Ático C47 | El Tejado Azul

5 (100%) 1 vote

Ático C47 El Tejado Azul o31 ©Milena Villalba
Ático C47 | El Tejado Azul ©Milena Villalba

Constantemente tento mirar a arquitectura desde fóra da burbulla do seu coñecemento. Desde aí vese un común dilema entre como quere vivir a xente e como se quere proxectar arquitectura. E nese debate, uns reprochan falta de interese xeral pola cultura arquitectura (a cultura que nos acubilla); outros achacan ter que xustificar como queren vivir ou que gustos teñen que ter. No medio desa encrucillada, sempre se alza unha voz que di que a arquitectura se expresa nunha linguaxe que non facilita nada esa comunicación.

O que está claro é que a arquitectura ten que facer feliz a quen a habita, e ademais, ten unha responsabilidade co seu tempo. É parte do bo proxectar o ser capaces de entender as ilusións das persoas, e estar á altura delas, xa que un fogar non só é o maior investimento na vida de alguén, senón a materialización dos seus soños de infancia.

“Cando sexa maior, quero vivir así”.

E será tarefa dos arquitectos ser meigos de levar iso ao plano físico, acompañados por todo o seu coñecemento. Os mellores fogares da historia da arquitectura tiveron a un gran cliente á beira. O proxecto de reforma do Ático C47 por parte do estudo valenciano El Tejado Azul é un perfecto exemplo de como ese equilibrio existe e define un bo labor de arquitectura. Este bo exercicio de proyectación, cunha fina e coidada execución material nas súas 100 m2, sitúase en barrio de Ruzafa, no Ensanche da cidade de Valencia.

A reforma comeza por un desmantelamento case total do sistema de divisións da anterior casa, creando unha tabula rasa en procura da maior expresividade e lixeireza de espazos. Este momento do proceso, cando o contedor faise patente, cando se pode entender o baleiro tridimensional, inevitablemente inflúe e altera as preconcepción do proxecto, e as intencións dos arquitectos xunto coas dos clientes toman forma e ocupan o papel en branco.

Nese proceso de retroceso ao radical do construtivo retíranse do mesmo xeito cerramentos, como o que rodeaba a terraza (con aparencia máis ben de pequeno patinillo), ademais da pel do sistema estrutural de alicerces con vigas descolgadas.

“A condición por parte do cliente foi que os materiais fosen moi expresivos e honestos ata chegar á súa forma case bruta. Os novos materiais son o ferro natural e a madeira de piñeiro”,

explica Cristina Cucinella, arquitecta do estudo. A estes novos materiais súmaselles o formigón visto, sacado á luz da estrutura orixinal.

A nova organización da vivenda será secuencial, eliminando calquera posibilidade de espazo residual, reducindo o espacial tamén á súa máxima sinceridade: unha estancia lévache á seguinte, sen corredores, sen distribuidores, empregando como únicos conectores a luz e a materialidad, e como divisores, a gradación de usos. Esta nova distribución marcará unha clara división entre zona de día e zona de noite a través dun volume central onde se situarán o estudo e o baño, como unha peza neutra, intermedia. O acceso farase pola zona de día, directamente e de maneira pouco habitual, á cociña. Ao final da casa, no lugar máis tranquilo, os dous dormitorios.

Comezando o percorrido, a primeira sensación é a hexemónica presenza da cociña; esta será o corazón dunha zona diúrna en ” L” que abraza á luminosa terraza, agora liberada dos muros que a rodeaban, complementada con comedor e salón. Non é casual que Quique, un dos seus propietarios, sexa cociñeiro, e que de maneira interiorizada desexase que a peza sobre a que graviten os espazos máis vivideros sexa a potente illa da cociña e a súa continuidade en mesa de comedor, mentres que no ángulo sitúase a zona de estar. O espazo diúrno funciona así como unha vivenda patio, que distribúe pola súa propia xeometría en dous partes diferenciadas sen necesidade de divisores, ao integrar a terraza existente.

Desde aquí parte un plano continuo de almacenamento, correspondente ao muro medianeiro, que atravesará e conectará toda a casa. En cocíñaa-salón será un andel de madeira de piñeiro; ao cruzar a porta pivotante que separa do volume central converterase nos armarios e espazos rocho. Neste centroque fai de charnela, a zona de estudo e baño neutralízase, mostrándose nun bicromatismo branco-negro marcado pola materialidad. Grandes ferros correderas de ferro pechan a almacenaxe, excedendo os seus límites e prolongándoos máis aló, ata o andel de madeira nun extremo, e ata os dormitorios no outro.

Ao fondo, o espazo nocturno ábrese ao amplo patio de mazá, elemento moi característico do urbanismo do ensanche, alagando de luz os dormitorios. Nesta zona da vivenda poténcianse os limiares, traballados con volumes de madeira que dan paso aos vans: case como un xogo de nenos, senllas caixas de madeira fan de “balcón interior”, salvando as irregularidades da planta e creando un habitáculo dentro do habitáculo. O pavimento, tamén de madeira pero dunha brancura que potencia a luminosidade dos dormitorios, oriéntase seguindo a liña da medianeira e o percorrido da luz.

A intervención del Tejado Azul é sinxela, lóxica, sincera. Ao mesmo tempo, resolve as necesidades dos seus clientes, e tamén os seus desexos e caprichos. Pero non só iso… ten algo máis. Pódesche imaxinar abrindo portas secretas, refuxiándoche un día de humor raro cun libro nunha das súas caixas de madeira. Este fogar fai feliz a quen vive alí, pódese atopar a ilusión dunha vida resgardada nas súas estancias, e ese é un material que a arquitectura xamais debería esquecer.

Obra: Ático C47
Obxeto: Reforma de un ático en el ensanche de Valencia
Autores: el tejado azul (Cristina Cucinella – Jaime García Mira)
Emprazamento: Ruzafa, Valencia
Superficie: 100 m2
Ano: 2017
Direción de arte: Quique Llorens
Construtora: Espai en obres
Fotógrafa: Milena Villalba | El Tejado Azul
Redación: Ana Asensio
Tradución esp-eng: Elyse Lake (Lake Languages)
+ eltejadoazul.com

Arquivado en: arquitectura, obras, reforma interior, vivienda colectiva

Tags: , , , , , , , , , ,