Arquitecturas despeinadas ou cómo facer o amor e a revolución no deseño da cidade | Cristina García-Rosales

Escultura do artista turco Mehmet Ali Uysal mostra unha pinza xigantesca que belisca a herba. Foi construída para o Festival das Cinco Estacións no Parque de Chaudfontaine, localizado polos arredores de Lieja, Bélxica | Fotografía: mmarsupilami

Para Mara Chao

Hai pouco recompilouse un glosario de términos relacionados coa achaiadura sostenible, dirixido pola arquitecta granadina Elisa Valero e coordinado polos novos arquitectos de Estella (Navarra), Lorenzo Barnó e Agnieska Stepien. Participei co termo “sostenibilidade afectiva”. Agora topeime con outro término, que veu cara a min coma se eu chamoulle. Está baseado na intelixente cháchara da eterna Mafalda. O seu título: “arquitectura despeitada”. Mafalda, sempre certeira e desmelenada, di o seguinte

Ahora me he topado con otro término, que ha venido hacia mí como si yo le hubiera llamado. Está basado en la inteligente cháchara de la eterna Mafalda. Su título: “arquitectura despeinada”. Mafalda, siempre certera y desmelenada, dice lo siguiente:

VIVIR DESPEITADA

Vou aprendín que hai que deixar que a vida te despeitee. Por iso decidín gozar con maior intensidade. O mundo está tolo. Definitivamente tolo. O rico, engorda. O lindo sae caro. O sol que ilumina o teu rostro, engurra. E o realmente bo desta vida, despeitea.

Facer o amor, despeitea. Rirte a gargalladas, despeitea. Viaxar, voar, correr, meterte no mar, despeitea. Quitarche a roupa, despeitea. Bicar a persoa que amas, despeitea. Xogar, despeitea. Cantar ata que quedes sen aire, despeitea. Bailar ata que dubides se foi boa idea poñerte tacóns altos esa noite, déixache o pelo irrecoñecible.

Así que, como sempre, cada vez que nos vexamos eu vou estar co cabelo despeiteado. Non obstante, non teñas dúbida de que estarei a pasar polo momento máis feliz da miña vida. É lei de vida: sempre vai estar máis despeiteada a muller que elixa ir no primeiro carriño da montaña rusa, que a que elixa non subir. Pode ser que me senta tentada a ser unha muller impecable, peiteada e planchadita por dentro e por fóra. O aviso clasificado deste mundo esixe boa presenza: Peitéate, ponte, sácate, compra, corre, adelgaza, come san, camiña derechita, ponte seria. E quizais debería seguir as instrucións pero ¿cúando vanme dar a orde de ser feliz?

O único que realmente importa é que ao mirarme ao espello, vexa a muller que quero ser.

Por iso a miña recomendación é: entrégate, come rico, bica, abraza, baila, namórate, reláxate, viaxa, salta, déitate tarde, levántate temperán, corre, voa, canta, ponte linda, ponte cómoda, admira a paisaxe, goza, e sobre todo, ¡deixa que a vida te despeitee!

O peor que pode pasarche é que, sorrindo fronte ao espello, te teñas que volver peitear.

A Arquitectura despeiteada é aquela que se fai dende a paixón. Flexible, con ausencia de fórmulas e coas mínimas normativas. Os códigos técnicos da edificación son un invento dos fríos e ríxidos pobos do Norte que -en vez de facer as construcións máis sostibles ou humanas- as encarecen. Son trampas para os incautos. Todos nós, por certo.

A arquitectura despeiteada é lúdica, divertida e bela. Un divírtese deseñando e construíndo. Porque está enchida de camiños, texturas, cores, sabores e olores e usa en xeral materiais e sistemas raros, algúns desbotables. Outros inauditos. Tamén reciclables. Ou provenientes da terra que os amasa e os ofrece gratuitamente.

A arquitectura despeiteada non necesariamente está feita por arquitectos. Para a súa fabricación cabe toda a cidadanía interesada: bombeiros, equilibristas, domadores de leóns (son moi requiridos), artistas en xeral, cantantes, poetas, cizallistas (que cizallar), telefonistas da pé, mergulladores, salteadores de camiños que reparten entre os máis necesitados e un larguísimo etcétera, incluíndo- claro- aos nenos e os avós.

A arquitectura despeiteada é comprometida. Co medio, coas persoas, coa vida. É despeiteada, como dicimos, e mafaldiana.

A arquitectura despeiteada é libre e igualitaria. Para todos e por todos pensada. Porque a xeran pensamentos e ideas, conceptos difíciles de explicar, pero existentes, xúroo. Non é especulativa. Non é anódina. Non é mercantilista.

Non é seria nin gris tampouco, nin glamurosa nin hiperluxosa. É sinxela, bela, harmoniosa e dúctil.

A arquitectura despeiteada non sae nas revistas caras nin nos dominicais luxosos, necesita presentacións aerodinámicas nin gana Premios Pritzer. E se os gañase, non iría a recollelos. Tampouco necesariamente se visa, aínda que se sometería a facelo para dar exemplo á profesión.

A arquitectura despeiteada é transformable, pódese colocar enriba dunha árbore, pero tamén queda ben nas terrazas da Gran Vía tanto superiores coma inferiores.

A arquitectura despeiteada fana os mozos de espírito, os que pululan pola rede, os que teñen un compromiso social cos outros, os internautas, os artistas urbanos, os paisaxistas da noite. Todos aqueles, en definitiva, que cren e aman a ARQUITECTURA CON MAIÚSCULAS ao servizo da sociedade.

Cristina García-Rosales. arquitecta

madrid. marzo 2012

Cristina García-Rosales

Soy arquitecta (1980). Mis proyectos son muy diversos. En 1995 fundo el grupo La Mujer Construye, en el que ocupo la Presidencia. 

follow me

Arquivado en: artigos, Cristina García-Rosales

Tags: , , , , , , , , , , , ,