Barón Dandy | Sra. Farnsworth

5 (100%) 1 vote

Según el diccionario, la palabra “detalle” sirve para hacer referencia a cada uno de aquellos hechos o acontecimientos, en apariencia secundarios, pero que con su presencia contribuyen a definir y perfilar los múltiples matices de la realidad que nos rodea.

Recordo por exemplo que cando era pequena, o meu avó Pepe tiña o curioso costume de pasarse todas as mañás horas e horas diante do espello abrillantándose a calva a base dunhas cantidades realmente escandalosas dunha colonia, coa que eu agora ademais -e xa de adulta- desenvolvín un curioso vínculo sentimental que me permite, cada vez que a cheiro, retroceder case 20 anos no tempo.

E é que a vida está así -por definición- chea de “detalles”, de aspectos aparentemente accesorios e triviais que forman parte da nosa rutina diaria pero que ás veces -co paso do tempo e o exercicio da memoria- vólvense depositarios de certos lazos afectivos, desenvolven a curiosa capacidade de elevar o cotián á categoría de excepcional e convértense entón en indispensables.

Na Arquitectura, o “detalle” é o “medio” que nos permite dotar ao proxecto de múltiples matices, obxectivos e significados, e como na vida, é no imprescindible deste “medio”, onde reside a clave que converte o habitual dun proxecto en algo extraordinario.

Segundo o dicionario, a palabra “detalle” sirve para facer referencia a cada un daqueles feitos ou acontecementos, en aparencia secundarios, pero que coa súa presenza contribúen a definir e perfilar os múltiples matices da realidade que nos rodea.

Recuerdo por ejemplo que cuando era pequeña, mi abuelo Pepe tenía la curiosa costumbre de pasarse todas las mañanas horas y horas delante del espejo abrillantándose la calva a base de unas cantidades realmente escandalosas de una colonia, con la que yo ahora además -y ya de adulta- he desarrollado un curioso vínculo sentimental que me permite, cada vez que la huelo, retroceder casi 20 años en el tiempo.

E é que a vida está así -por definición- chea de “detalles”, de aspectos aparentemente accesorios e triviais que forman parte de nosa rutina diaria pero que as veces -co paso do tempo e o exercicio da memoria- se vólvese depositarios de certos lazos afectivos, desarrolan a curiosa capacidade de elevar o cotidiá a  categoría de excepcional e convértese entón en indispensables.

Na Arquitectura, o “detalle” é o “medio” que nos permite dotar o proxecto de múltiples matices, obxetivos e significados, e como na vida, é no imprescindible deste “medio”, donde reside a clave que converte o habitual dun proxecto en algo extraordinario.

Cando o obxectivo é xa que logo o construír, o detalle resulta así indispensable na relación entre a idea de forma, materialidad e ejecución do proceso constructivo. Pode ser entón estandarizado ou singular, sutil ou evidente, aparentemente accesorio na formulación xeral do proxecto, pero sempre elocuente e decisivo á hora de perfilar a imaxe final do mesmo.

Cando o obxectivo é o uso, os detalles resultan imprescindibles para poder utilizar os espazos co propósito para o que foron deseñados. Os detalles son entón os obxectos -mobiliario, decoración, iluminación- que o “usuario” introduce no proxecto de arquitectura e que convertidos en símbolos de quen os posúe ou os goza, transforman así o espazo arquitectónico en espazo habitado.

Con todo, ás veces ocorre que, ante necesidades concretas, o uso necesita ser construído e é entón cando o detalle sitúase a medio camiño entre o obxecto e a arquitectura, converténdose así nun recurso que -hábilmente utilizado- permite dotar ao proxecto arquitectónico dunha dimensión humana que o transforma nuevamente, en algo excepcional.

Alvar Aalto | Fundación Alvar Aalto | alvaraalto.fi

Esta formulación resulta especialmente evidente -por exemplo- na obra do arquitecto finlandés Alvar Aalto, onde o detalle enténdese como a “resposta concreta” ao “concreto do encargo” e é na singularidade de todo este proceso, onde reside precisamente a forza que transforma o resultado final en algo único, excepcional e ao servizo (sempre) das necesidades do usuario.

É o propio Aalto quen recoñece, no seu escrito “A Troita e o Torrente da Montaña”, que é na resolución (detalle) dunha aparente paradoja (o concreto como pregunta e resposta) onde reside a clave do seu método proyectual.

Un procedemento que se pon de manifesto -por exemplo- no deseño das habitacións do Hospital de Tuberculosos de Paimio, onde Aalto utiliza as particulares condicións físicas e psicolóxicas dos pacientes (o concreto) como punto de partida do proxecto (problema) e como tema central en torno ao cal defínese todo o deseño interior (solución).

E así en Paimio, pintar de verde os teitos das habitacións para que o paciente -tumbado- poida “gozar” dunha cor relaxante, empregar luminarias de parede para que non se produzan deslumbramentos ou deseñar específicamente o lavamáns para que a auga ao caer fágao do xeito máis silencioso posible (non interrompendo así o descanso do enfermo), son “detalles imprescindibles” que xorden precisamente a partir das esixencias concretas do proxecto (doente-repouso), pero que ademais posúen a capacidade de humanizar e singularizar de tal forma o edificio que este adquire case, unha identidade propia.

Aalto construíu este hospital fai case 100 anos, e morreu fai aproximadamente 40. Desde entón a arquitectura ha evolucionado por moitos e diferentes camiños, pero últimamente parece achegarse peligrosamente a aquilo de que o Aalto precisamente renegou: unha arquitectura que se compra por catálogo, onde o importante é o prezo e o tempo de ejecución, unha arquitectura estandarizada, que evita o detalle (en relación ao concreto) e que ignora o particular das necesidades reais de quen a habita, que queda convertido así, nun mero consumidor.

En definitiva, unha arquitectura que -volvendo ao símil do cotián- ben podería parecer unha especie de “ducha rápida” de usos e modos de agregación, que poida que limpe, pero nunca reconforta, porque -no fondo- o exercicio da arquitectura é case como as persoas, que para “cheirar ben” e “sentirse a gusto”, necesitan tomarse as cousas con calma.

Sra. Farnsworth

Vigo. abril 2013

Cuando en 1945, la doctora Edith Farnsworth encargó al arquitecto Mies Van der Rohe – uno de los más famosos y mejor considerados dentro del panorama de la arquitectura internacional del momento – construir un refugio de fin de semana en un parcelita de su propiedad en las inmediaciones del río Fox, cerca de Chicago, no sabía que aquello sería el comienzo de una historia que sería tan larga como controvertida.

El era toda una celebridad y ella estaba fascinada por su talento y personalidad, así que se tiró de cabeza a la piscina de la confianza ciega y se dejó llevar.
Así es, amigos, y cuando se dio cuenta, lo que ella tenía no era un hogar, sino una corriente de pensamiento.

Una hipérbole de modernidad.

follow me

Arquivado en: faro, Sra. Farnsworth

Tags: , , , , , , , , ,