IniciofaroArquitecto, ¿solo o acompañado? | StepienybarnoArquitecto, ¿só ou acompañado? | StepienybarnoArchitect, alone...

[:es]Arquitecto, ¿solo o acompañado? | Stepienybarno[:gl]Arquitecto, ¿só ou acompañado? | Stepienybarno[:en]Architect, alone or accompanied? | Stepienybarno[:]

[:es]

El arquitecto español se pudiera considerar una especie de bicho raro en comparación del arquitecto “común” europeo. El modo en que durante estos últimos años se ha desarrollado la profesión en nuestro país, poco o nada tiene que ver a la del resto de nuestros vecinos. ¿Pero qué es lo que hace que sea tan diferente? En nuestra opinión, una de las principales diferencias vienen a ser  el número de asignaturas de carácter técnico que se cursan a lo largo de la carrera en España y que hace, que vistos desde fuera, parezcamos una mezcla entre arquitectos e ingenieros.

Esta educación, donde materias como construcción, instalaciones y estructuras tienen un peso específico, hace que la forma de proyectar y, posteriormente, dirigir las obras sea diferente a la de nuestros vecinos europeos. Mientras en muchos de estos países, EL ARQUITECTO NO PASA DE SER UN MERO REDACTOR (DISEÑADOR) DE PROYECTOS A NIVEL BÁSICO, donde las ingenierías se encargan de terminar de desarrollar el proyecto y, por supuesto, hacer que se construya sin la presencia del arquitecto en obra.

En España, por lo menos hasta ahora, esto no ha sido así. Sino que es (o puede ser) el arquitecto quien realice la totalidad del proyecto, incluidos planos y cálculos de instalaciones y estructuras para, prácticamente, cualquier tipo de edificio. Con la siguiente CURIOSIDAD. Si en el proyecto de una vivienda unifamiliar se presenta la parte estructural calculada, firmada y visada por un ingeniero, el proyecto no recibirá el visto bueno del Colegio de Arquitectos hasta que dicha parte sea firmada y visada por el arquitecto redactor del proyecto.

Si este control total del proyecto por parte del arquitecto es (o no es) lo ideal, a nosotros mismos nos surge más de una duda. Parece que, por lo menos en determinados casos, LA COLABORACIÓN ENTRE DISTINTAS DISCIPLINAS PUEDE ENRIQUECER LA PROPUESTA. Visiones transdisciplinares del proyecto pueden llevar a un resultado óptimo, aunque la relación entre gremios como la arquitectura y la ingeniería no siempre es tan ideal como sería deseable.

A este respecto, el famoso ingeniero Javier Manterola comenta, “Hay una cosa de los arquitectos que no me gusta, y es que dejan AL INGENIERO EN SEGUNDO LUGAR. Siempre estamos en segundo plano, porque consideran que nuestro trabajo es menos importante que el suyo. Esto solo pasa en España, en otros países sí que tenemos una función verdaderamente relevante.”

Así que, aunque estemos hablando de un proyecto de vivienda, si es una ingeniería quien ha calculado las instalaciones o las estructuras (como es práctica habitual en muchos proyectos), parece que tiene sentido que fuesen ellos mismos quienes visasen su parte del proyecto y se responsabilizasen de él durante la ejecución de la obra. Aun así, son muchas las VOCES QUE SE ALZAN EN CONTRA DE LA PÉRDIDA DE ESTAS LABORES, en exclusividad,  para el arquitecto. Sinceramente, en determinadas situaciones, en las que se requiere hilar muy fino, no sería lo mismo si el CONTROL del arquitecto no llegase a todos los rincones del proyecto y tuviese la capacidad de dirigir la obra en cuestión.

Pero la realidad manda y, parece que, cada vez con más frecuencia, ingenieros o INGENIERÍAS CON ARQUITECTOS EN SUS FILAS, se irán haciendo con una parte del pastel cada vez mayor. En la propia Expo de Zaragoza, uno de los pocos pabellones, donde el proyecto de ejecución fue firmado por un arquitecto (en colaboración con el Cener) y que además formase parte de la dirección facultativa era el pabellón español, obra de Patxi Mangado. El resto de pabellones fueron dirigidos por empresas, supuestamente, especialistas en la construcción del edificio. De esta forma, LA PRÁCTICA TOTALIDAD DEL RECINTO SE LEVANTÓ “A LA EUROPEA”.  A nosotros, todo este sistema tampoco nos da especial confianza, aunque, también entendemos que, lo que nos guste o no, no tiene especial importancia, ante la que se nos viene encima en cuanto se asiente el Proceso Bolonia y veamos las consecuencias directas de la ley Ómnibus.

En fin, somos una profesión con una formación que abarca muchos frentes y, a buen seguro, sabremos REINVENTARNOS, pero parece que el futuro del arquitecto como hombre orquesta capaz de abarcar desde la ideación del proyecto hasta su desarrollo técnico,  para bien o para mal, va llegando a su fin.

Quizás vosotros lo veáis diferente, así que, como siempre, os animamos a que nos dejéis vuestra opinión al respecto.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, septiembre 2010[:en]

The Spanish architect could consider  a species of bicho rare in comparison of the common “architect” European. The way in that during these last years has developed  the profession in our country, little or at all has to see to the one of the rest of our neighbours. But what is what does that it was so different? In our opinion, one of the main differences come to be  the number of asignaturas of technical character that  cursan along the career in Spain and that does, that seen from out, seem a mix between architects and engineers.

This education, where matters like construction, installations and structures have a specific weight, does that the form to project and, later, direct the works was different to the one of our European neighbours. While in many of these countries, THE ARCHITECT DOES not HAPPEN TO BE A MERE  REDACTOR (DESIGNER) OF PROJECTS To BASIC LEVEL, where the engineerings commission  to finish to develop the project and, of course, do that it build  without the presence of the architect in work.

In Spain, at least till now, this has not been like that. But it is (or it can be) the architect who realizes the totality of the project, included planes and calculations of facilities and structures for, practically, any type of building. With the following CURIOSITY. If in the project of an one-family housing one presents the structural calculated, signed part and visada for an engineer, the project will not receive I dress well of the Architects’ College until the above mentioned part is signed and visada for the architect editor of the project.

If this total control of the project on the part of the architect is (or it is not) the ideal thing, to us themselves us more than one doubt arises. It seems that, at least in certain cases, THE COLLABORATION BETWEEN DIFFERENT DISCIPLINES CAN ENRICH THE OFFER. Visions transdisciplinares of the project can lead to an ideal result, though the relation between unions like the architecture and the engineering not always is so ideal as it would be desirable.

In this regard, the famous engineer Javier Manterola comments, “There is a thing of the architects that I do not like, and is that they leave THE ENGINEER SECONDLY. Always we are on the second plane, because they think that our work is less important than his. Alone this happens in Spain, in other countries yes that we have a really relevant function.”

So, though we are speaking about a project of housing, if it is an engineering who has calculated the facilities or the structures (since it is a habitual practice in many projects), it seems that it has felt that they were they themselves who visasen his part of the project and were making responsible of him during the execution of the work. Even this way, there are great the VOICES THAT RAISE IN OPPOSITION TO THE LOSS OF THESE LABORS, in exclusivity, for the architect. Sincerely, in certain situations, in which it is needed to spin very thin, it would not be the same thing if the CONTROL of the architect was not coming to all the corners of the project and had the aptitude to direct the work in question.

But the reality gives the orders and, looks like that, every time with more frequency, engineers or ENGINEERINGS WITH ARCHITECTS IN HIS ROWS, will be done by a part of the cake every time major. In the own Expo of Saragossa, one of few pavilions, where the project of execution was signed by an architect (in collaboration with the Cener) and that besides was forming a part of the optional direction was the Spanish pavilion, Patxi Mangado’s work. The rest of pavilions specialists were directed by companies, supposedly, in the construction of the building. Of this form, THE PRACTICAL TOTALITY OF THE ENCLOSURE GOT UP “TO THE EUROPEAN”.  all this system does not also give us special confidence, though, also we understand that, which we like or not, it does not have special importance, before which us one comes above in all that the settles itself Bolonia Process and let’s see the direct consequences of the Ómnibus law.

In end, we are a profession with a formation that includes many fronts and, surely, WE will be able TO REINVENT OURSELVES, but it seems that the future of the architect like man orchestra capable of including from the ideación of the project up to his engineering development, for good or for evil, is coming to his end.

Probably you see it different, so, since always, we encourage ours which you leave your opinion in the matter.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects

Estella, september 2010[:gl]

O arquitecto español puidésese considerar unha especie de bicho raro en comparación do arquitecto “común” europeo. O modo en que durante estes últimos anos desenvolveuse a profesión no noso país, pouco ou nada ten que ver á do resto dos nosos veciños. Pero ¿que é o que fai que sexa tan diferente? Na nosa opinión, unha das principais diferenzas veñen ser o número de materias de carácter técnico que se cursan ao longo da carreira en España e que fai, que vistos desde fóra, parezamos unha mestura entre arquitectos e enxeñeiros.

Esta educación, onde materias como construción, instalacións e estruturas teñen un peso específico, fai que a forma de proxectar e, posteriormente, dirixir as obras sexa diferente á dos nosos veciños europeos. Mentres en moitos destes países, O ARQUITECTO NON PASA DE SER UN MERO REDACTOR (DESEÑADOR) DE PROXECTOS A NIVEL BÁSICO, onde as enxeñarías encárganse de terminar de desenvolver o proxecto e, por suposto, facer que se constrúa sen a presenza do arquitecto en obra

En España, polo menos ata agora, isto non foi así. Senón que é (ou pode ser) o arquitecto quen realice a totalidade do proxecto, incluídos planos e cálculos de instalacións e estruturas para, practicamente calquera tipo de edificio. Coa seguinte CURIOSIDADE. Se no proxecto dunha vivenda unifamiliar se presenta a parte estrutural calculada, asinada e visada por un enxeñeiro, o proxecto non recibirá o visto e prace do Colexio de Arquitectos ata que a devandita parte sexa asinada e visada polo arquitecto redactor do proxecto.

Se este control total do proxecto por parte do arquitecto é (ou non é) o ideal, a nós mesmos xórdenos máis dunha dúbida. Parece que, polo menos en determinados casos, A COLABORACIÓN ENTRE DISTINTAS DISCIPLINAS PODE ENRIQUECER A PROPOSTA. Visións transdisciplinares do proxecto poden levar a un resultado óptimo, aínda que a relación entre gremios como a arquitectura e a enxeñaría non sempre é tan ideal como sería desexable.

A este respecto, o famoso enxeñeiro Javier Manterola comenta, “Hai unha cousa dos arquitectos que non me gusta, e é que deixan O ENXEÑEIRO EN SEGUNDO LUGAR. Sempre estamos en segundo plano, porque consideran que o noso traballo é menos importante que o seu. Isto só pasa en España, noutros países si que temos unha función verdadeiramente relevante.”

Así que, aínda que esteamos a falar dun proxecto de vivenda, se é unha enxeñaría quen calculou as instalacións ou as estruturas (como é práctica habitual en moitos proxectos), parece que ten sentido que fosen eles mesmos os que visasen a súa parte do proxecto e se responsabilizasen del durante a execución da obra. Aínda así, son moitas as VOCES QUE SE ALZAN EN CONTRA DA PERDA DESTES LABORES, en exclusividade, para o arquitecto. Sinceramente, en determinadas situacións, nas que se require fiar moi fino, non sería o mesmo se o CONTROL do arquitecto non chegase a todos os cantos do proxecto e tivese a capacidade de dirixir a obra en cuestión.

Pero a realidade manda e, parece que, cada vez con máis frecuencia, enxeñeiros ou ENXEÑARÍAS CON ARQUITECTOS NAS SÚAS FILAS, se irán facendo cunha parte do pastel cada vez maior. Na propia Expo de Zaragoza, un dos poucos pavillóns, onde o proxecto de execución foi asinado por un arquitecto (en colaboración co Cener) e que ademais formase parte da dirección facultativa era o pavillón español, obra de Patxi Mangado. O resto de pavillóns foron dirixidos por empresas, supostamente, especialistas na construción do edificio. Desta forma, A PRÁCTICA TOTALIDADE DO RECINTO LEVANTOUSE “Á EUROPEA”. A nós, todo este sistema tampouco nos dá especial confianza, aínda que, tamén entendemos que, o que nos guste ou non, non ten especial importancia, ante a que se nos vén enriba en canto se asente o Proceso Bolonia e vexamos as consecuencias directas da lei Ómnibus.

En fin, somos unha profesión cunha formación que abrangue moitas frontes e, a bo seguro, saberemos REINVENTARNOS, pero parece que o futuro do arquitecto como home orquestra capaz de abranguer dende a ideación do proxecto ata o seu desenvolvemento técnico, para ben ou para mal, vai chegando á súa fin.

Quizais vós o vexades diferente, así que, como sempre, vos animamos a que nos deixedes a vosa opinión ao respecto.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos

Estella, setembro 2010[:]

Stepienybarno
Stepienybarnohttps://www.stepienybarno.es/
Stepienybarno está formado por Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, ambos arquitectos y formados en temas de Identidad Digital y Comunicación online. Desde el 2004 tenemos nuestro propio estudio de arquitectura, ubicado en un pequeño pueblo de Navarra, Estella, y ambos estamos embarcados en nuestras tesis doctorales. A su vez, colaboramos con otros profesionales tanto del ámbito de la arquitectura, sostenibilidad y comunicación online. Vivir en Estella nos da la tranquilidad necesaria para poder encarar el día a día con energía y la red nos posibilita contactar con un mundo maravilloso que de otra forma hubiera sido imposible.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

1003 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
1K Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS