As mesas e a arquitectura | Luis Gil

Olaf Martens
Olaf Martens | Fonte: thebestoflola.blogspot.com.es

A mesa é arquitectura? Non, pero se noutros algúns sentidos. Non é arquitectura, porque non se trata de ningún recinto ou dominio pechado e a cuberto, iso está claro. Pero talvez si é arquitectura se a pensamos como obxecto construído suxeito a unhas leis da estática e tamén da práctica uso-función e por tanto susceptible de ser pensada como obxecto arquitectónico.

A min, con todo, sempre me admiraron moito máis as mesas por cuestións antropolóxicas e sociais que polas estritamente construtivo-arquitectónicas porque ese espazo sobre o que se desenvolven tantas funcións habituais e diarias do home non é máis que un pedazo de chan elevado, unha artificialidade revolucionaria desde o máis simple invento, que nos permite ser nós fronte aos outros.

“Sant Sopar”, Jaume Ferrer I, Gótico catalán S.XV.
“Sant Sopar”, Jaume Ferrer I, gótico catalán S.XV.

Un lugar, o chan repensado, saneado e traído á cintura que se acompaña do asento para producir cultura e sociedade. Cultura da discusión, do encontro do fala e da relación social entre varios, do xogo, da comida e do traballo. O lugar artificial onde se debate e páctanse armisticios verbais baixo certas medidas de dominio que evitan chegar ás mans… que sería de certas reunións familiares ou de traballo se non existise a distancia marcada polos bordos do perímetro deste invento?

A mesa así vista,  é unha escena, un pequeno teatro, onde só aparecemos de cintura  para arriba disimulando os nosos defectos de home ergueito, para representar o que somos, ou talvez o que non somos de corpo enteiro, fronte aos demais. Como a mesa é escena e case sempre ampla, para varios, é tamén máis torpe, menos lixeira e máis arquitectónica neste sentido da súa inmobilidade que a súa curmá a cadeira. Á mesa non nola podemos levar de paseo no coche, non resiste as mudanzas e os cambios tanto como os asentos, e moitas veces queda, agarrada ao seu dominio espacial, cando se suceden cambios de residencia ou local.

Eve Babitz et Marcel Duchamp, Pasadenan Art Museum, 1963. Photo Julian Wasse.
Eve Babitz e Marcel Duchamp, Pasadenan Art Museum, 1963. Fotografía Julian Wasse.

Pero as mesas tamén nos gustan polo que gardan no seu interior, é dicir debaixo do sobre, baixo o mantel, onde se tapan as patas do animal, ese mundo onírico do escondido que é onde xogan os nenos á marxe das conversacións dos maiores. Xogos tamén escondidos dos maiores, do roce cómplice e a sexualidade non mostrable ou espazo tapado para as trampas e o paso de información non visible.

Hoxe a mesa, ese plano sobre o que traballamos ou discutimos, xa non é só real, senón que como tantas cousas transformouse no escritorio do computador ou na pequena pantalla do teléfono onde nos atopamos cos nosos comensais ou interlocutores presentes nun taboleiro con outros bordos ou vértices moito máis afastados que os do moble tradicional que era a mesa con patas? Aínda así séguenos marabillando capacidade de encontro connosco mesmos, no traballo, e cos demais na acción para comer e estar discutir que xera desta non arquitectura que é a mesa.

Paris Texas, de Wim Wenders (1984) | Fuente: experiencias-cinematograficas.blogspot.com.es
Paris Texas, de Wim Wenders (1984) | Fonte: experiencias-cinematograficas.blogspot.com.es

Luis Gil Pita, arquitecto
Santiago de Compostela, marzo 2017

Arquivado en: artigos, Luis Gil Pita

Tags: , , , , , , , , ,