Bill Viola: retrospectiva

CHOTT EL-DJERID (A PORTRAIT IN LIGHT AND HEAT)
CHOTT EL-DJERID (A PORTRAIT IN LIGHT AND HEAT)

A Bill Viola (Nova York, 1951), un dos artistas actuais máis destacados, recoñéceselle internacionalmente polo seu carácter pioneiro no desenvolvemento do videoarte, medio que descubriu a principios da década de 1970 por mor da súa participación no programa de Estudos Experimentais da Universidade de Siracusa (Nova York). Xa nos seus primeiros vídeos deixará constancia do seu permanente interese no autoconocimiento, unha exploración que se irá enriquecendo a partir das súas lecturas de textos místicos e espirituais de tradición oriental e occidental. A súa obra evoluciona en paralelo á tecnoloxía do vídeo, e cada nova ferramenta permitiralle explorar a condición humana, en relación con cuestións como o nacemento, a morte, a transformación, o renacemento e a transfiguración, temas clave na súa produción, que se estende ao longo de corenta anos.

Bill Viola: retrospectiva constitúe un percorrido temático e cronolóxico pola traxectoria do artista, comezando coas súas temperás cintas monocanal, entre as que se inclúen obras tan representativas como O estanque reflexante (1977?79) e Catro cancións (1976), un álbum no que recompilou varias pezas. Estas creacións teñen un contido sumamente poético e xa abordan aspectos tan importantes na produción de Viola como a noción do tempo e o seu deconstrucción, a indagación acerca da existencia, a experimentación coa gravación e manipulación de sons procedentes do medioambiente e da natureza.

A década de 1980 iníciase con obras como Chott o-Djerid (Un retrato de luz e calor)(1979), onde a cámara captura a cegadora paisaxe do deserto mediante teleobjetivos que permiten gravar espellismos e revelar así imaxes que normalmente escapan á nosa percepción. Esta etapa, na que Kira Perov (a súa esposa e colaboradora durante longo tempo) comeza a colaborar con Viola, está marcada por proxectos destinados a ser emitidos por televisión, pero tamén serve como período de transición entre a súa produción temperá e as instalacións que se despregarán en salas enteiras, envolvendo ao observador en imaxes e son. O artista empeza a incorporar no seu traballo elementos físicos (algo que estará presente durante os anos noventa); os seus estudos sobre a percepción e temas espirituais plásmanse en obxectos escultóricos, como se aprecia nos desposuídos monitores de Ceo e Terra (1992) e en obras de grandes dimensións, como Unha historia que vira lentamente (1992), coa súa colosal pantalla giratoria.

Coa chegada do novo milenio e a aparición da pantalla plana de alta definición, Viola comeza a realizar pezas de pequeno e mediano formato, que se integrarán en sériea Paixóns; entre elas, un estudo a cámara lenta das emocións, Rendición, e traballos que reflicten o paso do tempo e a sucesión das xeracións, como A habitación de Catalina e Catro mans, todas de 2001. A estas creacións íntimas seguiu a instalación monumental Avanzando cada día (2002), na que cinco grandes proxeccións murais que comparten un espazo común convidan o espectador a penetrarse literalmente na luz e reflexionar acerca das súas vidas e a existencia humana. A cuestión da transcendencia tamén se acha presente no seu traballo para a ópera wagneriana Tristán e Isolda (2004?05), unha obra maior da que se derivan dúas instalacións, A ascensión de Tristán (o son dunha montaña baixo unha fervenza) e Muller lume, ambas as de 2005.

Durante a última década, Viola continuou representando a experiencia fundamental da vida a través dos medios e soportes máis diversos. Bo exemplo diso é o seu emprego da auga en obras como Os inocentes (2007), Tres mulleres (2008) e Os soñadores (2013), e o seu percorrido polo ciclo da vida, que se inicia nesta exposición con Ceo e Terra (1992) e se “rebobina” literalmente na peza final, Nacemento investido (2014).

Bill Viola: retrospectiva
30 DE XUÑO, 2017 – 9 DE NOVEMBRO, 2017

Arquivado en: evento, exposiciones

Tags: , , , , , , ,