Ana Amado Lorenzo · Fotografía

5 (100%) 1 vote

Se hai uns meses entrevistabamos a Roi Alonso por internarnos no mundo da fotografía, hoxe temos a fortuna de contar con Ana Amado, arquitecta (pola ETSAC), que compaxinou coa súa paixón pola música e por fotografía.

Como membro do colectivo Cadelas Verdes, do que forma parte con Marta Marcos e Luz Paz, en 2012 foi finalista dos premios arquia/próxima e gañadora do XV Premio COAG na categoría de divulgación e investigación, co proxecto “Spanish Dream”.

Compaxina o seu labor de comisaria, coa edición de libros, axudante dirección artística en cine e TV. O seu traballo foi recollido en Domus, Arqa, Yorokobu, Revista Sto, Detail, Aviva, El País, etc. entre ootras publicacións.

Proxecto Spanish Dream. Colectivo CadelasVerdes (Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz) | Ana Amado

¿Cal foi a túa formación e traxectoria profesional previa á fotografía?

Son arquitecta, por lle Escola Técnica Superior da Coruña. Licencieime en 2004. A partir de entón, compaxinei o meu traballo como arquitecta estudos noutras ramas artísticas que sempre me interesaron, e nas que desenvolvín certa actividade mentres estudaba arquitectura. En 2008 realicei un Posgrao en Ilustración creativa na EINA, Barcelona, e en 2009 un Máster en Museoloxía e prácticas curatoriales da Arte Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela. Ao mesmo tempo empecei a comisariar e coordinar exposicións e a realizar reportaxes de fotografía de arquitectura.

¿Que che levou a abrirse camiño na fotografía?

A miña afección pola fotografía vén de moi atrás, cando aos 17 anos me fixen coa miña primeira cámara réflex. Teño caixas e caixas de diapositivas, pero sempre dende un punto de vista afeccionada. Logo chegou o dixital e esa especie de nebulosa que supuxo o intervalo entre a súa aparición e o momento en que as réflex dixitais tiveron un prezo non astronómico.

Neste momento, tras a miña licenciatura, en que comecei a compaxinar o traballo como arquitecta con estas outras actividades, xurdiume a posibilidade, grazas aos meus compañeiros arquitectos Trespes arquitectos e Felipe Trillo, de realizar reportaxes fotográficas da rehabilitación do casco histórico de Seixalbo (Ourense) e a obra arquitectónica do arquitecto Luis Collarte, en Galicia, Madrid e Lisboa. E así foi como empezou a miña andaina “profesional” no medio.

Vivenda en 3 Oaks | Ana Amado

¿Encontrácheste con moitas dificultades na súa posta en marcha?

Produciuse todo dunha forma un tanto casual. Eu estaba alí, os meus colegas sabían que facía fotos, e ofrecéronme a posibilidade. A continuidade dos encargos xa require poñer moito máis da túa parte. A crise económica, que está a afectar tanto ao mundo da arquitectura, non axuda.

¿Consideras que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao teu traballo actual?

En min caso é así. Como fotógrafa de arquitectura, obviamente.

¿Estas contenta cos obxectivos alcanzados?

Considero que me queda moito camiño por andar. Si que vexo xa certa evolución dende os meus comezos e empezo a ver por onde quero tirar como fotógrafa en xeral e de arquitectura en particular. Pero isto é infinito, nunca deixas de aprender e mellorar. Canto máis sabes ,más decátaste por aprender do que che queda.

Pavillón Barcelona. Mies van der Rohe | Ana Amado

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos consideras que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

Eu creo que cada cual ten que seguir o seu camiño, a súa “chamada”, por dicilo dalgún modo. A calquera arquitecto que senta esta pulsión pola fotografía de arquitectura o animaría a formarse como fotógrafo, a probar, e se ve que cada vez se sente máis atraído polo tema, que siga de forma máis seria, mesmo profesional. Non é un camiño de rosas, e menos nestes momentos, pero iso non debería desanimar a ninguén a realizarse no campo polo que sinta paixón.

¿Cres que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis “tradicional” de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Si, dende logo. Non nos queda outra e a arquitectura sempre foi unha disciplina moi ampla e multidisciplinar.

Tampouco se trata de deixar de ser arquitectos, pero si de ampliar miras, pois os arquitectos podemos realizar con éxito múltiples tarefas, ademais de proxectar edificios.

¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Ben, como dicía, hai que buscar traballo onde o haxa. O último que podemos facer é quedarnos paralizado, compadecéndonos, por moi inxusta que sexa a situación. Ademais, na miña opinión, somerxerse noutras culturas, outros territorios, outras linguas, sempre enriquece, aínda que sexa duro adaptarse, sobre todo a certas idades en que nos tocou vivir a crise a algúns arquitectos.

Ana Amado Pazos · Fotografía

Xullo 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Ana o seu tempo e predisposición con este espazo.

Alberto Alonso Oro

Arquitecto y editor en veredes, arquitectura y divulgación. Invernalia es un buen lugar. A veces escribo en Fundacion Arquia.

follow me

Arquivado en: Alberto Alonso Oro, Ana Amado Pazos, Ana Barreiro Blanco, baliza

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,