A cociña da avóa de Oíza | La choricera de Segovia

la-cocina-de-la-abuela-de-oiza-%c2%b7-modulacion-bauhaus

Fai anos escoitei a Sáenz de Oíza falar contra o deseño excesivamente funcional, e puxo un exemplo moi convincente. Falou de que a cociña funcional da Bauhaus tiña previstos exhaustivamente todos os elementos necesarios, ata o último detalle, e todo iso perfectamente modulado e optimizado.

Era unha marabilla que nos anos vinte, mentres a casa da súa avóa en Cáseda, Navarra, non tiña nin auga corrente nin electricidade, a cociña da Bauhaus tivese lavadora, horno, lavaplatos… e todos os adiantos tecnolóxicos.

Pero… eran todos os adiantos tecnolóxicos dos anos vinte.

la-cocina-de-la-abuela-de-oiza-%c2%b7-bauhaus-cocina-o1

Se logo inventábase algún novo electrodoméstico non cabía nesa cociña tan deseñada, tan pechada. Se as lavadoras cambiaban de sistema de funcionamento, ou de modelo, xa non encaixaban nesa cociña que tiña previstas todas as tomas, todos os ocos, todos os comportamentos.

Imos, que con que cambiase a tensión de subministración de 125 V a 220 V, practicamente había que tirar a casa e volvela a construír.

la-cocina-de-la-abuela-de-oiza-%c2%b7-bauhaus-cocina-o3

Todo estaba tan cerradamente organizado que non permitía ningunha improvisación, ningunha introdución de elementos non previstos.

Mentres que a casa da súa avoa tiña unha cociña que consistía nun bo lume, unha pila, unha gran mesa e uns muros de pedra.

Como a casa da súa avoa non tiña nin auga nin electricidade, cando chegou a unha instalouse normalmente, coma se tal cousa; e cando chegou a outra, o mesmo.

la-cocina-de-la-abuela-de-oiza-%c2%b7-bauhaus-cocina-o2

E, pola mesma razón, nun momento dado púidose instalar un frigorífico, e unha lavadora, e unha secadora, e o que fixese falta. Ata, chegado o caso, un forno microondas e unha placa vitrocerámica ou de indución; aparellos estes que non son posibles na moduladísima cociña da Bauhaus.

Porque a cociña da súa avoa era un mero colector aberto, indefinido, adaptable, que permitía asumir o que fose vindo.

O deseño funcional en arquitectura a miúdo consiste en non deseñar nada especialmente e deixar que a xente o vaia usando e adápteo. É dicir:

“O deseño consiste en non estorbar”.

la-cocina-de-la-abuela-de-oiza-%c2%b7-caseda-navarra

Son funcionalista a rabiar, pero creo que esta consideración é necesaria. Hai que pensar nela a miúdo.

En todo caso, acóllome ás sabias palabras de Walt Whitman:

“Contradígome? Pois ben, si, contradígome. En min moran multitudes”.

José Ramón Hernández Correa
Doutor Arquitecto e autor de Arquitectamos locos?
Toledo · decembro 2011

Arquivado en: artigos, José Ramón Hernández Correa

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

  • Eduardo José Chico Ortega

    Muchas gracias por este artículo que me ha recordado que escuché la misma lección del maestro Oíza. Hace años ya.. Un saludo cordial. Eduardo Chico.

  • Muy buena reflexión, José Ramón. Me recuerda aquellas reveladoras palabras de la señora Jaoul qe tenía la desgracia de habitar una casa en la que no era la cocina lo que estaba sobre-diseñado sino toda la casa: “Esa casa siempre la encontré muy triste, bella y triste como un museo. Era la casa la que hacía la ley. El lugar de cada cosa estaba designado de antemano y aún el de las personas. Era difícil estar vivos, éramos como esculturas” (https://tinyurl.com/jbmu93p)