compañeiros, explotaron a novos arquitectos, facendo que as palabras “falso autónomo” soasen con normalidad. Así, moita man de obra barata facía competitivos a determinados estudos de arquitectura, con todo o que iso supón. Á súa vez, profesores de máis dunha escola tiraron de alumnos en prácticas para os seus estudos, non para que aprendesen o que era ser arquitecto, senón para ter aínda máis barata (cero euros) man de obra, e así presentarse a infinidade de concursos. Isto fai que detrás de moita boa arquitectura hai moi pouca ética profesional.

Consecuencia de todo iso: moitos “Chairegos solitarios” e pequenos estudos non puidemos competir en igualdade de condicións. Supoñíase que os concursos de arquitectura, eran o mellor e máis xusto xeito de repartir o traballo. ¡¡Pero non se dicía entre quen!!

Tamén estou cabreado cos colexios de arquitectos; non con todos, pero si con moitos. Máis dun, pequenos reinos de taifas, con señores que non escoitan, defendendo os seus intereses a capa e espada. Un visado, de dubidosa valía foi durante anos fonte de financiamento e estandarte destes.

A defensa da arquitectura, brillou pola súa ausencia e a dos propios arquitectos, en demasiadas ocasións, tamén. Respecto ao consello, mellor nin falo. Só co gol que nos meteron co CORRENTE, necesitábase dimisión en pleno. Moita máis responsabilidade e traballo para o noso colectivo, a cambio de nada ou case nada.

¡¡Ah!!¡¡A responsabilidade!! Isto é de tolos. Os arquitectos asumimos unhas regras totalmente inxustas. Endosáronnos un sistema no que estamos en “liberdade condicional” a partir da nosa primeira firma como autores do proxecto. Por moi ben que estea o proxecto, nunca se poderán definir todos os elementos deste, pero como teñas un problema na obra e o perito vexa que non está debuxado xusto ese detalle construtivo, estás fodido.

Respecto á obra, moito peor. En que cabeza cabe que se pode controlar todo o que acontece nesta, nin aínda que vaias todo os días. Algo sempre se escapa e ese“algo”, seguramente, será o que co tempo poida dar problemas. Como sexas coordinador de seguridade e saúde, que Deus che pille confesado.

Pero iso si, se sucede calquera dano, novamente, estas frito. O xuíz non terá piedade, mesmo se non ve o tema moi claro. En caso de dúbida: responsabilidade solidaria. Os nosos seguros que, normalmente, son os máis altos, fanlle decidirse a súa señoría por que a nosa cabeza rode, si ou si.

Seguros que agora, cunha crise de cabalo e sen que seguramente volva asinar un proxecto en anos, terei que seguir pagando relixiosamente, porque sempre haberá algún avogado aburrido que encontre algo onde resgar nunha das miñas obras.

Pero ben, non nos imos preocupar agora do diñeiro, ¿non? se os arquitectos estamos forrados e ¡¡gañamos o que non está nos escritos!! Pois non, non señor. A sociedade pensará que é así, pero nada máis lonxe da realidade. Como dixen ao principio, miles de compañeiros conformáronse, durante anos, con pouco máis de 1000 euros, sen contrato, sen vacacións, sen seguro e cun “ata nunca” en canto as cousas se puxeron complicadas. Á maioría dos arquitectos, cobrando uns honorarios dignos por proxecto, deunos para vivir con normalidade, pero nada máis. Bo… os macizadores e as “estrelas” da arquitectura si que se forraron, pero ¿cantos eran estes?

Non podo desaproveitar estas liñas para dicir a miña opinión sobre as Escolas de arquitectura. Se os colexios de arquitectos son dinosauros, estas son polo menos elefantes. Sistemas oxidados e lentos, ancorados nos anos oitenta, que se manteñen en pé pola ilusión e entusiasmo de novos e estupendos profesores que ven como a sola de moitos catedráticos se dirixe cara a eles cando se lles ve demasiado.

Por último, quixera agradecer o Ministerio de Economía que nos queira poñer a puntilla. ¡O que hai que ver! ¡¡Por favor, que xa estamos moribundos sen que nos aperten máis!! Deus aperta pero non afoga, ou polo menos iso din. ¡¡Non sexan vostedes máis desapiadados ca el!!

Se os enxeñeiros non estudaron arquitectura, pois poden facer arquitectura. Cae polo seu propio peso. Se isto sae adiante será algo tremendo, tan malo coma se ao meu, por saber proxectar as instalacións dunha casa, me poñen ao mando da NASA. Mal, ¿non? pois aquí pasa o mesmo, pero ao revés #NoalaLSP.

Pero ben, non hai que alterarse, nin preocupar; isto din os nosos dirixentes, ¡¡que eles nos despachos saberán sacarnos desta!! Seguramente, igual que libráronnos do maldito CTEE.

Ata aquí chegamos. Eu non dou máis do meu; amo a arquitectura con todas as miñas forzas, gocei como ninguén cos meus clientes, entendo a miña profesión como un servizo á sociedade, mesmo, a pesar de todo, recordo os meus anos da Universidade con gran cariño, pero xa non teño forzas.

Hasta aquí hemos llegado. Yo no doy más de mi; amo la arquitectura con todas mis fuerzas, he disfrutado como nadie con mis clientes, entiendo mi profesión como un servicio a la sociedad, incluso, a pesar de todo, recuerdo mis años de la Universidad con gran cariño, pero ya no tengo fuerzas.

Seguramente, non é o momento de chorar, senón de propoñer; pero hoxe, a xeito de desafogo, quería expresar o meu cabreo. Mañá prometo ser máis positivo, pero antes de avanzar, ás veces, convén ver como está o patio, para ver canto tempo se necesita para varrelo.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, enero 2013

Stepienybarno

Stepienybarno está formado por Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, ambos arquitectos y formados en temas de Identidad Digital y Comunicación online. Desde el 2004 tenemos nuestro propio estudio de arquitectura, ubicado en un pequeño pueblo de Navarra, Estella, y ambos estamos embarcados en nuestras tesis doctorales. A su vez, colaboramos con otros profesionales tanto del ámbito de la arquitectura, sostenibilidad y comunicación online. Vivir en Estella nos da la tranquilidad necesaria para poder encarar el día a día con energía y la red nos posibilita contactar con un mundo maravilloso que de otra forma hubiera sido imposible.

follow me

Arquivado en: faro, stepienybarno

Tags: , , , , , , , , ,