Con Utopians and visionaries 1871-1981 y otras exposiciones como Poetry must be made by all! o la controversial Hon, Pontus Hultén, historiador de arte y curador nacido en Suecia en 1924, dejaba claro que para él el museo era, literalmente, ‘espacio disponible’ para las expresiones marginadas del teatro, la ópera, las ciencias o las artes en general: todo lo que no tuviese cabida en el circuito cultural establecido podía encontrar un lugar en el museo. Esa actitud anunciaba su futuro como director fundador del Centro Georges Pompidou en París, inaugurado en 1977 y tan cercano a las utopías de fines de los sesenta.
La misma mirada anima la reflexión que ARQ81 intenta estimular: si la cultura es el conjunto total de modos de vida, creencias y costumbres de un grupo o época, el espacio para la cultura debiera ser necesariamente un ámbito colectivo y de participación; una instancia de intercambio, juego y encuentro y, ante todo, un campo no resuelto, donde aún hay espacio disponible. La inmunidad a la norma legal y social de las animitas en Chile, la celebración de fiestas multitudinarias en las calles catalanas, el replanteo de la estructura de una biblioteca pública en Seattle y los proyectos de arte en las barriadas de Quito que este número presenta hablan, justamente, de ese espacio en blanco que levanta sus barreras y posibilita la construcción espontánea y colectiva de nuevas realidades.
Con Utopians and visionaries 1871-1981 e outras exposicións como Poetry must be made by all! ou a controversial Hon, Pontus Hultén, historiador de arte e curador nado en Suecia en 1924, deixaba claro que para el o museo era, literalmente, ‘espazo dispoñible’ para as expresións marxinadas do teatro, a ópera, as ciencias ou as artes en xeral: todo o que non tivese cabida no circuíto cultural establecido podía atopar un lugar no museo. Esa actitude anunciaba o seu futuro como director fundador do Centro Georges Pompidou en Parides, inaugurado en 1977 e tan próximo ás utopías de fins dos sesenta.
A mesma mirada anima a reflexión que ARQ81 intenta estimular: si a cultura é o conxunto total de modos de vida, crenzas e costumes dun grupo ou época, o espazo para a cultura debese ser necesariamente un ámbito colectivo e de participación; unha instancia de intercambio, xogo e encontro e, ante todo, un campo non resolto, onde aínda hai espazo dispoñible. A inmunidad á norma legal e social das animitas en Chile, a celebración de festas multitudinarias nas rúas catalás, o reformulo da estrutura dunha biblioteca pública en Seattle e os proxectos de arte nas barriadas de Quito que este número presenta falan, justamente, dese espazo en branco que levanta as súas barreiras e posibilita a construción espontánea e colectiva de novas realidades.
With Utopians and visionaries 1871-1981 and other exhibitions like Poetry must be made by all! Or the controversial Hon, Pontus Hultén, historian of art and curador been born in Sweden in 1924, left clear that for him the museum was, literally, ‘available space’ for the expressions marginadas of the theatre, the opera, the sciences or the arts in general: all what did not have fit in the cultural circuit established could find a place in the museum. This attitude announced his future like director founder of the Centre Georges Pompidou in Paris, inaugurated in 1977 and so near to the utopias of ends of the sixty.
The same look encourages the reflection that ARQ81 tries to stimulate: if the culture is the total group of ways of life, beliefs and habits of a group or period, the space for the culture had to be necessarily a collective field and of participation; an instance of exchange, game and meeting and, first of all, an unsolved field, where still there is available space. The immunity to the legal and social norm of the animitas in Chile, the celebration of multitudinous parties in the Catalan streets, the replanteo of the structure of a public library in Seattle and the projects of art in the districts of Remove that this number presents speak, precisely, of this space in white that raises his barriers and makes possible the spontaneous and collective construction of new realities.





